Ha welkom spoorwegvrienden bij het Tweede Deel van het verslag van Mijn Bezoek aan het China Railway Museum bij Tiananmen. Zie hier voor Deel 1 met enige uitleg en historie. Nu flux verder want ik wil vanavond ook nog over tieten schrijven. Op de eerste plaat een metershoog bronzen beeld van de heer Zhan Tianyou (1861-1919) uit Nanhai in de provincie Guangdong.

Zhan was de belangrijxte wetenschappelijke pionier achter China’s eerste eigen spoorwegsysteem. Zhan’s grootste wapenfeit is de bouw van de Beijing-Zhangjiakou Railway. De spoorlijn ging open voor treinverkeer in 1909 en verbond Beijing met het door de Jappen en Russen gebouwde netwerk in noord-oost China, Mantsjoerije, teeg beet bekend als de Dongbei.

Onderzoek is goed, zo trok ik Zhan even door de Google en vond deze fraaie plaat van de feestelijke opening van de Beijing-Zhangjiakou.

Zhan rond 1909. Zijn naam is aardig, ‘Zhan’ betekent namenlijk, zij het met een ander karakter, ook ’station’. Zie:

Een maquette van Beijing Nan Zhan, owel Beijing South Railway Station. Een van de grootste treinstations ter wereld met een taal oppervlakte van 320.000 vierkante meter (meer dan het Bird’s Nest olympisch stadion)  in het zuidelijk district Fengtai. Het station ziet als een enorme UFO geland in het chaotisch Beijing. Voor de bouw werd 60.000 ton staal en 490.000 kubieke meter beton gebruikt. 4000 werkers stampten het station in drie jaar uit de grond. Het reuzenstation heeft 24 platforms en een capiciteit van 242 millioen passagiers per jaar.  De maquette kan open en dicht en laat zo de vier verdiepingen fraai zien.

Een gigantische maquette van de Datong-Qinghuangdao lijn. De maquette beeldt het hele traject, de achtergrond is een scherm waarop vijf beamers de route projecteren alsof bezoeker zelf in de trein zit. Het spoor loopt 653 kilometers van Datong in de kolenprovincie Shanxi naar Qinghuangdao in de provincie Hebei. Onderweg loopt de lijn door de provincie Hebei naar de stadsprovincies Tianjin en Beijing en vervolgens weer terug Hebei in naar het eindpunt. De lijn ging open in 1992 en is speciaal gebouwd voor kolentransport, het was toentijd zelfs de eerste electrische kolentransportlijn met een dubbelspoor. Wel, de beamers laten dus eigenlijk zien wat een kool zou zien als hij ogen had en tijd om naar buut te kijken.

Een nog veel grotere maquette van de Qinghai-Tibet Railway. De maquette liep langs de hele achterwand van de zaal en ging ook nog eens een stuk de hoek om. Een gepast eerbetoon aan een architectonisch wonder. De lijn meet 1956 kilometer en loopt van Xining in de provincie Qinghai naar Lhasa in de provincie Tibet. Werk begon in 1984, in 2006 werd de lijn geopend door president Hu Jintao. Het was de eerste spoorlijn die Tibet verbond met de buitenwereld, her moesten reizigers over de weg of door de lucht.

Het hoogste punt, de Tanggula Pass, ligt op 5072 meters en dat maakt de spoorlijn de hoogste ter wereld. De wagons zijn voorzien van een zuurstofsysteem gelijk een vliegtuig, naarmate de trein hoger klimt pompt het systeem meer zuurstof door de trein. De maquette had ook weer een fraaie achtergrond gemaakt door liefst zeven beamers die de hoogtepunten van de reis uitbeamen. Op de plaat het Potala Palace, ooit het thuis van de lama-slavenhouders, nu een triomphantelijk symbool voor de Chinese bevrijder die het best voorheeft met de lokale Tibetaanse indianen.

Toen door naar de tweede verdieping. Dat noodt uitleg: op de eerste verdieping hetgeen in Deel 1 beschreven, in de kelder de maquetten zojuist beschreven, nu dus twee verdiep omhoog. Vergeet ook niet dat de Chinese eerste verdiep gelijk staat aan de Neerlandse begane grond. Ik ben daar nu zo aan gewend dat ik terug in Neerland voor vacantie immer op de 1 hengst als ik op de grond moet wezen. In de vitrine platen en modellen van diesellocomotieven die de bergen slechten. Elektrieke lijnen werken niet in het hooggebergte, de lijnen bevriezen en breken. In de bergen is het daarom nog immer diesel wat de klok slaat.

Jaja.

