Bezoek aan het Red Sandalwood Museum in Peking, China. Deel 2

Gepubliceerd op zaterdag 6 juni 2009 door Tycho

sandalwod_museum_beijing_2_1

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van het verslag van mijn Bezoek aan het Red Sandalwood Museum. Zie HIER voor Deel 1. Vandaag hebben wij voor U rare stoelen, rare schilderijen en vreemde foto’s. Beginnen met een Bed want het hier rond de nachtelijke 11 en de meeste Chineesjes dromen reeds op hun kleine oortjes over rijst.

sandalwod_museum_beijing_2_2

Die dag toch was het bijna 40 graden en samen met Goede Vriend CvM was ik helemaal van Oost-Peking naar dat neukende museum gefietst, da’s zo’n negen kilometer en CvM wist dat te doen met zijn broek achterstevoren aan. Een puike prestatie! Op de plaat een stoel met opmerkelijk de twee muurtjes links en rechts van de leuningen. Waar zijn die voor? De zitter legt daar denkelijk zijn magazijnen neer en plaatst zijn bier. Maar waar kan zitter zijn armen dan noog leunen? De hele constructie lijkt enigszins op ontwerp om het ontwerpen net als bijvoorbeeld een spaarlamp.

sandalwod_museum_beijing_2_3

Een treurig uithoekje ergens in een grote zaal verstopt. Het schilderij in typisch 16e eeuweste stijl bleek een present van de Bulgaarse ambassadeur en was geschilderd door een Bulgaarse contemporary. Men heeft daar dus nog een weg te gaan, die tijd onder het communisme heeft het land duidelijk geen goed gedaan. Pop-art is de stijl van today ja! Iedere weg, toch leuk om zoiets te krijgen.

sandalwod_museum_beijing_2_4

Een bijondere kopie van een bijzonder werkje. Het origineel is geschilderd door de Nederlandse kunstenaar Hubert Vos en is een portret van Cixi, helemaal: Cíxǐ Tàihòu (aka Tzu Hsi), de machtige moeder van de toenmalige keizer. Hubert Vos schilderde het portret in 1905 en het is vorig jaar gerestaureerd door Anne van Grevenstein. De restauratie werd betaald door de Netherlands China Art Foundation. Het schilderij hangt in het Zomer Paleis in Peking.

sandalwod_museum_beijing_2_5

Toen de mooiste zaal: men had een gigantische 1:3 replica van een typisch Pekinese courtyard nagebouwd in sandalwood.  Het ding stond op een oppervlakte van 10 bij 10 en er was een ladder bij om er in te klimmen maar dat mocht dan weer niet. Een leuk stukje speelgoed voor de kleinen, verder geen nut maar da’s juist goed. Niet alles toch heeft nut, U bijvoorbeeld ook niet.

sandalwod_museum_beijing_2_6

Deze zijzaal toonde alle kado’s die Chan Laiwa van Beroemde Mensen had gekregen. De Bulgaarse ambassadeur was dus niet beroemd genoeg voor een ereplaats.

sandalwod_museum_beijing_2_7

Dat ben ik daar in het speiegel effect. Beetje blur op m’n bek gemikt want ik ben ook nog geheim agent. In de kast een aantal ruimtevaart-memoriables geschonken door astronaut Yan Liwei, China’s eerste in de ruimte. Mooie kitschrommel, ik heb zelf ook wat van die modelletjes staan, eentje is van plastic en maakt ruimtevaartgeluiden als ik een knop indruk.

sandalwod_museum_beijing_2_8

Chen kreeg de kerstman op bezoek en hij gaf haar een lepel. Op het bordje staat: “The Real Santa Claus from Sweden sends the Cristmas Greeting to China Red Sandalwood Museum.” Daar komt hij dus vandaag, nu weten wij het zeker. Kennis Beste Lezer, ligt overal te wachten.

sandalwod_museum_beijing_2_9

Ronaldo gaf een voetbal en wat zaken met zijn krabbel. Daar kreeg hij een sandalwooden draak in een vitrine voor terug. Goede deal. Ronaldo kwam niet naar het museum maar deed zijn ding in Peking’s beroemde Chang’an Club. Chan is eigenaar van die tent.

sandalwod_museum_beijing_2_91

Een dichtbij-op van de courtyard, er zaten ook lampjes in maar die deden het niet op moment van bezoek. Een echte courtyard heeft doorgaans lampjes en die werken indeed ook niet altijd en zeker niet als men met spaarlampen aan de gang is geweest. Een getrouwe kopie.

sandalwod_museum_beijing_2_92

Hier mocht ik gelukkig platen, het was een van de zes. Dit is een 1:9 van een klassieke Chinese stadspoort. Had toch 1:10 gedaan zeg, interesantdoenerij met je 9, die houtbewerker denkt zich zeker een kunstenaar.

