Bezoek aan het Beijing Liao Jin City Wall Museum

Gepubliceerd op zondag 22 november 2009 door Tycho

bejijng_city_wall_museum_3

Na mijn misluke bezoek aan het Museum of Ancient Pottery Civilization in Beijing leek de dag een drama. Gelukkig had ik nog een noot op mijn zang, op de landkaart zag ik een museum in de buurt. Het Beijing Liao Jin City Wall Museum stamt uit 1995 en is gebouwd over een van de belangrijxte archeologische vindplaatsen van China. In 1990 ontdekten modderwroeters de overblijfselen van een waterpoort die in de Jin-Dynastie (1115-1234) deel was van de stadsmuur. Het museum beoogt een overzicht te geven van de graafput en de geschiedenis van de stadsmuur.

bejijng_city_wall_museum_2

Het museum ligt aan de al even eeuwenoude Liangshui Rivier net buiten de uiterste zuid-westelijke hoek van de Tweede Ringweg. Via de waterpoort haalde men in die dagen het nat uit de sloot de stad binnen. De rivier is ondertussen gekanaliseerd met keurige betonblokken, de rivier buigt met de tweede ringweg naar het noorden en wijks dan richting westen. Na de bocht heet zij Lianhua Rivier.

bejijng_city_wall_museum_6

De ingang van het museum bestaat uit een spectaculaire toren met veel glas en een vlaggenmast, omdat ik niet eerst even gebeld had hing de vlag niet uit, slordig maar dus wel begrijpelijk. De deuren beneden waren dicht en even was ik bang weer voor een gesloten poort te staan, gelukkig knarsten de scharnieren mij binnen.

bejijng_city_wall_museum_7

Zo’n ontvangst zie ik graag, een fraai zegel in een marmeren vloer met het ietwat rommelige logo van het museum. Het bestaat uit een plaat van de waterpoort, daar boven op een plaat van een oude stadskaart, links en rechts draakleeuwen met veel te veel lijnen voor een logo en daaronder slordig geschreven karakters, ook weer met te veel lijnen.

bejijng_city_wall_museum_8

De bezoekersbalie was onbemand en verder ook geen ziel te bekken. Mooi, zo zie ik dat graag, mensen zijn maar hinderlijk tijdens een verkenning van zaken. De plant was echt.

bejijng_city_wall_museum_9

Een overzicht van de museumzaal. Keurig opgeruimd en goed verlicht. Alle bordjes waren tweetalig zodat de buitenlander nog eens iets leren kan.

bejijng_city_wall_museum_91

Waar geen vitrines stonden deze comfortabele banken, ik telde er negen door de zalen. Het is eigenlijk een zaal die weer uitloopt in drie meer. Twee zalen waren dicht en door de kieren in de deuren bleek daar slechts leegte.

bejijng_city_wall_museum_92

De televisiesystemen waren uitgeschakeld, ik telde er 12. Ik vond bij deze de schakelaar en de stekker zat in het stopcontact maar het ding weigerde dienst.

bejijng_city_wall_museum_93

Zo moet de waterpoort in die dagen hebben gezien, het blauwe bordje zei ‘caution’ dus ik bleef op veilige afstand. Het scherm, dat iets bedoelde over sendimenten, kreeg inhoud via een beamer aan het plafond.

bejijng_city_wall_museum_94

Een fraaie vitrine met een katapult waarmee men vroeger de vijand met stenen kogels beregende. De plaat op de achtergrond is wat warrig want het karakter op het banier van het leger is ‘jin’, van de dynastie. Hakten de Jin mekaar soms in de pan? Met had hier beter een een of andere opstandelingenvlag, denk de Song,  kunnen gebruiken, dan was het allemaal net echter.

Naast de katapult staat een bedieningspaneel met knoppen naar links, rechts, onder en boven. Het leek bedoeld om de katapult de controleren maar ik zag geen draden. Het paneel werkte niet. Vermoedelijk had men daar vroeger een andere katapult, misschien van plastiek, de wel te bedienen was. Dat ding ging natuurlijk kapot en werd vervangen door deze robuste machine, het paneel liet men maar staan uit vrees voor schade aan de vloer. Zo is het vast gegaan.

bejijng_city_wall_museum_95

Een interactieve kaart van het oude Beijing, toen heete het Zhong Du. De kaart was tijdens mijn bezoek echter niet interactief, de knoppen rechtsonder werkten niet. De groene hoofdschakelaar helemaal rechts bleek ook niets te doen. Achter het paneel liep weer een draad naar een stopcontact en de stekker zat. Ik heb nog rondgekropen op zoek naar een geheime hoofd-hoofdschakelaar maar er was niets.

