Bezoek aan het China Railway Museum in Peking Deel 4

Gepubliceerd op donderdag 19 maart 2009 door Tycho

wagon_china_0

Welkom Beste Lezers, Volhouders! bij het vierde en Laatste Deel van het verslag over mijn Bezoek aan het China Railway Museum. Dit Deel 4 komt slechts een dag na Deel 3, een persoonlijk record maar vreest U niet: dit wordt geen vluggertje.

Voor de introduktie, het adres en de eerste serie stoomlocs zie Deel 1, voor de tweede serie stoomlocs en een stuk Belgisch-koloniale geschiedenis zie Deel 2, voor electrische en diesel locs, veel geschiedenis en enige uitstapjes zie Deel 3. Nu naar De Wagon!

Dit deel dus gaat grotendeels over het de gele trein op plaat boven, een eigenlijk drietal wagons zonder loc met een buitengewoon interessante inrichting. En nog leuker: ik weet er bijna niets van maar ik vertel U alles: de naam op het bordje bij was “oud soort wagon” met type-aanduiding SY 97334. Moederland onbekend, bouwjaar onbekend.

In een eerder leven werd de wagon gebruikt voor werkzaamheden aan het spoor, daarna omgebouwd in een “expirimentele wagon”, daarmee nu zegt men niets te veel. Midden jaren 80 ging de wagon uit dienst maar werd bewaard door medewerkers van het Wetenschap & Technologie Gebouw van het Ministerie van Spoorwegen. Dat doet men niet bij zomaar een wagonnetje, en dit is niet. Naar Binnen!

wagon_china_1

De ingang, rood versleten tapijt, mahoniehouten tafel en een grote spiegel aan de verre muur. Meteen wist ik in iets vreemds beland te zijn, een wondere wereld, zie ook die noppen onder de tafelpoten.

wagon_china_2

Uitzicht door de deur, in zicht de Jiefang/Mao Zedong-klasse loc uit Deel 1. Rechts een glas in lood raam, het zal een zon voorstellen. De prullenbak onder het raam is er een van deze tijd en was gezien het stof geruime tijd niet geleegd.

wagon_china_3

Eerste wagon: een vergadertafel met vier stoelen, twee met een beflapje en twee zonder. Waarom, waarom? Zijn die andere twee gewoon gestolen of toch was er een reden? Wilden de twee gezetelden die daar zaten wellicht geen lap? Geen noppen onder de poten dit keer, kleed zwaar versleten, hier is gelopen.

wagon_china_4

Een comfortabele ligbank vlak achter de vergadertafel, lag daar een Leider te rusten na het zoveelste beraad? Ik heb er zelf tien minuten gelegen om te peinzen over al dit moois en droomde weg. Buiten het museum reden echte treinen rond, het museum ligt uiteraard aan een spoorlijn, met treinen die ook nog eens op hun fluit bliezen bij langskomst.

Zo lag ik daar op dat bed in droomtoestand met het geluid van echte treinen op de achtergrond, het was net of ik reed in mijn trein, naar weer een nieuwe plek om eens te bekijken. Dat was leuk ja, echter er was vast meer dus ik stond op, mijn moede benen!, en drong dieper in het binnenste van de wagon.

wagon_china_5

Een zwaar versleten hemelbed met paarse sprei, dubbele voetmat, groen tapijt, kapotte gordijnen, een tafel en een aantal stopcontacten. Ik heb hier niet op gelegen, voor bedden heb ik een groot respect, daar sliep ooit iemand in duistere bange nachten, misschien zit z’n zweet nog in de dekens z’n ziel nog in het hout. Kreeg een rilling door het hok, wegwezen!

wagon_china_6

Terug in de gang, nog dieper binnen, even de camera omhoog want boven is altijd licht, de hele gang was ooit verlicht door dit soort lampen en ventilatoren voor koelte tijdens bloedhete zomers. Ik was ook weer moederziel alleen de hele tijd, geen hond in dat museum dus geen hond in dit wagon. Niets echter stopt mijn Verkenning van Zaken!

wagon_china_7

Even verder deze badkamer, groengestreept tapijt, roze meubilair, een wasbak, een wc en op de voorgrond een groot ligbad. De wc rol houder was intact, drie kranen op de wasbak, enige stangen voor vasthouden en tegeltjes aan de muur. Op de wc een eigentijds stuk plastic met de waarschuwing dat het ding buiten dienst was.