Chan heeft kennelijk iets met palmen, de typisch inheemse Pekinese boom. Ze stonden al over de plaats in het museum, zou ze er soms warme gevoelens bij krijgen? Het waren trouwens geen grote palmbomen, in het wild zijn ze wel honderd meter hoog, ga maar eens kijken in een willekeurig park.

sandalwod_museum_beijing_2_93

Dit echter was wel kunst en van de allerhoogste plank. Een detail van een reusachtig sandalwooden meesterwerk. Het beeldt het klassieke Chinese verhaal ‘Reis naar het Westen‘ uit ongeveer 1590. Volgens het bijschrift had de anonieme maker van deze sandalwood-versie zeven jaar aan het beeld gewerkt en ik geloof het best. Zijn Eigen Reis gemaakt natuurlijk, dwars door de tijd, alleen maar bezig met zijn beeld en dan is het opeens toch af en ja, wat nu nog?

sandalwod_museum_beijing_2_94

Schitterend gemaakt met dieren, draken, monsters, mensen, bloemen, gebouwen, bergen en grotten. Het hele verhaal zat er zo’n beetje in, lees maar na. Had die man of vrouw die dit maakte een naam gehad dan was hij of zij nu wereldberoemd. Nooit eerder zag ik zo’n fraai stukje houtsnijwerk. Da’s nog eens andere koek dan een poortje op 1:9 namaken of een spaarlamp ophangen.

sandalwod_museum_beijing_2_94a

Hier het hele beeld en nogal ongelukkig belicht, spaarlampen schenen recht op het glas waardoor een fatsoenlijke plaat platen van het geheel bijna onmogelijk was. De detailplaten plaatte ik door de lens van mijn camera keihard tegen het glas van de vitrine te drukken. Op de achtergrond CvM met zijn broek juist.

sandalwod_museum_beijing_2_95

Deze komt van een postermuur met Chan’s zakelijke hoogtepunten. Dit is de Jinbao straat voor en na Chan’s project aldaar.

In China bestaat nogal wat gedonder over het gedwongen vertrek van oorspronkelijke bewoners uit hun huisjes waar hun familie al duizend jaar woonde, projectontwikkelaars bouwen daar dan moderniteit en die arme lieve mensjes krijgen een piepklein flatje buiten de zesde ringweg. Als ze geluk hebben want soms krijgen ze helemaal niets en staan ze op straat.

Na heftige en gewelddadige protesten door het hele land heeft de overheid nu een wet gemaakt die projectontwikkelaars verplicht om voor goede vervangende huizen te zorgen. ‘Goed’ is echter een vaag begrip maar bewoners kunnen nu in ieder geval naar de rechter als hun nieuwe huis hen niet bevalt. “Allemaal Spaarlampen Edelachtbare, daar kan ik toch niet Wonen!”

Chan lijkt weinig gevoel te hebben voor dergelijk gezeur, text bij de linkerplaat: “The original appearance of Jinbao Street project area before pulling down and removing the original residence.” Da’s ook nog eens baggerlijk Engels maar de toon is helder. Rechts staat: “Nowadays broadened Jinbao Street”.

sandalwod_museum_beijing_2_96

Heelmaal boven in de nok van het museum stond nog een replica van een van de tempels van de Tempel van de Hemel. Een vrij slordig werkje met veel grote naden en rommelige blokjes her en der. Allerminst een meesterwerk maar zo van een afstandje kan het ding er door. Daar in de achtergrond een bar maar gesloten en dus geen bier. Denkelijk gebruikt Chan de zaal voor recepties en als de gasten dronken gaan kan er beter maar een grapje in de buurt wezen dan een kostbaar beeld want la, de blaas is de baas. Zou daar ook, die kleur iets mee maken hebben?

sandalwod_museum_beijing_2_97

En daar was het museum afgelopen en zo dit verhaal. HIER nog de enigszins brakke website. Binnenkort Beste Lezer, weer een Nieuw Bezoek.



Reageer op dit bericht