Bezoek aan het Red Sandalwood Museum in Peking, China. Deel 1

Gepubliceerd op maandag 1 juni 2009 door Tycho

sandalwood_museum_beijing_1

Dit is mevrouw Chan Laiwa, een van de rijkste Chinezen ter wereld. Zij doet vooral in real estate en is voor dit verhaal belangrijk ook de oprichtster van het Red Sandalwood Museum in Peking. Hier staat zij geplaat in New York ergens voor 2001. Dat schilderij hing scheef, ik plaatte recht.

sandalwood_museum_beijing_2

Die plaat hing binnen en nu een stap terug naar buiten Voor ons bezoek. Ons, want ik was toen nog steeds op pad met mijn Goede Vriend CvM met wie ik eerder, eigenlijk later, een Bram Ladage friettent ontdekte die niet echt bleek te bestaan.

Deze bank viel op mijn oog door dat bord, ik zat er toch even, ik rebel, achter de bank was een muur dus dat was het ook niet.

sandalwood_museum_beijing_3

Hop en weer een stap terug, dit verhaal gaar chronologisch geheel naar de klote. Dit is de verste buitenkant, het museum staat tussen de vierde en vijfde ring aan de Jintong expressway, die gaat naar Tongzhou, een ver buitengebied van Peking. Ik woonde daar ooit een aantal maanden met een ex met die hoge haargrens, zie, ze komt toch altijd weer even kijken. Ze is getrouwd met een ander.

sandalwood_museum_beijing_4

QQ’s, dat zijn de Chery kopie’tjes van de Chevrolet Spark. Chery beweert echter dat ze de rechten op het ontwerp netjes van Daewoo hebben gekocht voor General Motors daar de tent overnam. Dit tussendoor, nu terug naar het museum.

sandalwood_museum_beijing_5

De eigenlijke voorgevel na die poort van een plaat boven. Door door de la, kijken wat daar achter is, poorten hebben me toch een trekkingskracht op ik, moet daar altijd weer door want daar is altijd iets nieuws.

sandalwood_museum_beijing_6

Wopla, de eerste kennismaking. Er was daar een baasje in een goedkoop wit overhemd dat mij meldde dat ik maar op zes (6) plaatsen in het museum mocht platen, die plaatsen waren gemerkt met een plaatje van een camera. Ik beloofde zo en ging mijn weg, dit verhaal telt twee delen en meer dan dertig platen.

Op deze plaat een stuk sandalwood maar interessanter is die terminal next. Die doken vlak voor de Olympische Spelen in 2008 overal op in musea en tempels in Peking. Het idee is dat de buitenlandse bezoeker met zo’n ding ook zijn weg ergens heen kan vinden, er zat info in over allerlei zaken, van restaurants tot pretparken. De goede kijker, U, ziet nog net een groene Fuwa rechts onder het scherm.

Zo vlak na de spelen stopten die terminals plots kompleet met werken, ze gaven er massaal de brui aan, hadden het ook gehad met dat gekogelstoot en geverspring. Deze deed het ook niet meer, ze stonden ooit in verbinding met een zeker informatie-hoofdkwartier dat kennelijk met de spelen verging.

sandalwood_museum_beijing_7

Binnen en we Beginnen  Goed, een keizerlijke troon in goud. Het museum beoogt een overzicht te geven van het gebruik van Red Sandalwood, eigenlijk een soort van speciaal type hout, in China over de eeuwen her. Men doet daar allemaal erg gewichtig over maar alle modellen gezien waren zo nieuw als 2010.

sandalwood_museum_beijing_8

Dat echter geeft mij niets als het resultaat van de leugens maar knettert in mijn bek en het deed, dit museumpje trok alles open en ging helemaal los dus ja ik vergaf het de leugens.

sandalwood_museum_beijing_9

Boven weer de oprichtster, zij komt nog vele en vele malen terug in dit verhaal. Onder een model van een marineschip, de 136, een onderzeebootjager het is, ik weet want ik doe dingen in die richting tijdens mijn dagbaan.

sandalwood_museum_beijing_91

Een typisch Chinese laagbouw-pagode. De normale pagode kent 7 tot 8 verdiepingen, dit verschil hangt af van waar men begint met tellen, Chinezen komen uit op 8 en dat komt goed uit want dat is een geluksgetal in China. Een en ander, heeft met mekaar te maken.

Niet alle pagoda’s zijn 8 hoog en aan de dunne kant, sommigen zijn juist rond en dik zoals deze van dit model. Bouwkundig berekend komt het weer op 8 uit, vier hoeken en nog eens vier hoeken daar bovenop. Het dak telt niet mee maar dat doet het bij een gewone pagode ook niet.

Op de achtergrond rechts weer een schilderij met Chan Laiwa.

sandalwood_museum_beijing_92

Een kast die qua ontwerp een chaos leek en zo goed met mijn hoofd vergeleek. Het was een asymetrisch werk, iets waar Chinese ontwerpers meestal voor schrikken maar na wikken besloot deze niet te likken en het gewone te laten stikken.

sandalwood_museum_beijing_93

Zoals in elk goed Chinees museum waren ook hier enige kamers nagebouwd. Zo was daar een boekenkamer, een woonkamer, een bediendenkamer en deze bruidkamer. Bij een traditioneel Chinees huwelijk slaapt de bruid de laatste nacht voor het trouwen alleen in een speciale kamer in het huis van haar ouders en de bruidegom komt haar op de huwelijksdag daar halen. Bij rijkelui zijn die kamers prachtig ingericht en Chan is rijk, de kamer had met al het rood nog het meest weg van een bordeel maar het al aanwezige sandalwood gaf het hok nog net wat liefde mee.

sandalwood_museum_beijing_94

Een bijzonder fraai werk en gelukkig een van de zes plaatsen waar ik mocht platen. Een enorm kamerscherm met een troon voor de heer des huizes. In Chan’s geval denkelijk voor de vrouw des huizes, die dame heeft wel zeker de broek aan zai jia. Links en rechts van het scherm sandalwood staken met pauwenveren, de pauw is in China een symbool van macht en wijsheid.

sandalwood_museum_beijing_95

Detail. Het scherm beeldde een groot aantal draken die door zwart water draakten. Sommige draken keken woest en ongelukkig, anderen enigszins suf. Het mooie was dat de draken gedeeltelijk onder water waren en door slim gebruik van diepte en kleur leek het echt net of de dieren uit het scherm in de nek van de heer of vrouw sprongen. Een aardig kado weer voor je lief.

sandalwood_museum_beijing_96

Een joekel van een kamerscherm, men gebruikt deze in China ook wel om open deuren toch wat dichter te laten lijken. Openheid is natuurlijk leuk maar vragen moeten blijven. Het scherm, hier gezien van de achterkant, beeldde een woest berglandschap met enige ruiters op weg. De aafbeelding is gebeiteld uit cyprushout en dus een vreemd eendje in de bijt van het sandalwood museum.

sandalwood_museum_beijing_97

Vivid indeed. Tot zover Deel 1, Deel 2 vermoedelijk morgen of iets later deze week.


Reageer op dit bericht