Bezoek aan de Great Bell Temple in Beijing Deel 1
Gepubliceerd op zaterdag 19 september 2009 door Tycho
Die zonnige dag was het tijd voor een nieuw bezoek aan iets en dit keer trapte ik mijn Giant Braver naar de Great Bell Temple aan de noodwestelijke derde ring in Beijing. Dat was een uurtje rijden en gelukkig was het 34 graden dus ik had het geen moment te koud. Op de eerste plaat de toegangspoort naar de tempel. Behalve een tempel is de tempel ook een museum, de volledige naam luidt ‘Great Bell Temple and the Ancient Bell Museum of The Great Bell Temple’ maar dat is te lang voor mijn titelveld. In het Chinees: 大锺寺, da zhong si, grote bel tempel.
De tempel en het museum beogen een overzicht te geven van het belang van bellen in de Chinese geschiedenis, daarnaast hangt in van de grootste bellen ter wereld in het hoofdgebouw. De tempel bestaat uit vier centrale gebouwen verbonden door een weg. Op de plaat boven het eerste gebouw en de weg heen.
Daar ging ik nog niet naartoe want op het voorterrein was eerst iets te beleven zoals dit prachtige klokkenspel in een stalen karkas. De tempel werd gebouwd in 1733 tijdens de Qing Dynastie maar veel van de bellen zijn veel ouder.
Daar stond ik dan, mijlen ver van huis, voor een dichte deur. Men was uitermate beducht voor brand, zie de blusser links. Door de hele tempel heen stonder letterlijk honderden bluskasten, brandblussers, slangkasten en brandemmers. Ik heb ze allemaal op de plaat gezet en behandel hen later in een aparte serie met de naam: De Brandblussers van de Great Bell Temple. In dit verhaal, en in deel twee, daarom slechts in het voorbijgaan enige aandacht voor de brandblusmiddelen.
Nu is het toevallig net zo ver. Een metalen kast met gedeukt dak en vier emmers. In de kast staan zakken zand. De blusser dient, mits hij de sleutel heeft, de kast te openen, een zandzak uit de kast te halen, de gekozen zandzak te openen, zand in zijn emmer te gieten, en het zand uit zijn emmer over de vlammen te gooien.
In de zuidwestelijke hoek van de tempel deze eenzame bel, het houten geraamte kan wel een likje verf gebruiken. Het is de tijd natuurlijk, die doet rare dingen.
In het eerste centrale gebouw van vijf plaat geleden. Op de steen de opdracht van de toenmalige keizer tot de bouw van de tempel. Tegenwoordig zou men zoiets op de fax leggen maar in die oude tijden houwde de keizer zijn edicten met een hamer en bijtel in een steen die hij vervolgens met paard en wagen naar zijn bouwmeester stuurde.
Deze pot werd gebruikt om het ijzer voor een bel te smelten. De pot zelf is ook van ijzer maar met een speciale legering zodat hij niet smolt maar de inhoud wel.
Links en rechts van de centrale tempel as waren vroeger de vertrekken voor de heiligen, van die luie donders die de hele dag een enkel versje herhalen. Nu huizen de vertrekken musea, in dit geval vol bellen, een selectie hoogtepunten.
Ooit, acht jaar geleden, was ik ook in de Great Bell Temple. Toen kwam ik uit het noord westen, dit keer uit het zuid oosten. In die tijd was de tempel een grote rommel met bouwlieden en steigers en het hinderlijk geklop van hamers door mijn bekaterde kop. De restauratie is afgerond en men heeft van de museumzalen echt iets moois gemaakt. Vele bellen onder redelijk licht met vitrines in de echtermuur met nog meer bellen, hele zeldzame en oude allemaal. De marmeren vloer glom alsof hij net gepoetst was en dat zal wel altijd zo wezen want er was verder geen mens te bekennen dat met zijn vieze schoenen iets natuurlijx aan het geheel had kunnen geven.
Een bank waar de gehandicapte bezoeker even kan uitrusten als hij uit zijn rolstoel weet te komen. Deze banken stammen uit de tijd van de olympische spelen, 2008 nc, toen alle touristische attracties in Peking plots toegankelijk voor gehandicapten moesten zijn. Voordien gaf men geen aars om mankepoten, gehandicapte Chinezen gaan normaliter een gesticht in en komen daar nooit meer uit.
Dichtbij-op van een bel. Deze dateerde uit 1412 en was gebouwd ter ere van een overwinning van een keizer in een oorlog tegen boze mannen uit de noordelijke grensgebieden.
Dit lieve eenzame belletje lag in een lucht gecontitioneerde kast met enige plakkaten aan de achtermuur die getuigden van haar zeldzaamheid. Het beestje werd in 1398 gebouwd in opdracht van de toenmalige keizering voor haar favoriete kamerdienares. De bel gaf de dienares het recht andere dienaressen te commanderen; zij immers, had een bel gekregen van de keizerin. Ik zie daar toen een heerlijke volle Chinese die met haar bel al haar schone collega’tjes op hun knieën tussen haar benen krijgt.
De rest van de bellen, Beste Lezer, komt in Deel 2. Nu gaan wij eens lachen om die domme Chinezen! Ik doe het niet graag hoor, tenslotte woon ik in dit land, maar af en toe maken ze het er echt naar. Wel eigenlijk, zou ik een heel blok kunnen vullen met lachen om de Chinezen. Doe ik niet, verschillende culturen verdienen verschillend respect en wereldvrede willen wij allemaal.
Op de plaat een houten helling die uitkomt op de bel. Dit is een gehandicaptenhelling want gehandicapten immers moesten overal bij kunnen komen. De centrale overheid beveelt zulx maar de uitvoering ligt bij de attracties en controle gaap, da’s iets voor een ander.
In de muur zat een grote deur die open kon om de gehandicapte door te laten stond die bel daar niet. Buiten het bovenste gedeelte van de buitenhelling waar gehandicapte zijn rolstoel naar de deur kan rolstoelen.
De helling gezien van buiten.
De toegang tot de helling was aan de krappe kant. Ik kon daar nauwelijx doorheen wankelen, de ruimte was defenitief krap voor een rolstoeler. Daar natuurlijk ligt het geheim van de smit: kan de gehandicapte in het begin al niet verder dan zal hij wel nooit bij die deur uitkomen die op de bel uit komt. Die enige koppige rolstoeler die al wat van de wereld heeft gezien en zijn rolstoel langs de trap weet te krijgen komt boven aan de helling van een koude kermis thuis.
De helling en de deur, zie het bordje.
Een gehandicaptenbank achter de deur waar normaal bebeenden doorheen moeten om de bellen te kunnen zien. Op deze bank kan de gehandicapte bezoeker even uitrusten als hij uit zijn rolstoel weet te komen. Dat kan gehandicapte niet want gehandicapte komt niet binnen.
Genoeg gelachen. Het tweede centrale gebouw wachtte op mijn bezoek, verder was er niemand, en U, Beste Lezer, kan ook nog even wachten want ik ga verder in Deel 2.
: 