Een DT-M822A electronisch treinkaartverkoopsysteem. Geen model van, het is een echte. Reiziger kan op de stations voor hogesnelheidslijnen zijn kaartje uit het machien halen. Een hele verbetering, een treinkaartje kopen in China was her vergelijkbaar met een veldslag van allen tegen ene en ene tegen alles. Met honderduuzend man dringen en ellebogen voor een klein loketje dat dan weer plots dicht ging voor chi fan van een uur. Nu kijk ik d’r als oude Chinarot met weemoed op terug maar zoals vaker met het verleden was het toen eiglijk geen pretje.

Een model van de cabine en een klein stukje wagon van de CRH380B hogesnelheidstrein. Bezoeker moest een extra tien yuan betalen om binnen te mogen. Het bordje stond er nog maar kennelijk betaalde nooit iemand want de stoel achter het kaartverkooptafeltje was leeg en de deur afgesloten met een ruw houten plank. Koppigheid! Stel het ding dan gewoon gratis open zeg.

Iedere weg, de CRH380B. Een hogesnelheidstrein gebaseerd op de Duitse Siemens Velaro maar ‘doorontwikkeld’ door de Chinezen en nu gebouwd in China bij de Tangshan Railway Vehicle Corporation in Tangshan in de provincie Hebei. De CRH380 heeft een topsnelheid van 350 kilometers per uur. CRH staat voor de eigenaar China Railway High-Speed, een onderdeel van monopolist en staatsbedrijf China Railways.

Een enorm scherm met het hele Chinese spoorwegstelsel geprojecteerd, dit keer slechts door een enkele beamer. De bezoeker die liever op een kleiner schermpje kijkt kan terecht op het platscherm rechts dat precies dezelfde kaart laat zien. Anno daag de dag telt China’s spoor 94.000 kilometers, volgens de plannen moet dat eind 2012 110.000 kilometers zijn.

De meeste uitbreiding zit in de west-oost lijnen en lijnen in het verre westen. Het zwaartepunt van China’s netwerk ligt aan de kustprovincies en het zuidwesten van het land, de leg-uit is traditioneel noord-zuid. De meeste nieuwe hogesnelheidslijnen komen weer wel aan de kust en in de dichtbevolkte gebieden in het zuidwesten, simpelspoor omdat het bestaande netwerk daar de massa’s niet meer kan vervoeren.

De tweede verdieping van het museum kenmerkte zich door zijn enormiteit met eindeloze lege zalen. Zoals U, beste lezer, wel geraden zal hebben was ik ondertus al lang weer de enige bezoeker. Hoi, zo zie ik dat graag, lekker rondkijken zonder gezeik aan mijn kop en viezige geurtjes in mijn neus. In de vitrines nog veel meer platen, modellen en onderdelen van treinen. De tijd te kort om alles op te tiepen, ik schrijf U nog eens een boek.

Een oude vriend, deze maquette kwam ik naamlijk als eens eerder teeg op een internationale spoorwegbeurs in Beijing, kan de plaat zo ras eef niet vinden maar het was haar zeek. De maquette beeldt twee treinen op een stuk spoor dat een tunnel inloopt, de tunnel is teen het verre einde van de maquette. Links een model van de CRH3 ‘Hexie’ hogesnelheidslijn, rechts een model van de HXd3B High Power Electric Locomotive met daarachter, net niet te zien op de plaat, een drietal C80B kolentransportwagons.

Het bord schrijft: “Conclusion Chinese Railways with a Prosperous Future”. En indeed de toekomst voor de Chinese spoorwegen lijkt rooskleurig. De economische groei houdt nog wel vijftig jaar aan waardoor steeds meer volk een treinkaartje kopen kan en steeds meer vracht vervoerd moet. Het museum heeft het zo met haar text bij het rechte eind. De planten zijn nep.

Binkort weer een verslag van een bezoek aan iets, hou U tot die tijd maar haax.

Wee de verwarring, er zijn twee China Railway musea in Beijing. Het museum van dit verhaal vlakbij Tiananmen en een veel groter China Railway Museum in het verre noord-oosten van de stad waar d’echte treinen staan. Daar was ik al eens eerder voor een langdurig bezoek.

Het museum bij Tiananmen huist in een oud stationsgebouw, in vroeger tij kwam de trein tot hier. De lijn was bedacht door de kwaadaardige Cixi (1835-1908), moeder van de Guangxu keizer en feitelijk machthebster van 1861 tot 1908. Na haar dood werd de spoorlijn ras afgebroken maar het stationsgebouw, klaar in 1906, bleef overeind. Van die historie overigens nix in het museum, het verhaalt de Chinese spoorgeschiedenis vanaf 1949, toen werden de commies baas en de geschiedenis goed. Nu naar bin!

