Bezoek aan de “The History and Culture of Taiwan Ethnic Minorities” Tentoonstelling in Beijing Deel 3

Gepubliceerd op zaterdag 2 januari 2010 door Tycho

taiwan_3_0

Vandaag tijd voor Deel 3 van het verslag van mijn bezoek aan de “The History and Culture of Taiwan Ethnic Minorities” tentoonstelling in het Cultural Palace of Nationalities aan Chang’an Avenue in Beijing. Deel 1 zie hier en Deel 2 hier. De tentoonstelling beoogt een overzicht te geven van de geschiedenis en cultuur van imheemse Taiwanese indianenvolken die al eeuwen op het eiland woonden voor den dexelse Hollanders vanaf 1624 begonnen met het importeren van vastelandchinezen die toen bleven.

Dit Deel 2 komt met het centrumstuk van de tentoonstelling: de centrale zaal. Delen 1 en 2 verhaalden slechts de zijzalen, het hoogtepunt bewaar ik altijd netjes voor het laatst, dat vindt iedereen immers fijn. Op de bovenste plaat een uitstapje naar de gang tussen de tweede zaal en de centrale, de van achter verlichte plaat toont een fotowinkel van moderne spruiten van de Taiwanese minderheden.

taiwan_3_1

Nog in de gang, die planten ogen maar wat vers indeed. Dat komt, ik zal het U verklappen, omdat zij nep waren! Jawel, alle planten tijdens deze tentoonstelling waren echt en half dood, maar in de gang stonden rond pilaren een stel neppe. Meteen een stuk fleuriger, niet?

taiwan_3_2

De centrale zaal. In het midden bouwde men een gigantische kraal waar de Paiwan vroeger hun vee hielden en in de zomermaanden, als het vee in de dalen groes, spelletjes speelde. Ach nu, spelletjes met Baiwaneesjes, ik weet daar van ervaring mee.

taiwan_3_3_yami

Een plaat van een oude plaat van een stel Yami, de man met het duikmasker is van de gezondheidszorg, de man met de koejongenshoed is het stamhoofd.

taiwan_3_4

Een der zijden van de zaal was geheel voor een kleerdrachtoverzicht van de verschillende stammen, de twee geilste:

taiwan_3_5

De Atayal, het meisje had zo bij Transavia aan de slag gekund.

taiwan_3_6

De Yami, yammie, een fijn kort rokje tot boven de knie. Toch moet het nog veel vroeger beter zijn geweest, toen waren klommen al die aapjes in hun blootje op hun berg.

taiwan_3_7

De suppoost was in diepe slaap gevallen, wel, het was dan ook de derde zaal.

taiwan_3_8_truku

Een modern Truku-orkestje met authentieke instrumenten en kinky judopakjes, wel hoog gesloten hoor, die diadaam maken het goed.

taiwan_3_9

Een eenzame man keek naar het scherm, het braakte beelden van die spelletjes die men in de kraal speelden, was met paarden en al en andere beesten, een hele dierentuin bij mekaar weer met zwiepende stokken waar dingen aanhingen die de air in vlogen die dan weer iemand anders moest vangen en ergens neerleggen en dan kwam er een geit iets mee doen. Achter de kijkbanken bouwde men een muurtje met doodshoofden in, de stammen snelden immers een hoop koppen ze samen. Tijd voor een blik op de planten voor het scherm.

taiwan_3_91

Nu, een meevaller. Vetplanten indeed maar goed gewaterd. Geen drup te zien op de schoteltjes maar iemand had hen aandacht gegeven.

taiwan_3_92

Deze plaat geplaat precies uit het midden van de kraal, voelde allerlei oerinstincten rommelen in mijn binnenste, mooie vloer, planten waren gewaterd.

taiwan_3_93

Ha nu! Voor een der vitrinekasten, in de vitrine lag een eeuwenoud sierraad. Deze planten zijn juist gewaterd! Meer er buiten dan er in, een idee echter is al vast veel waard.

taiwan_3_94_sediq_truku

Een aardige opstelling, links een mes van de Sediq, missen een doodshoofd en rechts een fluit van de Truku. Het verhaal ging vermoedelijk zo: een boze Sediq krijger wiens vrouw was geschaakt door de Truku ging op wraak. Hij vond een eenzame Truku en snelde zijn kop en liet deze drogen in de zon tot alle huis verdwenen was. Toen kwam er een mooi Truku meisje met een fluit dat floot over de mooie schone wereld van lieve wolven en geile meeuwen. Het hart van de boze Sediq smolt en hij vroeg het Truku meisje ten trouwen.

Na enig gedonder tussen de stammen, zoiets gebeurde natuurlijk niet iedere dag, gaven stamhoofden hun ok, het koppeltje moest alleen wel eenzaam wonen midden op de grens tussen de twee stammen. Het dolverliefde paartje bouwde een klein hutje midden in het woud en leefde nog lang en gelukkig tot de tijgers kwamen en hen opvraten. Volgens overlevering horen woudlopers in het gebied nog steeds het gefluit.

taiwan_3_95

Links een Tsou met een hoofd, rechts twee Sakizaya die een overwinninsdansje doen achter een hoofd.

taiwan_3_96

Een moderne, maar wel een oude, Atayalvrouw die tradities in ere houdt.

taiwan_3_97

Een kunstwerk van de Puyuma, het denkt mij een Minie Mouse met tepels op haar hoofd en een niet al te grote piemel, ah la, minderheden en dit en dat, het blijven Chinezen. De planten waren echt en best gewaterd.

taiwan_3_98

Wel Beste Lezer, met deze EVD-speler in ruste eindigt dit verslag. De planten zijn nep, zelfde type als van plaat nummer twee van dit deel 3.

Binnenkort weer een verslag van een bezoek aan iets.

Reageer op dit bericht