Bezoek aan het China National Post and Postage Stamp Museum Deel 2

Gepubliceerd op zaterdag 20 juni 2009 door Tycho

beijing_post_museum_2_0

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van het verslag van Mijn Bezoek aan het China National Post and Postage Stamp Museum. In Deel 1 zag U de zegeltjes uit de naam en in dit Deel 2 de geschiedenis van de Chinese Posterijen. We beginnen meteen!

Op de eerste plaat een enorme wandlichtposter van een dappere postbodin die zich via een dun tauw over een woedende rivier worstelt om toch maar die post aan de overkant bij dat dorp te krijgen. Dit wandposter mat zo’n 20 meter in de breedte en vier in de hoogte, was nog gebogen ook voor een 3D effect, hing in het trappenhuis naar de derde verdieping waar Het Feest losbarstte.

beijing_post_museum_2_1

Niet slechts negertjes gebruiken tamtamtrommels, die Chinezen ook en bovendien veel eerder, wel 5000 jaar eerder. Dit dus is het allereerste begin van China Post. Er was ook een afbeelding van het leven in die tijd, een zoet vrouwtje met haar mandje plukt kruiden langs het pad terwijl een ander zoet vrouwtje dat een boom houdt vredelievend kijkt. Was alles echt zo mooi vroeger dan was het nu nog zo geweest, dit soort plaatjes bedriegen! Rond het tafreeltje tegeltjes met de kruiden die het zoete vrouwtje toen plukte. Och de Dunne Dille, die is nu uitgestorven!

beijing_post_museum_2_2

Postkar van rond 1100, we schieten door de tijd, aangedreven door twee renners, de handbeugels te zien aan het stuur. In de mand zat de post, in die tijd had de post niet zo’n haast natuurlijk en was het nog eens spannend om een brief te krijgen van een verre neef uit het dorp aan de overkant van het rijstveld.

beijing_post_museum_2_3

China Post ontwikkelde zich snel en er was een paard, de koetsier die luie donder kreeg een parasol voor zijn bol. Hoe comfortableler een mens hoe luier hij is, vol de zon er op enĀ  dan zou ‘ie nog eens rijden!

beijing_post_museum_2_4

Links twee geliefden die later door het lot gescheiden werden, in het midden de dappere ruiter die hen hun brieven bracht, rechts een stijgbeugel waar een van zijn voeten in rustte.

beijing_post_museum_2_5

De maquettes kwamen op mijn pad! Die zijn zo mooi en Chinese musea staan vol met die gekheid. Men bouwt enorme modellen van een bepaalde situatie die het dan ook nog doen. Deze duurde vijf minuten en gaf de functie van vuurtorens weer voor de ontwikkeling van de posterijen. De maquette zelf was statisch behalve die vlam. De gebeurtenissen werden weergegeven door licht en geluidseffecten. Het duurde vijf minuten per ronde, ik geef weer:

Donker. Een stem: “Help! Die en die vallen aan!” Andere stem: “Bevestig boodschapper!” Stem 1 (de boodschapper): “Bevestigd!” Lichteffect: lampen aan, schijnen op de boodschapper, te zien links op de plaat onder de vlag. Tweede stem: “Maak het vuur aan!” Twee nieuwe stemmen: “Ja commandant!” Lichteffect: lamp bij, schijnt op twee mannen onderaan de toren die met een blaasbalg een vuur aanjagen, te zien recht boven de poort van de toren. Stilte. Stem 2 (de commandant): “Brand hhet vuur?” De nieuwe stemmen (de vuuraanmakers): “Ja commandant!” Vervolgens komt er een vlam uit de toren, te zien bovenaan de toren, de commandant staat links van de vlam.

Die vlam nu is geen echte van vuur, maar van stukjes rood en wit papier die door een luchtblazer van beneden op vlammen lijken, op de plaat lijkt het net echt. De vlam blijft even branden en dan begint het hele verhaal weer van voor af aan. Op het bordje bij het geheel staat nog voor de duidelijkheid dat men zo mekaar kon waarschuwen voor naderend gevaar. Jaja, ik had ‘m hoor, toch dank.

Deze maquette was zo’n twee meter breed, een diep en een hoog, een fraai werkje maar ik heb ze veel groter gezien, maar voor een postmuseum niet onaardig.

beijing_post_museum_2_6

Deze bewoog niet en vertelde verder geen verhaal, helemaal statisch want het gaat om de momentopname. Een eenzaam fort in de wildernis van Xinjiang krijgt eindelijk de langverwachtte post van al die liefjes van die soldaten en hun generaal. Oh oh wat missen zij hen!

De postwagen is te zien op het midden van de plaat getrokken door natuur element een wit paard met vier bewapende ruiters die de kar bewaken want in die gebieden zwerft veel onguur tuig met scherpe hakmessen en die willen ook wel eens een liefdesbrief. De vijfde ruiter van het escorte is de held van dit verhaal, hij snelt vlakbij de rechtertoren een aantal van die bandieten achterna die rap langs de muur de plaat poetsen. En blijf weg, zeg.