Op de plaat de hal bij binnenkomst, om te imponeren. In het plafond het logo van de Chinese spoorwegen, China Railways in het officieel Anglais en Zhongguo Tielu in het Chinees. China Railways werd opgericht in 1949 en heeft een staatsmonopolie op personen en vrachtvervoer over het spoor. Ook de nieuwe supersnelle hogesnelheidstreinen vallen onder China Railways.

Een kaartje voor het museum deed een vrindelijke 20 yuannen. De kaartverkoopster was chagerijnig en lui. De bewakers bij de deur ook, zij bromden mij door, ik hoefde niet door de scanner want die stond uit.

Tus 2005 en 2008 was het museum drie jaar gesloot voor een opknapbeurt voor de olympische spelen, uiteindelijk ging het pas in 2009 weer open. Veel handbalfans zou het museum denkelijk toch niet hebben getrokken. Dat soort ging naar de handbalwedstrijden en dook vervolgens meteen de kroeg in. Tjajaja, sportvolk, heje nix an.

Daar in buurt dit bord op een deur. Ik liep een paar keer hard voor heen en weer, gebeurde nix.

Het museum bij Tiananmen kent geen echte treinen, alleen modellen en deze replica van de ‘Rocket of China’, de eerste stoomlocomotief in China, in dienst van 1881 op de Tangshan-Xugezhuang Railway met een topsnelheid van 32 kilometers in het uur. Het apparaat kreeg van de lokalen de bij-bijnaam ‘Dragon Locomotive’ naar de gouden draken op de zijkant van de cabina. De raket bleef sporen tot het jaar 1955, een flinks diensttijd voor z’n klein tiefje.

Een overzicht van de benedenhal. En die dag, Beste Lezer, was ik niet de enige bezoeker. De man rechts op de aagee was een collega-spoorwegvrind. Dik in de 70 met een groen petje op zijn hoofd. Het figuurtje links was een bewaakmevrouw die rondjes liep. Steeds als ik in haar buurt kwam liep zij ras de andere kant weer op. Ik stonk zeker.

De modellen zijn allen fraai en duid met veel liefde met de hand gemaakt. Door de hele hal telde ik zo’n dertig treinen van heel oud tot jong. De modellen varieëren in formaat, de kleinsten een luttle 25 centimeter en de grootste meer dan twee meter.

Verrek, het is de voorzitter. Dit schild hing op een serie ‘Mao Zedong’-locomotieven gebouwd door Dongfeng vanaf 1977, het jaar van Mao’s dood. Ook tijdens zijn leven werden veel treinen al opgesierd met grote portretten en banieren met uitspraken van de roerganger.

Daar stond ook dit bord bij een deur. De boodschap is duidelijk.

Een zeer fraai artefact. Het is een gedeelte van de klok die tot 1997 op de klokketoren van Beijing Station hing. Tijdens mijn eerste reizen door dit onmetelijke land heb ik de klok reegmatig gebruikt om de tijd te lezen. Teeg hangt er een moderner semi-digitaal exemplaar.

Aan de muur fraaie platen van de macht sinds 1949 in connectie met de spoorwegen, de macht straalt zo over de rails. Hier de huidige president Hu Jintao tijdens een bezoek aan spoorwegwerkers in 2008.

En hier de kleine gladjanus en vorige president Jiang Zemin tijdens een bezoek aan spoorwegwerkers in 2001.

En hier hebben wij Deng, de Opperste Leider, de president-titel liet hij aan anderen. Achter de schermen toch was Deng ontbetwsit de allermachtigste Chinees, en misschiel wel de machtigste Chinees ooit na Mao Zedong. Het huidig leiderschap is veel meer een collectief dan in de tijden van Mao en Deng. Daar was de wil van de leider nog woord! Deng staat op de plaat in een treinwagon, omgeven door veel schoon.

En hier Voorzitter Mao tijdens een bezoek aan spoorwegwerkers in 1952. Mao Zedong mag dan op veel terreinen een boefje zijn geweest, voor spoorlijnen had hij wel peper in zijn reed. In 1949 lag in heel China slechts 27.000 kilometers spoorlijn. Mao begon meteen in 1950 een gigantische campagne voor de aanleg van veel meer rail, in zijn sterfjaar 1976 lag er al meer dan 50.000 kilometers. Zijn opvolgers zetten verder door, vandaag meet het netwerk 94.000 kilometers.

