Bezoek aan het China Nationalities Museum in Peking Deel 2

Gepubliceerd op vrijdag 29 mei 2009 door Tycho

china_nationalities_museum_2_1

We gaan verder waar wij bleven, U weet nog wel, in Dali, dat verdoemde dorp waar je these days zelfs pizza kan kopen in van die homo outlets van Britten die zijn Blijven Hangen en die met hun eeuwig stonede bek op je afkomen om te vragen wat je dan misschien toch wil. Nu Wat Denk je Fokking Aap? In z’n pizzeria zeg, toch geen wijn natuurlijk maar Bier, veul bier!

En die salami-tostand bitte ja, Deutch ma? Ja hoor, ik wel en een Wit Bier ook Bitte, doe maar meteen twee met jouw tempo stoneywoney la, anders kan ik nog eens een half uur wachten ja tot jij je Chinees op mij afstuurt en die begrijpt HELEMAAL al niet wa’k wil! Tot zover Beste Lezer mijn reisverslag uit Dali, nu was ik niet in Dali maar in een park in Peking dat net deed alsof Dali daar ook was.

china_nationalities_museum_2_2

Hier dus een minderheid op weg naar de uitvoering, op de achtergrond een trap naar boven naar nergens dus ik klom d’r maar niet op, ik weet die dingen van te voren, ik zie ik zie!

Onder dus dit gebouw was die zaal met al die karren en kruiwagens uit Deel 1. Geen idee verder welke minderheid deze meisjes zijn, als alleen meisjes dan is het snel afgelopen met die stam, nix gestorven op het slachtveld maar gewoon in een apenpark in Peking.  Ze hebben het verdiend!, wie draagt er in 09 nog paars?

china_nationalities_museum_2_3

Geplaat van wat ver weg, had geen goesting om dichterbij de komen. Dansende meutes met stinkende lijven, ik blijf liever op afstand. Om niet te veel te meuren sprongen ze rond in de schaduw van de bomen, in plaats van als echt geharde minderheden midden op het plein in de zon. Daar was ik trouwens wel, midden op, wat doet mij die zon?

Het gedans begon om 17:40, dat kondigde de spreekstalmeester van te voren honderd keer aan in haar draadloze microfoon op flink volume. Uiteindelijk kwam er nog geen hond opdagen, drie mensen waaronder ik en een baby keken naar die gekheid. Denk trouwens niet dat die baby echt keek, te klein nog dat ding.

china_nationalities_museum_2_4

Dit was een Dai-straat, ik weet nog wel wat hoor, ik keek soms op die bordjes. De Dai komen ergens vandaan en bouwen met hun bekjes dit soort straatjes en och toch wat mooi. Het riviertje was helaas de blaas de baas droog gevallen, had natuurlijk vol water moeten wezen want die Dai toch zijn bijna vissen zo zijn zij gewend aan het wassende water, niemand die zo zwemmen kan als de Dai la, ze zijn natuurlijke.

Maar dan dit is in Peking en Peking is zo droog als een woestijn met al het stof, mijn auto’s la!, dus ook de Chinezen moeten nu zien dat niet al te neppen valt. Meestal doen ze dit toch beter met eindeloze stromen nat vol vissen door zo’n stroom alsof alles Koek ende Ei is. Misschien stond het water niet aan, ik was daar ook de enige.

china_nationalities_museum_2_5

Undergro Fire Hydrant, ik lach niet te vaak om dat Engels van ze want dan kan ik wel een aparte site beginnen maar deze was te aardig om te laten lopen. Op de achtergrond een ouderwetse brandkast met alleen Chinees en daar zou een brandspuit ijn moeten zitten. Die deur ging niet open en een ondergrondse spuit zag ik ook niet.

Bij brand: rennen! Bij een overstroming: ook rennen! Bij een aardbeving: ook rennen! Bij de liefde van je leven die Opeens Weer Komt: keihard rennen! Wegwezen zo lang het nog kan! In het woud zijn de bomen, vele, verstopt ge daar en niemand die je ziet, het woud Mijn Besten is boven aan de berg, dan ziet U ook Nog Eens Iets Aankomen.

