Bezoek aan de ‘60 Jaar China’ Tentoonstelling in Peking Deel 3

Gepubliceerd op vrijdag 9 oktober 2009 door Tycho

china_60_jaar_peking_3_99a

Nu meteen door naar Deel 3 van het Verslag van Mijn Bezoek aan de ‘China 60 Jaar’ Tentoonstelling in Beijing. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een luttele 60 jaren had weten te bereiken, en poeh, het was me geen beetje. Deel 1 hier, Deel 2 hier. Na alle gekheid met pompoenen nu de zaal van Het Leger dat traditioneel een belangrijke rol in de communistische samenleving speelt.

Op de eerste plaat een enorm holografisch drie-dimensionaal scherm waar de ster van het leger rondjes draaide. Op de plaat is de ster bijna half, de rode plantjes voor zijn nep hoewel ze dit keer in stenen potten stonden, meestal zijn het plastieken.

china_60_jaar_peking_3_92

Het stuk van het verzet in de legerzaal was zonder enige twijfel deze enorme maquette waar modellen van alle onderdelen hun opwachting maakten, vooraan enige boten. Het water is nep, da’s niet om flauw te wezen maar om contrast te brengen in dit verhaal. Later namenlijk, in een volgend deel, komen er nog veel grotere maquettes voorbij met echt en zelfs stromend water.

china_60_jaar_peking_3_94

Op de voorgond de Type 022 Fast Attack Boat, China heeft er meer dan 80 en in die bulten achterop zitten acht raketten, vier voor iedere bult. De razendsnelle, 80 knopen, trimaranschepen zijn bedacht om als zwermen honginggeile bijen op een Americaans vliegdekschip af te vliegen en het ding compleet kapot naar de bodem te jagen met al zijn zielen mee. Een zeemansgraf, zo romantisch in de literatuur, maar de praktijk is anders hoor.

china_60_jaar_peking_3_95

Het voertuig met de Grote Raket is een Type Dongfeng 21, nucleair in staat maar voor de relatief korte afstand, Guam haalt ‘ie maar Hawaii net niet, vooral bedoeld voor die luizen van een Americaanse bases op de Japanse eilanden die China al sinds jaar en dag een doorn in het oogje zijn.

china_60_jaar_peking_3_95a

De Type H-6 bommenwerper stamt oorspronkelijk uit 1956 en is ontworpen door zwangere beren uit de Vodka-Unie. China heeft het machien echter voor tot in den eeuwigheid doorontwikkeld en veel verder is men niet gekomen. De blauwe gloed onder het vliegmachien voorspelt veel goeds en indeed:

china_60_jaar_peking_3_95b

Een enorme wereldkaart aan balken die weer aan het plafond vast gemaakt waren. Duiven weer, jaja kom toch zeg, welke geit houdt nu wie voor de gek met dat vredesgedoe? Een en al eerlijke agressie en dan weer dit. Was wel mooi hoor, de wereldbol was interactief met zichzelf en eigenlijk een soort scherm, de wolken en de duiven bewogen en de wereld ook weer, allemaal door mekaar en rond mekaar en over, een verwarend gebeuren waar menig bezoeker bijna zijn nek op brak.

china_60_jaar_peking_3_96

Vrede op Aarde zakte wel diep weg in Mijn Aars bij deze modellen van China’s eerste atoombommen, links de H en rechts de A. Voor de feestelijke gelegenheid geschilderd in rood en wit met nepplantengelukkig weer in plastieken potten voor. Ik controleer dat altijd even, details zijn namenlijk belangrijk in een lang verhaal als dit, gaat ook om geloofwaardigheid. China testte op 16 oktober 1964 haar eerste atoombom dus da’s binnekort alweer een feestje.

china_60_jaar_peking_3_97

Men had ook levensgrote soldaten neergezet in de nieuwste uniformen, rechts benne gewone Wang soldaats, links is een arrestatie-eenheider die met zoveel geweld nabij natuurlijk geen klap te doen heeft. Immers als ‘ie dood is kan je ‘m niet meer arresteren. De arrestatie-eenheid was weer te laat, oh jee oh jee oh nee. Op de achtergrond een aantal plaatjes door mekaar die samen weinig verhaalden. Te zien een stilstaande vrachtwagen die een kanon trekt, een helikopter boven zee, een vrachtwagen die uit een boot rijdt, iets op een strand en nog wat boten.

china_60_jaar_peking_3_98

Het gaf toch een wat treurige blik. De arrestatie-eenheider kent U al, daarnaast een heel sombere piloot die zijn bril ook op de grond maar liever niet afzet, kennelijk was hij uit zijn vliegtuig gesprongen want zijn zwemvestje was opgeblazen en hij is dus zijn kist kwijg geraakt! Schaam je, vent. Da’s het ergste dat een piloot kan overkomen, zijn kist, met wie hij liefde deelde en leed, die hij door en door kende, ja tot de laatste naad. Links nog een man met een te grote helm en midden een verregende baas die denkelijk ergens in een guuroord op wacht moet staan.

china_60_jaar_peking_3_99

Na alle glamoer dan weer dit: een heerlijk knullige vitrine die China’s nieuwste communicatie apparatuur moet tonen. Links de satellietschotel die signalen, uit de ruimte natuurlijk!, kan opvangen en achter glas het platscherm waarachter analisten zich over de gegevens kunnen buigen. Het platscherm is gedeeltelijk gecamoufleert zodat het voor de vijand niet direct zichtbaar is. Misleiding immers, is ook vandaag, nog steeds belangrijk in oorlogsvoering.