Deze maquette mat twee meter in de lengte, een halve in de breedte en een halve in de hoogte.

beijing_post_museum_2_7

Dit stelde een postkantoor voor uit het jaar 900, een enorm apparaat, ik heb het hek meegeplaat zodat U een idee krijgt van de schaal. Zeker drie breed, twee diep en twee hoog. Behalve een plek waar de burger zijn brief kwijt kon was het ook een pleisterplaats voor postbodes en hun paarden, het gat met de trappen was waar zij samen konden baden om het zweet van hun hete lichamen te spoelen, als het tenminste kort voordien geregend had en dat was bij tenminste deze maquette niet het geval. “Dan maar niet!”, dacht de heldhaftige snelbode, “Dan de volgende keer wel!”, dacht zijn paard, en zo vervolgden zij hun lange lange weg. Dat is iets te dichterlijk, meestal wisselden postbodes op dit soort plaatsen juist van paard.

beijing_post_museum_2_8

Nog een postkantoor maar al uit het jaar 1400 met professionele bemanning die ook voor schrijven een brief kon schrijven was hij het geschrift niet machtig. Deze maquette was levensgroot en de man achter zijn tafel was ook zelf postbode, achter aan de muur hing zijn warme runderhuid voor als hij in de koude winter die ene belangrijke brief moest brengen, dan bleef hij tenminste lekker warm en vroor niet dood. Doodgevroren postbodes verstoren Het Systeem, dat wilde het museum hiermee laten zien. Helder!

beijing_post_museum_2_9

Men had daar vlakbij een filmzaaltje ingericht waar een documentaire draaide over de geschiedenis van de Chinese Posterijen met een deskundige die een en ander aan elkaar praatte. Gelukkig was ik die dag de enige bezoeker en kon ik de hele film eens rustig bekijken.

beijing_post_museum_2_91

In een postmuesum hoort een postkantoor, geen postmuseum kan zonder neen dus ook niet het deze. Dit was niet zomaar een postkantoor maar een nabouw van een heel oud postkantoor dat vroeger oh toch toen in een hutong (krottenwijk) stond. De hutong was platgemietert om plaats te maken voor een winkelcentrum maar gelukkig werden bepaalde delen gered in in het museum gezet. Links ziet U nog net een foto van hoe het toen was, toen nog de buren mekaar allemaal kenden en niet moeilijk deden over een hond die voor de deur zat te schijten. Er was ook een brievenbus.

beijing_post_museum_2_92

Mangrote nabouw van een man met een kar vol post, op de momentopname loopt hij net naar de brievenbus om die te legen. De man keek buitengewoon ongelukkig en leek het zwaar te hebben, hij draagt het groene hes dat posthalers in die tijden droegen, we lullen zo’n 50 jaar her. China Post werd opgericht in 1949, net zoals zo’n beetje alles in dit land.

beijing_post_museum_2_93

Di geen geschiedenis maar het heden en vandaag. In bepaalde delen van dit land, in dit geval in de indeed vrij achterlijke provincie Yunnan, komt de post nog per muildier. De wat viezige man is de postbode en hij brengt de post naar bepaalde minderheden, in dit geval de Dai, die het aardig vinden om in bijna onbereikbare berghutten te leven, maar post zullen ze krijgen! Nu ben ik wel eens in het gebied geweest en daar komt waar niets door zonder voeten. De paden zijn te smal zelfs voor een fiets en helicopters kunnen ook niet door de gevaarlijke bergwinden die zonder waarschuwing ui een dal de wieken aanvallen.

beijing_post_museum_2_94

Er draaide ook een video van de viezige man in zo’n dorp, hier een screenshot. Verder was te zien hoe hij als een held onhaalt werd in het Daidorp, vrouwen met tandeloze bekken van het drugs kauwen lachten blij bij een brief van de belastingdienst. Jaja stelletje minderheidsboeven, die snelwegen zijn ook voor jullie.

beijing_post_museum_2_95

Mijn hart sloeg eens over van vreugde, mijn hart doet dat de hele tijd maar nu nog harder, bij deze prachtige ouderwetsche postmotor. Het ding stamt uit 1972 maar was wel voorzien van een snelheidsmeter, vreemd genoeg waren beide remgrepen afgezaagd zodat berijder slechts met een vinger kon remmen. De post dient snel bezorgd!, niets remmen la, rijden ba! Remmen is voor homo’s, een man rijdt, en geen man meer man dan een postbode.

beijing_post_museum_2_96

Deze display liet Het Contrast zien. Ja la, die fietsen gebruikt men nog steeds en het is een vrouwtje. De postbode hier bij mijn thuis komt ook op de fiets, hij is altijd erg vrolijk met mijn reusachtige eBay-pakketten uit America. Normaal geeft hij de pakkettenaan de deurman maar ik zag ‘m een keer en toen wist ‘ie dat die dozen voor mij waren. Hij lachen ik lachen, spontaan allemaal en oh zo leuk. Ik vertellen aan die aap “Tonka!, het benne Tonka’s. die verzamel ik la!”, in het Chinees dan natuurlijk maar hij had werkelijk geen idee wat een Tonka was.

beijing_post_museum_2_97

Een aardige verassing zo bijna aan het einde. Het hutje stelt een Chinese expeditie-plaats voor waar eens wetenschappers woonden die daar onderzoek deden naar zaken en jaja ook zij kregen daar brieven via China Post. Het aardige richtingsbord met een pinguin vertelt de afstand naar een aantal Chinese steden, Peking was 12533 kilometer ver weg. Grappig zijn niet alle steden in China dezelfde kant op, sommige links en sommige rechts, denkelijk is van de zuidpool toch alles naar een richting toe, iedere weg, noord en zuid zijn weer allebei naar dezelfde kant en zo is er belans.

beijing_post_museum_2_99

Dit paar nog in de centrale hal op de tweede vloer. Toen ik het plaatte deden twee bewakers heel zenuwachtig en vertelden me dat ik het paard niet mocht platen terwijl ik het paard al geplaat had met mijn paardplaatmachine. Hier was het genoeg en ik verliet het museum. Maar! Ik ben nog niet helemaal Klaar. Men had nog een sub-tentoonstelling van machines die men zo op het postkantoor gebruikt, nieuwe en wat oude. Erg mooi en die doe ik nog even apart een dezer dagen. Nu, nu klaar, dag weer Beste Lezer.


Reageer op dit bericht