bejijng_city_wall_museum_96

Dit soort paneeltjes zjn altijd zo leuk, als ze werken. De lamellen zijn eigenlijk driehoekige balkjes die door samen de draaien een andere plaat kunnen weergeven. Goede fabrikanten bouwen een vertraging in zodat de plaat van bijvoorbeeld links naar rechts veranderd. Dat is nog mooier om naar te kijken.

bejijng_city_wall_museum_97

Deze stellage was iets mysterieus. In de benedenbak brandde achter het blauw-getinte glas een grote lamp, ik kon hem horen zoemen. Wat men verlichte wilde bleef mij echter duister. Bovenop een grootberglandschap, men doelt denkelijk op de noordelijke bergen die Beijing vergeefs tegen de Moncholen beschermden maar in dat geval had er een stuk muur op moeten staan, die bouwt men bij dergelijke maquettes normaal altijd bij.

bejijng_city_wall_museum_98

Tijdens het wroeten vonden archeologen een deel van oude trap die de burger in de tijden de muur op bracht. Dit is een kopie van dat deel van die oude trap. In deze tijd lijdt de trap bezoeker naar een zwart-wit foto van een landkaart uit die dagen.

bejijng_city_wall_museum_99

Het gras is nep. Achter het hek drie kopie van ornamenten uit de Jin dynastie, ze hingen aan de muur om de vijand te verschrikken en beelden de draakleeuwen die ook in het logo van het museum te zien zijn. Hier echter had men drie stux, het logo kent er slechts twee.

bejijng_city_wall_museum_99a

Een meubelset in Jin-dynastie stijl. De set was een donatie van de heer Wang Guangying.

bejijng_city_wall_museum_99b

Op het bordje stond: “Stone Ball (a weapon)”. Het lijkt een reproduktie maar is goed genoeg om te mijmeren over vroeger als zoiets uit de katapult op je kop dondert.

bejijng_city_wall_museum_99c

Een kledingstuk en enige gebruixvoorwerpen van toen. De potjes en pannetjes komen uit de grond, de jurk is een namaak naar leiding van oude printen die bewaard bleven. Op de achtergrond in de vitrine een uitvergrote plaatkopie van een hunner.

bejijng_city_wall_museum_99d

Tijd toen voor een bezoek aan het verzetsstuk van het museum; de onderaardse modderwroetplek. Toegang via een smalle trap waar een bordje hing dat stelde “niet meer dan 30 personen tegelijk”, ik vergat het te platen maar gezien ik was die dag de enige bezoeker dus leek het mij niet belangrijk voor dit verslag.

bejijng_city_wall_museum_99e

Eigenlijk was er niet veel te zien. Wat zand met stukken hout en stenen. Kenners van de archeolgie voelen nu misschien hun kut of anus branden, mij deed het allemaal weinig. Natuurlijk leuk om even stil te staan bij de mensen die hier al die jaren her hun dingen deden, ja, toch verder moeten liefhebbers zelf maar eens gaan kijken.

bejijng_city_wall_museum_99f

Deze deskundig gerestaureerde plaat bood enige helderheid hoe de poort eigenlijk zag. Knap werk hoor, de kleuren zien weer helemaal fris alsof ze gisteren zijn geschilderd. De plaat echter wijkt wel licht af van de maquette op plaat 9, maar die is natuurlijk later door de archeologen gemaakt.

bejijng_city_wall_museum_99g

Een PZ-30 stoppenkast, die kom ik wel vaker tegen in musea. Het deurtje was open en even dacht ik aan grappig wezen, doch voor wie? Immers niemand daar om wie ik had kunnen lachen als hij verschrikt in het donker staarde. De knop met de rode bies, van links naar rechts draaien, was denkelijk de hoofdschakelaar van de zaalverlichting, de zes knoppen onder van de afzonderlijke lampsystemen.

bejijng_city_wall_museum_99h

Vanuit de wroetplek een ladder naar een gat in het dak, was men soms een stuk rottend hout kwijt garaakt? Een der wroeters riep: “Het ligt op zolder!”, en daar ging men aan de gang met die trap.

Ik had alles gezien en het was tijd om te vertrekken, kreeg ook zin in bier. Zonder een enkele ziel gezien stond ik weer buiten en trapte mijn fiets een uur lang door het vallende duister naar thuis waar Stella ijskoud op mij wachtte.

Binnenkort een nieuw verslag van een bezoek aan iets.

Reageer op dit bericht