china_nationalities_museum_2_6

Zo zat ik net door mijn cigaretten heen en uitgerekend deze shop was dicht. Een zware tegenvaller maar een Echte Man die Alles Neuken Kan geeft dan niet op maar zwerft dapper verder, peuk de leuk, er is meer te doen dan een beetje kanker krijgen en zeker in zo’n park. Een kleine tegenslag toch, ik voelde mij warrig en verloor weer een procent stabiliteit. Mijn vriendin maakt zich daar zorgen over, die lieve kleine, laat me oefenen op straat met stoeptegels, moet ik drie stux stabiel lopen, lukt nooit natuurlijk, ik ben altijd van koers.

china_nationalities_museum_2_7

Vogels la! Twee dikke eenden vraten water! Dat waren de eerste levende wezens die ik zag sinds de show en ik was dankbaar toch. Die onschuldige beesten, niet te veel om vleugel, beetje water drinken beetje kroost zoeken en ze hebben Hun ding la, het moet zo fijn zijn een eend te wezen oh was ik er nu maar een!

Ieder jaar zeven kindjes maken met ieder jaar een ander vrouwtje uit Mijn Vijver, ik weet biologie hoor, weet daar werkelijk alles van. De eenden deden ‘kwak kwak’ indeed zoals een eend dat doet en dat maakte op dat moment veel goed.

china_nationalities_museum_2_8

Genoeg geluld, even naar de realiteit. Het park bestond uit een Zuidelijk en een Noordelijk gedeelte. Het Zuidelijk was nieuw, het Noordelijk al een tijd. De delen stonden met mekaar in verbinding via een brug over een snelweg en deze trap leed mij naar die brug. Het zuidelijk deel had ik al eens bezocht met een ex met een te hoge haargrens, zij is nu met een ander getrouwd.

china_nationalities_museum_2_9

Aha! Daar is het Noorden, wel ik volg, normaal trek ik liever als een vogel naar het zuiden maar ik was daar toch en waarom zou ik dan niet zo’n bordje volgen? Bordjes in die trant al over de plaats, geen man kon verdwalen, dit park zo voelde ik toen, was voor mij gebouwd en letterlijk helemaal alleen voor mij want ik was in al dat gedwaal nog steeds de enige bezoeker, die baby bij de voorstelling afgetrokken, en die moeder, ik moet wel eerlijk wezen want helemaal alleen is iemand nooit.

Daarvoor beter naar de maan en de sterren, da’s nog eens onbekend gebied Mijn Besten, die leegte die leegte! Daar kan je nog eens rustig je bier drinken, net als die mannetjes in de Heineken reclame van 20 jaar her met een song van Bing Crosby op de achtergrond, zo leuk was dat, maar die maanwezentjes keken wel weer naar aarde alsof het daar zo’n dolle boel was. Ik zou nooit meer naar aarde kijken van mijn planeet maar wel de lege flessen hard naar beneden keilen.

china_nationalities_museum_2_92

Neen mijn plaat is niet scheef, die brug is en dat was niet mijn plan nor kon ik daar iets aan doen. Chinezen, U weet wel, bouwen rappiedappie maar ondertussen maken ze d’r toch een bende van. Een nieuw huis dat onder water staat, lalala, ringwegen die instorten, lalala, auto’s die zo veilig zijn als een bakfiets, lalala, maar ik leef lekker nog steeds na zes jaar in dit land.

china_nationalities_museum_2_94

Het park nam mij na de brug mee naar Lhasa, het kapitaal van de volledig veroverde provincie Tibet. Ha Tibetanen! Vieze stinkerds bij mekaar, daar, en ik weet uit eigen ruiken hoor, praat niemand na en ik heb het nog niet eens over De Geschiedenis. Een en al leugens uit die bek van die peacefull homobek van een Dalai.

Vent de flikker, als je vechten wil ga je vechten en geen boekjes schrijven, doch de nog wat denk je nu zelf? Dat je met je boekjes de Chinezen voor je piemel dwingt? Idioot! Bloed met bloed!, Kogelgaten in je meurende lijf la! Zal je leren met je jurk, stuk geelbek, gele huid, geler dan iedere Chinees en  duidt op kanker in je bek, ga toch nu helemaal dood en je nageslacht voor zover je kon is toch al ingepikt, Dag Dan!

china_nationalities_museum_2_95

Door in Lhasa, die huisjes daar hebben allemaal bruggetjes om het bedrog gemakkelijk te maken, jaja da’s dan de eer van die strijders, hophop op en af en daar nog een keer, leer mij toch eens idealen kennen zeg.

china_nationalities_museum_2_96

Waar leven is dood. Met deze traditioneel Tibetaanse grafheuvel eindigt dit deel. Binnenkort en morgen Deel 3.


Reageer op dit bericht