Bezoek aan het China Sports Museum in Peking

Gepubliceerd op zaterdag 1 augustus 2009 door Tycho

china_sport_museum_1

Dat bleek gesloten, uur voor niets gefietst en vandaag was de lucht ook nog eens buitengewoon vervuild, ik plaatte deze plaat om 14:00 ’s middags. Het museum lag aan het uiterste zuid-oosten van de Olympic Green maar is daarvan geen deel, het bestond al een jaar of tien en ik hoopte daar fijne verheerlijking van Chinese sportmensen te zien! Maar neen, de tent was dicht en zelfs geen bord meer te zien met iets van dit of dat. Ik scheurde met mijn Giant Braver de trap naar de deur op die open bleek dus ik van mijn fiets naar binnen en daar was duister en nog een deur.

Ach deuren, ik hou van deuren, die bleek ook open en ik zag een stukje van het binnenste van wat vroeger was. Een paar vitrines zichtbaar in het donkere duister en toen plots opeens sprong daar een oud mannetje van zijn stoel, ik had de Beste Baas helemaal niet gezien maar het was geen spook hij was daar echt en met zijn hand gebaarde hij dat ik op moest rotten. Op zulke momenten ben ik altijd de vriendelijkheid zelf en toen ‘ie snapte dat ik zijn taaltje begreep vertelde hij dat het museum jammer de bammer gesloten was en ook niet verhuist en dat er geen plannen waren voor verbouwing.

Ik vroeg waarom en kreeg een lege blik terug. Waarom ook dit en dat?, dicht is immers dicht. Geen weg dat ik toch even mocht rondkijken dus ik weer door de deuren naar de frisheid buiten, ook geen cigaret met de baas gerookt want dat wilde hij niet! Da’s ook een truukje, beetje roken met de mensen en plots zijn ze veel aardiger, deze man echter kende Zijn Plicht.

china_sport_museum_1a

Het museum in de Gloriedagen, ook toen al vervuiling die men met de lichter-functie niet kon wegwerken, zie niet de piek die op mijn eigen plaat nog wel te zien is. Plaat gejat van een overheidswebsite waar ook een heel verhaal over wat had moeten wezen te lezen is, lees daar maar lezer, ik heb werkelijk geen enkele zin het na te vertellen want ik was daar niet. Ik stond immers buiten als een domme lul met mijn mooie razendsnelle fiets.

Ik belde mijn vriendin om eens uit te huilen en die vroeg waarom ik niet eerst even gebeld had. Wat de neuk en wip? Wie nu, zo vroeg ik haar, woont er al langer in dit land? (Zij, haar leven) Die luie donders in musea nemen nooit de telefoon op, ze hebben het veel te druk met op hun versleten stoel zitten. Daar gaf ze me weer gelijk en zo voorkwam de Waarheid een ruzie.

china_sport_museum_2

Buiten was er nog een enkel aandenken en dat maakte toch weer iets goed, een zwart bord van de New Zealand China Association waaruit bleek dat die ooit een draak aan het museum kado had gegeven, de draak was al weg maar het bord had men laten staan.

china_sport_museum_3

Nu ik daar toch was dwaalde ik wat rond het gebouw en vond nog deze prachtige treurigheid, enige compleet verlaten gymnastiektoestellen, die plopten tijdens SARS in 2003 overal de grond uit, de Chinese overheid dacht toen namenlijk nog dat SARS veroorzaakt werd door te weinig gezonde beweging. Ondertussen weet men gelukkig beter maar de toestellen zijn nooit weggehaald en vooral oude mensen maken er dankbaar gebruik van, maar niet hier.

De dag dus leek uit te lopen op een mislukkig maar gelukkig had ik een landkaart bij me en die leerde dat daar niet ver vandaan de Xihuang-tempel moest wezen, op de kaart aangegeven als toeristische attractie. Ik had nog nooit van het ding gehoord maar stuurde mijn Braver in de juiste richting, het was nog vroeg en een tempeltje doet altijd een paar leuke plaatjes voor dit blog.

china_sport_museum_4

Dit is die Xihuang Tempel, zie de deur. De Xihuang Tempel was gesloten en rond die tijd was het reeds bijna vier en ik vond verder op mijn kaart niets meer te bekijken in de buurt. De hemel begon voorzichtig te donderen dus ik stuurde rap huiswaarts waar ik juist voor de regen keerde. Een wat vreemde dag het was, weinig gelukkig maar onderweg kwam ik nog wel wat aardigs tegen en daarover later meer.


Reageer op dit bericht