china_60_jaar_peking_3_99cb

Daar is ons Hu, hij inspecteert de troepen in zijn moderne Mao-pak op een kade ergens in het diepe diepe zuiden van het land. Het is op Hainan, dat eiland van vis en vreugde en het enige stukje subtropisch China. Vroeger lag bezoeker daar op het strand terwijl marineschepen recht voor zijn strandstoel met scherp oefenden. In 1998 was ik daar en zag dat, foto’s genomen met mijn mooie Kodak filmpjes-camera en wat waren mijn vrienden in Nederland verrast, kom daar eens om in Zandvoort!

china_60_jaar_peking_3_99a

Richting eindezaal klommen nog twee neppe pandaberen in een neppe bamboeboom. Eigenlijk zijn panda’s veel te lui om te klimmen, die beesten krijgen zichzelf, of hun ding voor die materie, niet eens omhoog. Wat die panda’s daar opeens deden na al dat geweld weet ik niet, misschien waren zij om bezoeker af te leiden, maar van wat, oorlog toch is mooi.

china_60_jaar_peking_3_9

China is trots op haar Hummer. Dit is de Dongfeng Mengshi en die was eigenlijk een beetje uit plaats op een tentoonstelling over wat China bereikte. Nu wist de organisatie dat stiekum ook wel een beetje want het ding was lichtelijk wegverstopt in een hoekje en er waren geen neplanten voor gezet. Een beetje een moetje denk ik, men kon het ding niet negeren maar de aandacht kwam niet van harte. Toch wilde iedere bezoeker met het machien op de foto, trots indeed.

china_60_jaar_peking_3_99cbd

Na de legerzaal kwamen twee zalen vol met de geschiedenis van China’s diplomatieke betrekkingen, want baas Von Clausewitz zei al eens eerder: “Oorlog is diplomatie met andere middelen” en daar heeft China weet van gekregen. Wij, van het Westen, moeten ook niet zomaar steeds alles maar op blijven schrijven, beetje geheim kan geen kwaad zeg, de geelmannen lezen alles mee hoor, in welke taal ook.

Het scherm nu, en hier is het, was het grootste van de hele tentoonstelling. Leest U deze delen louter voor de schermen dan kunt U nu afhaken. Het scherm telde zes vlakken en werd beschenen door drie schijners voor en zeker nog zoveel achter. Het scherm toonde beelden van staatsbezoeken van Chinese presidenten aan verre buitenlanden en al het moois dat men daar bereikte. Op de helling richting het scherm een wereldkaart, een vaste het was, niet zelf weer een scherm, met China in het midden.

De neppe planten in plastieken bakken oogden hier buitengewoon rommelig, er waren witte, rode, vaalrode en bijna allemaal van verschillende hoogte. Er leek ook geen systeem in te zitten. Bijvoorbeeld twee hoog/halfrood, twee laag/wit, twee middelhoog/vaalrood, zou op een gedachte duiden maar neen, en men gebruikte ook nog eens allerlei verschillende neppe planten. Een teleurstelling. Maar nu, ik beloofde U eerder, NEGERTJES!

china_60_jaar_peking_3_99cbe

Men wilde in dit gedeelte van de tentoonstelling laten zien wat China voor de wereld had gedaan en nu ja, dan kan men eigenlijk alleen in Afrika terecht want in Europa maakte men immers al bruggen over rivieren toen de Chinezen nog in hun kattenvel rondliepen. Op de plaat Mao in Peking met enige Negertjes en denkelijk wat Pakistanen.

china_60_jaar_peking_3_99cbf

Negertjes met een portret van Zhou Enlai en voor de plaat hebben zij hun hemden gewassen tot zij wit zagen.

china_60_jaar_peking_3_99cbfh

Diverse kleine negertjes met Chinese vlaggen. In 2007 maakte Hu Jintao een ‘ik-geef-jou-een-brug-dan-neem-ik-jou-olie-mee’ reis langs acht landen op het verloren continent. Ze hebben het geweten hoor, de Chinezen maakten daar in twee jaar zoveel bruggen dat geen Afrikaan ooit nog brug kan zeggen. En ze zijn nog steeds bezig, zelf nu ik dit schrijf, om nog veel meer bruggen te bouwen over echte en bedachte rivieren. Wat immers, moet noord-Mali met bruggen? Toch komen ze daar ook, over dit en dat, en overlopen zullen ze, die lui in dat land.

china_60_jaar_peking_3_99cbg

Jiang Zemin boven een Mercedes limosine, het voertuig van keus in die contreiën en kennelijk is dit nog eens een arm landje want het is niet eens een 600 Pullman maar eerder een verlengde tachtiger jaren 240E, of een D misschien wel, godbetert.

china_60_jaar_peking_3_99cbgi

Ha, boven staat Hu! Hij kan met iedereen overweg, zelfs met een negermeneer n bloementjeshemd en een witte pet op zijn hoofd. Het is, ssst, de Dictator. Midden, in pak, staat de man met de eigenlijke macht. Op de onderste plaat Wen Jiabao, het vriendelijke gezicht van China, en wat lacht de man toch mooi! Het ziet er toch een beetje raar uit, zijn Wen en zijn zwarte vriend niet in de plaat geplakt? Genoeg nu van al dit geaap, de tijgers beten al in mijn benen en het was tijd om weg te wezen naar de volgende zaal, daar was cultuur.

china_60_jaar_peking_3_99cbgijjpg

Het was weer een geweldig feest… Volgende keer meer, want dit verhaal is nog lang niet afgelopen, ik lijk het zoveel dat het tot een zesling is gegroeid. Na alles verjaart China maar een keer zestig en daar kan ik best wat extra aandacht aan besteden.

Reageer op dit bericht