Wel Beste Lezer, met deze cijfertjes laat ik U met dit eerste deel, het volgende binkort.

Welkom Beste Lezer bij dit verslag van Mijn Bezoek aan de Beijing Planning Exhibition Hall. Het museum beoogt een overzicht te geven van de stadsplanning door de eeuwen heen maar richt zich tegelijkertijd vooral op de toekomst.

Het museum is een nieuw koe’tje, het stamt uit 2005 en door lei vreemde ontwikkelingen was ik daar nog niet eerder geweest. De hoogste tijd dus voor een grondige inspectie. Een kaartje deed een vriendelijke 20 yuannen, de kaartverkoopster lachte cheil en de bewakers lieten mij lopen met m’n aanstekers. Al begon wel.

Benee in de hal meteen een mooie prijs. Een officieel Olympische Spelen aftelklok-apparaat. Ze stonden vanaf zo 2004 overal in stede en telden de tijd weg tot de openingsceremonie op 080808 om 8.00 avond. De meeste aftelklokken zijn ondertus verdwenen maar her en der staan ze nog op straat en in openbare gemeentegebouwen.

Benee zijn kantoren en een winkel met boeken van Charles Dickens en andere oud Europese schrijvers vrij van kopieerrechten. Laas geen boeken over Beijing wat ik toch zo een beetje verwachtte. Wel postcards en van die rommelige boekjes met vage foto’s met drie regels text over de Verboden Stad waar een groot historicus als ik geen hol aan heeft.

Allee!, we zijn ondertus op de tweede verdieping waar de multimediazalen waren. Grote videoschermen die interactief hun ding zouden doen als ze niet uit hadden gestaan. Het nieuwe is kennelijk een beetje van’t museum af want ik was die dag de enige bezoeker en aan een enkele buitenlander verspilt het museum geen electriek.

Op de plaat het enige ding dat wel een beetje aanstond, een maquette van Beijing’s zuid-noord as, met heelmaal zuid de Tempel van de Hemel, dan de Verboden Stad en op noord de nieuwste toevoeging aan eeuwen geschiedenis; het olympisch park met het Bird’s Nest en de Waterqube. Het Bird’s Nest was fraai verlicht met rood, paars en blauw.

Een lege filmzaal met een groot platscherm. Een bordje bij verhaalde over een film over het hoe en wat van de stadplanning maar die film kon ik dus niet een rustig met mijzelf bekijken want hat machien stond af.

Elektriek genoeg, uitkijken! Chinese museu hangen altijd tjokvol waarschuwingsborden voor alles. Over twintig jaar begin ik een museum met oude waarschuwingsborden uit Chinese musea, wordt een hit. Het Beijing zoals wij dat nu kennen werd gerotendeels gebouwd onder de knoet van de Yongle Keizer (1360-1424), de derde keizer van de Ming Dynastie (1368-1644).

Hij verplaatste de hoofdstad van Nanjing (letterlijk: Zuidelijke Hoofdstad) naar Beijing (Noordelijke Hoofdstad) en bouwde de Verboden Stad, de kanalen, de Grote Muur en lei de parken aan. Beijing bestaat, onder vele verschillende namen, sinds 100 VC. De stad kwam voor eerst tot bloei onder de suupkorte Jin Dynastie (936-947).

In een gang tussen zalen deze olijke mensstoelen waar toeristen achter kunnen gaan staan voor een lollig plaatje voor de familie thuis. De planten zijn nep.

Juist. De Core Areas. Daar moest ik wezen.

De weg leidde via trappen richting hoger langs een piano onder doek met een plantje op, het plantje was nep.

Een van de hoogtepunten hing in het trappenhuis. Een enorm sculptuur van tien meter hoog en negen meter breed, het beeldt Beijing in 1949, vlak na de machtsovername door de Communisten. Het schulptuur is gemaakt van 9.7 ton brons, het werd gegoten in China’s grootste bronsgieterij in Nanchang in de provincie Jiangxi en in delen over de weg naar beijing gebracht. Bouw van het sculptuur kostte een beste 1 millioen yuannan. Detail:

Centraal de Verboden Stad, noord boven, links van de Verboden Stad Nanhai en Zhonghai. De namen betekenen Zuidzee en Middenzee, ‘hai’ werd her voor zowel meer als zee gebruikt, teeg alleen nog maar voor zee.

Ten noorden van Zhonghai ligt nog Beihai, Noordzee, en daar weer ten noorden van noh Houhau, Achterzee. Houhai ligt ten noordwesten ‘achter’ de Verboden Stad en kreeg zo zijn naam. Houhai was van groot belang voor de vers-watervoorziening van de Verboden Stad want daar kwam via een wikkeld stel van kanalen en sluizen het water binnen.