Ik had ondertussen zo m’n vermoedens en het leek me even leuk te zeiken in Zijn pot maar neen!, geschiedenis verdient ten alle tijden het grootste respect dus ik veegde de gedachte uit mijn wereld.

wagon_china_8

Het ligbad, weer met drie kranen en ook drie pijpen. Warm water, koud water en wat? Het bad was afgedekt met houten panelen, ik heb er een opgetild en de bodem was stoffig maar als nieuw. Zou het toch De Trein zijn?

wagon_china_9

De laatste ruimte vlak na de badkamer, voor een bediende? Een wasser? De bank rechts was een bed, zie ook de goudkleurige deurknop. Tijd voor een voorzichtige conclusie, U Beste Lezer voelde het al komen: dit was Mao’s trein. Mao reed tijdens Zijn Macht door het hele land per trein, hij hield niet van vliegen. Voor mijn bezoek vertelden Vrienden dat Mao’s trein er zou “kunnen” wezen, uit het bordje bij bleek dit echter niet.

Alles echt Mao is echter nog steeds omgeven door een mysterieuze sfeer van geheimzinnigheid in China, ik doel niet op de millioenen Mao-souveniers op iedere straathoek maar op de Echte dingen uit zijn leven. Alle andere treinen en wagons in het museum hadden jaartallen en details tot en met, alleen deze zeer bijzondere wagon niet. Dat is vreemd, in een hyperburocratie zoals de Chinese moeten gegevens over zo iets bewaard zijn gebleven.

Mao ging in 1976 dood, uit dienst nemen midden jaren 80 lijkt laat, misschien heeft zijn Opvolger er nog mee rondgereden of was het opnieuw een poging de bezoekende burger zand in de ogen te strooien. Misschien ook, denk ik te veel moois en was het echt gewoon een expirimentele wagon die een hoge ambtenaar van het ministerie voor zichzelf had laten bouwen.

Zou kunnen maar het lijkt me sterk!: geen ambtenaar kon iets dergelijks flikken in de zwaar gecontroleerde samenleving van die tijd. Ik blijf er dus bij: het was Mao’s trein, de luxe ongekend voor Communistisch China, en ik heb gelegen waar hij ooit lag te paffen op zijn ligbank. Wat in neuksnaam heeft hij daar bekokstoofd?

Ik ga mij toch nog eens fijn vastbijten in dit treintje en hoop U binnen tijd meer te kunnen melden, tot zover nog even rap naar buiten.

zbuiten_2

Eerder beloofde ik U enige gekheid, hier is zij. Een poort met een gedenksteen voor alle spoorwegmedewerkers van het land, iets dergelijx, ik kon niet alles lezen, de karakters waren zo verweerd!, die steen komt ergens vandaan en niet uit Peking, ik vraag mijn vriendin nog eens, die leest beter want ze is van hier. Toevallig is ze nu voor werk in België, zie ook Deel 2.

zbuiten_3

Achter de poort, ik liep er doorheen en niet er langs, deze doodgeroestte loc. Ze was het middelpunt van een rond eerplein met de poort boven als toegang. In Peking regent het zo goed als nooit dus de mate van roest verdwaasde me bijzonder, wat de neuk is er met dit Diertje gebeurd? Geen idee ook hoe ze heette.

zbuiten_4

Dit is zielig, niet goed! Ik weet godverdomme van de discussie over restaureren of niet, maar geef me een stuk schuurpapier en een blik knalrode verf en ik schoon het ding zelf en maak het weer zo mooi als toen, toen wanneer?, toen het reed en toeterde en leefde, ergens in het eindeloze China op een spoor.

zbuiten_5

Een triest Einde van dit verhaal het is, de vlag hing niet uit. Voor de vlag een lege vijver, ooit denk ik zwommen daar die typisch Chinese goudvissen voor hordes toeristen. Die kwamen niet en men gaf na tijd geen neuk meer. De gebouwen op de achtergrond waren verlaten en op slot.

Maar mij dunkt: die vlag mag uit! Een schitterend museum met zoveel geschiedenis verdiend. Einde nu, het is genoeg.

Mijn vader zei altijd als ik toen klein weer een boek uit las: “afscheid van een boek is als afscheid van een goede vriend”. Zo voel ik mij nu Beste Lezer, dit verhaal is uitgeschreven, vier avonden vriendschap morgen een herinnering. De vier delen Samen zijn toch bijna het Boek dat ik niet had willen schrijven, zie begin Deel 1. Het ga U goed, natuurlijk.

Adres:

Engels: China Railway Museum, 1 Jiuxian Qiao Bei Lu, Chaoyang District.

Chinees: 中国铁道博物馆,朝阳区酒仙桥北路1号.

Chinees Plaatje: railway_museum_8 Rechtermuis klik ‘opslaan als’ en printen maar.

Telefoon: 64381317, open van dinsdag tot en met zondag van 09.00 tot 16.00.

Kaart van Google (A):


View Larger Map

Reageer op dit bericht