Bezoek aan het Museum of Beijing Stone Inscription Art

Gepubliceerd op vrijdag 28 augustus 2009 door Tycho

beijing_stone_inscription_museum_0

Welkom Beste Lezer bij Het Verslag van Mijn Bezoek aan het Museum of Beijing Stone Inscription Art. Het museum beoogt een inzicht te geven in de Chinese vaardigheden op steen inscriptie gebied. Het museum huist in de Five Pagoda Temple die hierboven van afstand op de plaat staat.

Het museum en de tempel waren zo mooi dat ik voor dezen zeer uitgebreid ga schrijven en het verhaal in drie delen splits. Hier op Chinablog.nl geen verslagjes van drie zinnen en een foto, neen, U krijgt alles te zien en ook te lezen, voor zover ik natuurlijk nog weet.

beijing_stone_inscription_museum_2

Die dag weer was een mooie. Een buitengewoon helderblauwe lucht en 35 graden, heerlijk zeven kilometer fietsen met een hele dikke kater op mijn bagagedrager. Ach toch, het beest zeurde zo dat het mee mocht, met twee is ook altijd leuker dan alleen. Ik had een vage beschrijving van de lokatie van het museum, ‘200 meter ten noorden van de dierentuin’. Geen ei, die dierentuin is duizend keer Artis dus op die manier kan een mens nog dwalen en dat deed ik met veel plezier.

Ik had op de kaart gekeken en daar stond het museum aangegeven in een groen gebied, groen echter betekent niet altijd groen in de zin van een bos of struikgewas. Neen, in dat gebied, rond het transportknooppunt Xizimen, is er geen groen. Het groen duidde op ‘onontwikkeld’ wat weer hutongs duidt. Hutongs zijn die romantische huisjes waar buitenlanders van dromen maar waar geen zinnige Chinees wil wonen, krotten is dan ook een betere benaming.

Ik dacht slim te zijn en koos voor een noordelijke aanloop in plaats van een zuid-zuidwestelijke om zo de ergste chaos rond Xizhimen te ontlopen. Slecht idee, de hutongs daar waren deels in afbraak waardoor ik met mijn Giant Braver wel een crossfietser leek langs draglines door smalle straatjes en veel modder. Wel heel mooi, met veel rook en rare geluiden, en na veel vragen kwam ik op Mijn Plek.

De tempel op afstand boven was het eerste wat ik zag, die echter bewaarde ik voor later want ik wilde eerst de steentjes kijken waar voor ik immers was gekomen. Een tempel kent altijd twee vleugels links en rechts en een afbakening achter. Op goed geluk stuurde ik links en vond daar grafstenen en grafinscripties. Leuk! Op de tweede plaat boven drie beelden van overleden heren die er toe deden, de beelden stonden ooit op hun graf.

beijing_stone_inscription_museum_3

Een grafbank voor de familie van de dode. Daar kon men nog eens genieten van Zijn leven en herinneringen ophalen aan hoe goed het toen toch was toen Hij bestond. De aluminium buizen zijn eigentijds.

beijing_stone_inscription_museum_4

Een van de eigenlijke steen inscripties. Na de dode doodging werd zijn hele levensverhaal, en dat van zijn voorvaderen, op een aantal stenen gebeiteld en bij het graf gehangen. Deze steen dateert uit 1487.

beijing_stone_inscription_museum_5

Een voorrecht voor de echt rijke dode: een eigen tempel met grafwakers in de vorm van verschillende dieren. De houten tempel is deel van de tempel en geen oorspronkelijk deel van het graf. Toch denkt men dat het er zo zo ongeveer moet hebben uitgezien in die tijd, we spreken rond 1400.

beijing_stone_inscription_museum_6

De dieren waren zo mooi dat ik ze nog eens apart laat zien, op de voorgrond een bok en daarachter een blije leeuw. Vermoedelijk had de dode al de dieren uit de Chinese dierenriem voor zijn graf staan maar niet alles, ach de tijd, is bewaard gebleven.

beijing_stone_inscription_museum_7

De mysterieus lachende leeuw lijkt het zijne van de tijd te denken. Na al die honderden jaren staat het dier in een museum, de dode die het bewaken moest rot ergens onder de grond in noord-Peking en is lang vergeten. Maar de leeuw, leeft. De meeste beelden komen van geruimde graven die plaats moesten maken voor de altijd groeiende stad Peking. De meeste zijn in duizenden stukken gehamerd voor vooruitgang maar de selectie in dit museum is gelukkig gered.

beijing_stone_inscription_museum_8

Links zeer klassieke karakters die nog het meest op hun oorspronkelijke betekenis lijken. Chinese karakters hebben zich door duizenden jaren ontwikkeld tot het enigszins leerbare script van nu. Mensen die in later tijden nog de heel oude karakters konden schrijven waren hoog aangeschreven en hakten voor een goede beloning een textje voor belangrijke doden. Rechts op de foto eigentijdse, voor die tijd, rond 1400, karakters die weer het levensverhaal van de dode beschrijven.

beijing_stone_inscription_museum_9

Toch trok de tempel en ik maakte mij los van de schitterende stenen en kwam voorzichtig dichterbij, een tempel dient men voorzichtig benaderen, bij die duizend jaar oude gebouwen wet een mens immers nooit wat daarin allemaal aan engelen of duivels schuilt.

