Bezoek aan het China Railway Museum in Peking Deel 1

Gepubliceerd op maandag 9 maart 2009 door Tycho

railway_museum_1

Zaterdag was het weer, de lente is gekomen, tijd voor een Bezoek aan Iets. Die dag scheurde mijn taxi naar het China Railway Museum waar ik antieke locomotieven verwachtte en vond.

Het museum huist in een reusachtige loods even buiten de vijfde ring vlak naast het China National Film Museum op een verder onbebouwde winderige vlakte met wat lege wegen en een spoorlijn. Adres volgt onderaan dit verhaal. Mocht u willen gaan zorg voor eigen transport of betaal de taxi om te wachten, er zijn geen bussen en ook geen taxi uit, gelukkig was het warm en de wandeling van een half uur naar de bewoonde wereld leuk.

Toegang is een beschaafde 20 yuan en het kaarverkoopmeisje lachte een beetje uit haar hokje .  Naar binnen!  De reusachtige hal is overvloedig verlicht en de eerste indruk was overweldigend, tientallen antieke stoomlokomotieven aan de linkerkant en moderner spul aan de rechter. Ik spoorde eerst naar de stoomachines.

railway_museum_2

Dit schone wonder is een Jiefang-klasse loc, gebouwd in 1941 in Japan. Jiefang (解放) is een Chinese naam, het betekend ‘Bevrijding’. In 1946 kreeg de Jiefang-klasse een nieuwe naam: de Mao Zedong-klasse. Het Beest bleef tot 1976 in de vaart in de wateren rond Peking.

railway_museum_3

De Mao Zedong van binnen. Erg leuk aan het museum is dat je overal in en op mag klimmen. Kleine bordjes waarschuwen zoals ‘don’t fall off’ maar over het algemeen zijn de locomotieven goed te beklimmen. Er is verder geen suppoost of camera te zien dus je kan zo lang je wil machinistje spelen, aan alle hendels trekken en die gasklep eens goed open draaien.

Ik heb alle dertig stoomlocs uit alle hoeken geplaat, ooit schrijf ik een boek. Maar voor de tsjoek tsjoek nu de rest van dit verhaal in absolute hoogtepunten:

railway_museum_4

Deze schitterend groen geverfde loc heet slechts de No. 152-klasse, een wat magere naam voor zoveel schoonheid. Het is weerom een kindje uit Japan en dit exemplaar liep in 1939 van de lijn. Het was een snelle loc die vooral werd ingezet voor passagiers vervoer op hoge snelheids trajecten. Deze 152 bleef in dienst tot 1987 met als thuisbasis Pingdingshan.

De Japanners brachten tijdens hun bezetting van China deze machines naar de overkant. Vooral in noord-oost China hebben de Japanners tot en met de Tweede Wereld oorlog een groot en voor die tijd geavanceerd spoorwegnet aangelegd. Het moet Mao goed hebben gedaan dat Zijn portret op de treinen van de overwonnen vijand sierde.

railway_museum_5

Deze gigant was mijn eerste Chineesje van de Dag. Een Shengli-klasse loc gebouwd in 1956 door de Sifang Locomotive & Rolling Stock Corporation in Sifang. De fabriek bouwde in totaal 151 locomotieven van dit type die tot ver in de jaren 80 in gebruik bleven. Topsnelheid een zeer respectabele 110 kilometer per uur. Ter vergelijking: een NS Sprinter haalt 160.

railway_museum_6

Dit is de kaart waar de twee mannetjes in de achtergrond op de vorige plaat naar kijken. Het waren twee oude baasjes, een was aan het woord en wees de ander vele plekken op de kaart. Een spoorwegveteraan, overal was ‘ie geweest, het andere baasje knikte slechts. Toen ze eindelijk waren opgedonderd kon ik een plaatje schieten, het was een kaart uit 2001 van China’s spoorwegnet. Vroeger hing hij denkelijk aan de muur maar tijden veranderen en er zijn nu veel meer lijntjes bij.

railway_museum_7

Meteen nog zo’n mooi Chineesje, ik had er honger van gekregen. Krijgt u bij een bezoek ook honger of dorst en zijn de locs niet genoeg om u te vullen dan heeft u pech. In de hal is geen droge rijst of water te kijgen. Er is een winkel maar die verkoopt slechts boeken en wat speelgoed maar was onbemand. Neem dus een picknickmand mee!

Nu ik toch aan de gang ben met praktische zaken: de wc is een gebouwtje buiten de hal, van de deur links wandelen tot de hoek, u kan gewoon in en uit  als u heeft betaald, het kaartverkoopmeisje vindt dat goed.

Terug naar de trein. Het is een Qianjin-klasse gebouwd in 1958 door Dalian Locomotive & Rolling Stock Works uit Dalian. Later ging de loc ook in produktie bij de Datong Locomotive & Rolling Stock Works. Bij die fabriek ben ik nog eens geweest, het was toen de laatste fabriek in China die nog stoomlocomotieven bouwde, dat was in 1998. Men had een klein buitenmuseum waar ook de trein van keizermoeder en feitelijk keizerin Cixi stond, overwoekerd door planten maar toch indrukwekkend.

Van de Qianjin zijn in totaal 4.714 exemplaren gemaakt, het grootste aantal van een klasse in China en produktie liep door tot in 1999 in inderdaad de fabriek in Datong.

Gezien het grote belang dezer dagen van de laadtijd van een pagina, men heeft toch een haast!, splits ik dit artikel in denkelijk drie delen, bovendien kan ik dan meer treinen kwijt in mijn geschrijf.

Voor wie niet kan wachten, haast!, hier vast het adres:

Engels: China Railway Museum, 1 Jiuxian Qiao Bei Lu, Chaoyang District.

Chinees: 中国铁道博物馆,朝阳区酒仙桥北路1号.

Chinees Plaatje: railway_museum_8 Rechtermuis klik ‘opslaan als’ en printen maar.

Telefoon: 64381317, open van dinsdag tot en met zondag van 09.00 tot 16.00.

Kaart van Google (A):


View Larger Map

Een reactie op “Bezoek aan het China Railway Museum in Peking Deel 1”

  1. Bezoek aan het China Railway Museum in Peking Deel 4 | ChinaBlog.nl:

    […] de introduktie, het adres en de eerste serie stoomlocs zie Deel 1, voor de tweede serie stoomlocs en een stuk Belgisch-koloniale geschiedenis zie Deel 2, voor […]

Reageer op dit bericht