Bezoek aan het Museum of Beijing Stone Inscription Art Deel 2

Gepubliceerd op vrijdag 28 augustus 2009 door Tycho

beijing_stone_inscription_museum_2_0

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van Het Verslag van Mijn Bezoek aan het Museum of Beijing Stone Inscription Art. Voor Deel 1, zie hier. Ik ga meteen verder waar ik gebleven was: aan de rechterkant van de tempel en daar was ik bij een aantal gebouwherdenkingsstenen. Iets ten zuiden van die stonden een aantal stenen door mekaar die op een later tijdstip hun eigen plek in het museum zouden krijgen, een gedeelte hen was achter hek maar een aantal niet waaronder dit schitterende beeld van een liggend paard.

beijing_stone_inscription_museum_2_1

Het dier leek te dromen van eindeloze steppen en had de benen recht onder het lichaam gevouwen. Een slapend paard strekt meestal juist de benen uit naar een kant dus sliep dit diertje echt of was het vooral waakzaam in een lichte roes?

beijing_stone_inscription_museum_2_2

Ook hier weer een fraaie achterkant waar de tijd een stuk van de staart gestolen heeft. Zo gaan die dingen nu eenmaal, tijd steelt, van iedereen. Links van het paard nog een schildpad met een gebroken steen op zijn rug en rechts een stapel tabletten zonder bestemming, op de achtergrond twee stemmige grafstenen.

beijing_stone_inscription_museum_2_3

Nog eens het prachtig paard genomen van de andere kant, de manen zijn een waar meesterwerk gehouden uit de keiharde steen. De neus lijkt uit deze hoek dik in verhouding tot het lichaam, een aanwijzing dat de beeldhouder een veulen als model gebruikte.

beijing_stone_inscription_museum_2_4

De voorkant van het schildpadbeeld naast het paard, de zon zorgde voor deze schone kleuren en samen met een hek rechts voor de kooi waaruit het dier nooit ontsnappen kan. De maker bedoelde geen pupillen in die ogen, ze waren er niet en ook niet versleten, toch wist hij met zijn meesterschap een gemene grijns te maken, de tong tussen de tanden, klaar om alles dat in buurt kwam met huid en haar op te vreten.

beijing_stone_inscription_museum_2_5

Weer een dromerige leeuw die sommige lezers zullen herkennen als een grafbewaker, zie ook weer Deel 1. Het beeld leek mij, ik kenner van zaken, in perfecte toestand dus waarom het naast enige bloempotten stond en niet trots in het museum was een raadsel. Aan de andere kant, er is er altijd een, stond hij daar ook weer mooi. Eenzaam met alle schoonheid van de wereld tussen de rommel en daardoor eigenlijk veel mooier dan de dieren op hun plek.

beijing_stone_inscription_museum_2_6

In een hoekje aan de rand van de tempelmuur verstopt deze schildpad zonder steen op zijn rug. Er was ooit wel een steen geweest, zie het platte gedeelte op het schild, maar die ging ergens in de loop der eeuwen verloren. Het dier kreeg dus straf: geen steen geen plek, pleur jou in een hoek en zoek het maar uit. Wreed toch, zo’n museumselectiecommissie die dat allemaal zomaar bepalen mag, als ik daar Baas was kreeg ieder dier een mooie plaats.

beijing_stone_inscription_museum_2_7

Tussen Vrijheid en Gevangenschap; achter het hek stonden de echt kwetsbare stenen waar de toerist niet mee spelen mocht. De steen op de rug van de schildpad is ook wel geweldig want er is daar een vervaarlijke slang op de zijkant die omhoog lijkt te kruipen om de hemel aan te vallen als die na de dood van de meester vervelende  grappen in petto heeft.

beijing_stone_inscription_museum_2_8

Langs het hek genomen. De muur links is niet de eindelijke tempelmuur maar de binnenste, rechts is nog een muur en dat is de buitenste. Vroeger, oh toch vroeger, had een tempel behalve de heiligen personeel nodig voor onderhoud en eten. De niet-heiligen die dat allemaal deden woonden tussen de twee muren. Die buitenmuur was niet als de binnenste muur absoluut, er waren altijd diverse uitspanningen waar bijvoorbeeld groente werd geteelt. Die uitspanningen veranderden met de tijd, meer heiligen betekende immers meer voedsel, dus veel buitenmuren van tempels waren onregelmatig van vorm en lengte.

‘Waren’, ik schrijf, omdat bij veel tempels in deze moderne tijden alleen nog de binnemuur te zien is, de buitenmuur al ang afgebroken voor huizen en andere vooruitgang. Maar gelukkig, zelfs in het gestoord groeiende Peking zijn er nog een aantal tempels met in ieder geval een deel van de buitenmuur en het tussenliggende gedeelte intact. Deze, is er een.

Soms ook, en ik heb het gezien, is de buitenmuur gedeeltelijk afgebroken en krijgt het oude tusengebied een heel andere bestemming. Gezien de oudheid als bevoorradingsplaats zitten op zulke plekken vaak kleine winkeltjes en keine markten met een levendige handel. Die halve muren hebben ook een voordeeel want de toerist kan daar dwalen.