beijing_stone_inscription_museum_91

Ik sloop over de tegels richting de tempel, gelukkig was ik die dag de enige bezoeker dus ik had geen last van ander levend volk, slechts een vreemde muur stond nog tussen mij en het goddelijk gedrocht. Die muur duidelijk kwam uit een andere tijd dat de stenen op de grond, kort later bleek waarom. De stenen stammen uit de jaren 1960 toen China ruzie kreeg met de Sovjet Unie en bang was voor een atoomaanval.

beijing_stone_inscription_museum_921

Daarom bouwde men toen, in die denkelijk spannende tijd, een enorm netwerk van schuilkelders en gangen onder Peking. De schuilkelders konden tot een miljoen mensen aan en de gangen strekten van het centrum van Peking tot in de veilige bergen bij Miyun. Door de hele stad bestaan nog steeds ingangen naar de veiligheid, sommigen zijn voor toeristen te bekijken, deze achter de rode deur aan de achterkant van de muur  jammer genoeg niet.

In die tijd bestond het museum nog lang niet, het dateert van 1982, maar de tempel stond er al sinds 1100 en waar immers is het veiliger dan onder een huis van god? Communisme natuurlijk leuk, behalve als het ‘m echt knijpen is.

Het stenen stuk voor de tempel was toen gras, men bouwde een bunker onder het gebied en versterkte het met de stenen die nu nog te zien zijn en waar ik liep. Een gedeelte van de oude tempelmuur bleef bewaard en staat nu enigszins koddig op de tegels gekwakt.

beijing_stone_inscription_museum_93

Verder richting de tempel, de muur was genomen en de atoomoorlog kwam nooit. Links en rechts weer leeuwen voor bescherming tegen de kwade duivels, midden enig aardewerk waarop men vroeger zo vroeger wierook stoken kon. Nu vlakbij, bijna binnen. Maar neen, dat zou te makkelijk zijn want er was nog zoveel meer aan steen inscripties te bekijken, ik boog af naar de rechterkant van de tempel.

beijing_stone_inscription_museum_94

Detail van de rechterzijmuur van de tempel met een grappig bord, dit soort staan overal in Peking en de rest van China en ik kan het nooit laten even een plaat te platen. Verder geen gevaar te zien maar ik keek braaf naar het bord en maakte dat ik wegkwam van die plek. Wie immers weet wat daar te duchten is, het kan zomaar een steen zijn die mijn harsens plet!

beijing_stone_inscription_museum_95

De vijf pagoda tempel bestaat uit een basis met vijf pagoda’s er op. Vier op iedere hoek en een in het midden. Van deze soort staat er maar een in Peking en slechts een paar in heel China. De boeddhabeeldjes in de muur zijn allemaal verschillend maar met een patroon van acht, na lang kijken leidt dat tot herkenning en was broodnodig toen en nu, wie immers wil te ver verdwalen van duidelijkheid?

In sommige tempels in China, vooral in het barre noorden rond Datong, zijn er duizenden beeldjes die echt allemaal verschillend zijn. Dat duizelt een mens en daardoor ziet het god niet meer want de eigen zorgen gaan altijd voor, het acht-patroon is daarom beter want het bewaakt de grens tussen verlangen en begrijpen.

beijing_stone_inscription_museum_96

Aan de andere kant van rechts van de stempel stonden deze stenen. Ze waren gebeiteld ter ere van de bouw van een zaak, bijvoorbeeld een brug of een school, en de stenen stonden daar dan ook bij. Net als de grafstenen werden zij geruimd door het uitdijende Peking maar van dit soort zijn er gelukkig veel meer bewaard gebleven.

beijing_stone_inscription_museum_97

Deze prachtige schildpad, symbool van wijsheid en eeuwigheid, stond ooit bij een universiteit en stamt rond 1300. Op het vlak boven het dier stonden duizenden karakters die de geschiedenis van de universiteit vertelden en ook het verhaal achter de bouw van het nieuwe gebouw waar de schildpad ter ere van was neergezet. Door weer en wind en ouderdom zijn de karakters nauwelijx meer te zien, verweerd door de tijden, maar het beeld zelf is gebleven. De universiteit natuurlijk is lang gegaan. Dez schildpad is een van de pronkstukken van het museum, daarom ook het hekje rond.

beijing_stone_inscription_museum_98

Aardig bij deze oude beelden is de uitgewerkte achterkant, dat zie je tegenwoordig bij moderne beelden zelden meer, meestal is daar de achterkant een achteraf dat nauwelijx is doordacht en afgewerkt met pleisterwerk. Zo niet in die tijden zonder haast, de schilpad kreeg een keurig achterwerk compleet met voeten en staart.

Hiermee, Beste Lezer, eindigt dit Deel 1 van dit verslag van Mijn Bezoek. Ik ga vanavond, nu 22:00 Peking, deel 2 nog typen want ik heb de platen al klaar. Dit echter is geen belofte, als ik plots over iets anders wil schrijven gaat dat natuurlijk altijd voor. Opdatum: Deel 2 is af.


Reageer op dit bericht