Waar de muur nog helemaal staat is het tussenmuurs gedeelte vaak afgesloten voor de nieuwgierige omdat daar in deze tijden de heiligen wonen. Da’s mooi niet? Waar vroeger koopmannen woonden om de heiligen te vreten te geven wonen nu de heiligen zelf zodat toeristen ongestoord de tempel kunnen bekijken.

beijing_stone_inscription_museum_2_9

Mooi stuk moderniteit tussen al het oude; een electriciteitskastje zonder enig slot. In veel oudere musea en tempels zijn ze zo, een kwaadwillende kan zo’n kastje zo opentrekken en een einde maken aan het licht in de wc. Toch la, doet een mens dat niet. Het komt uit een soort eerbied voor de plaats, al die duizenden jaren en zo, daar blijf je als klein kind gewoon van af.

beijing_stone_inscription_museum_2_91

Vlakbij delen uit het boek ‘lied van de gerechtigheid’ van de boeroemde dichter Wen Zhengmin die leefde van 1470 tot 1559.

beijing_stone_inscription_museum_2_92

Gedichten gehouden van dezelfde man, door het museum aardig neergezet met een tafeltje voor en tegenbrand middelen links en rechts. Men deed vooral zijn best op het plafond dat met frisse kleuren vrolijk is opgeknapt.

beijing_stone_inscription_museum_2_93

Dit is een verzameling van de meest bijzondere stenen in Peking, ze stonden op de graven van westerse Jezuïten die tijdens de Ming en Qing dynastieën naar China kwamen om zieltjes te winnen voor het rooms-katholicisme. De heren leefden soms tientallen jaren in China en werden in gevallen als heiligen gezien door de barbaarse Chinezen.

beijing_stone_inscription_museum_2_94

De Jurken namen aan de andere kant ook veel Chinese gewoonten en gedachten over en zo onstond uiteindelijk een geloof  met kenmerken van het katholicisme vermengd met vele animistische Chinese tradities. Bij hun dood, want ook de katholieke god kon die niet voorkomen, kregen de missionarissen door hun bijzondere positie in de samenleving een praalgraf, maar wel een Chinees praalgraf zonder het kruis.

beijing_stone_inscription_museum_2_95

Door de grafstenen heen een nieuwe blik op de veel oudere boeddhistische supertempel. Mooi toch dat in de lange loop der jaren en hun geschiedenis de twee geloven zo dicht bij elkaar hebben kunnen komen. Uiteindelijk ook en natuurlijk en zo moeten wij nooit vergeten, is er maar een kleine planeet Aarde.

beijing_stone_inscription_museum_2_96

Een Jezuïtische Supersteen voor een heilige die in de jaren 1100 was doodgegaan tijdens zijn werk voor de Goede Zaak. Ook dit pronkstuk had weer een hekje rond en de schildpad toont vervaarlijk zijn tong.

beijing_stone_inscription_museum_2_97

De eerste zielen die ik die dag zag in het museum, naast natuurlijk de kaartverkoper die ik wakker maakte. De meisjes werkten in de tempel en deden dingen als het schoonmaken van de wc en sommige vloeren in andere opebare gedeelten. Ze zaten fijn in de schaduw met een kleine radio te kloten met hun mobiele telefoons en trokken zich werkelijk niets van mijn aanwezigheid aan, zo weinig dat ik het kwaad kreeg en na licht aandringen via een kort gesprek bovenstaande informatie uit hun luie kelen kreeg. Maar ook niets meer.

beijing_stone_inscription_museum_2_98

Nog eens de tempel, zo mooi, zo vreemd. Drie van de vijf torens te zien, een wolk net voor de zon waardoor de plaat een donker mooie dreiging krijgt, de wolk lijkt op te stijgen van achter de torens en langzaam over hen heen te kruipen. Het was die dag bij die plaat eenbijzonder  moment, er liep een vreemde rilling over mijn rug en even geloofde ik inde macht van vroeger. De wolken gingen voorbij en er was weer licht en zo verdween mijn gekheid mee. Vroeger immers heeft niets van doen met nu, anders waren alle tijden wel tegelijk.

beijing_stone_inscription_museum_2_99

Daar vlak naast deze borden en een voorbeeld van de binnenmuur die verbindt met de buitenmuur met daar tussen in vroeger tijden enige economische activiteit om de heiligen van vreten en ook kleren te voorzien. Normaal doe ik of ik dit soort bordjes niet zie en loop door, nu niet, iets hield mij tegen, de schoonheid van alles op deze plek moet het zijn geweest, oh toch had ik maar minder Gevoel!

beijing_stone_inscription_museum_2_99a

Wel door de poort een plaat geplaat, er was een opslagplaats voor nog kapottere stenen waar restaurateurs nog mee bezig waren. Er was geen ziel en het hek stond open maar ik bleef braaf waar ik was, het was zo stil, ik had alle schoonheid kunnen verstoren en daar waak ik mij voor. Ervaring soms, leerde eerder een les.

Met dit Beste Lezer, sluit ik dit tweede deel. Deel 3 komt snel, ik weet alleen niet hoe snel want ik moet alle platen nog doen. Als niet morgen dan volgende week, denk vooral ook aan die stenen van honderden jaren oud, schoonheid heeft geen haast…


Reageer op dit bericht