De kanalen werden ook gebruikt voor transport van waar en wezens. Het was weer Yongle die deze constructie liet bouwen. Het hoofdkanaal loopt nog steeds langs de noordelijke Tweede Ring en krijgt de laatste jaren een grote opknapbeurt. Als het klaar is, vermoedelijk 2015, wil Beijing het kanaal gaan gebruiken voor touristenrondvaarten.

Een pittige maquette van de Verboden Stad en directe omgeving, heelmaal gemaakt van hout. Een waar kunstwerk, detail:

De Beimen, Noordelijke Poort, van de Verboden Stad. De stad is geheel omsloten door een imposante slotgracht van een dikke twintig meter breed. In keizerlijke tijden lagen er ophaalbruggen, teeg zijn de bruggen vast voor snelle afvoer va de millioenen touristen.

Toen was het tijd voor een bezoek aan het stuk van het verzet van het museum, een reuzemaquette van de hele moderne stad. De trap waarschuwde ‘Mind the Static Electricity’ en dat was geen prietpraat, ik kreeg me toch een schok van die fokking leuning, ging van m’n hart door m’n schouder naar m’n hart. Verkwikkend.

Wel, daar zou zelfs de meest fanatieke maquettehater stil van worden! 302 vierkante meter meet dit monster, geen kattenpis indeed. Het buitendeel bestaat uit een haarscherpe luchtfoto van de buitenwijken waar bezoeker overhenen kan dwalen.

Het binnendeel bestaat uit een echte maquette en beslaat grofweg het gedeelte binnen de Vierde Ring maar het museum werkt nog immer aan de uitbreiding van het ding, de bedoeling is dat ooit de hele stad tot de Zesde Ring in echte maquette staat.

Mooi en goed natuurlijk, maar China’s nijvere werkers werken nu al aan de Zevende Ring, het museum moet dus in de toekomst verhuizen, naar een verlaten hangar of autofabriek.

Een dtail van een gedeelte van het zuid westen van de stad. Beijing kent zo’n 18-20 millioen inwoners en groeit nog immer door. Wolkenkrabbers schieten in een paar maand de lucht in, werkers bouwen compleet nieuwe satellietsteden ver ten noorden van het vliegveld. Daar kan men op een moment niet verder door de bergen, in’t westen ook bergen, in de toekomst kan de stad alleen verder groeien richting zuid en oost.

Oost is al erg ontwikkeld en stadt door tot in Tianjin en daar is de zee. Zuid dus en da’s aardig want eigenlijk stopt de moderne stad meteen ten zuiden van de Derde Ringweg. Daar veel lege landen, laagbouw, fabriekjes en boertjes. Tipje voor landspeculanten: nu kopen!

Een maquette is het leuxte als bezoeker zijn eigen huis kan zien, en dat kon ik. In het midden van de plaat drie vergelijkbare gebouwen vlak naast mekander, ik woon in het middenste. 10 verdiepingen, 15 jaar geleden gebouwd. Midstede op 10 minutos fietsen van Sanlitun bar district en 20 minutos van Tiananmen. Als ik weer eens naar Tiananmen mot voor iets zeg ik immer teeg mijn vriending: ‘even bij Mao op de koffie schat!’ Ja, gek huishouden hebben we.

Op de boofste verdieping een reusachtige leegte met glimmende vloeren en indrukwekkende pilaren. Om de kilometer langs de muren een infotainment display of een maquettetje van een oud huis. Lijk het museum niet meer wist wat het met alle ruimte nog aanmoest!

Gezien de reinheid van al keren de meeste bezoekers denkelijk huiswaarts na zojuist beschreven reuzenmaquette een verdiep lager. Ik niet!, ik ga immer door tok alles gezien heb, zelfs als dat nix is.

Een eenzame computer, dacht even ras mijn Weibo te kunnen opdattummen maar het machien had geen connectie met het wereld wijde web, alleen met een vagig museumnetwerk denkelijk bedoeld voor medewerkers die verder nergens te zien waren. Toch is er wel eerder op gewerkt, het touchscreen zat zo vol smerige vingervuil dat het zelfs op deze plaat nog te zien is.

De ingang naar de VIP-ruimte voor feesten en partijen, achter de twee deuren op de achtergrond. De deuren bleken op slot. De droogbloemen zijn nep.

Daar in buurt in een duister gangetje een portrettengallerij van alle werkers van het museum. Ik telde meer dan 100 hoofdjes maar behalve de kaartverkoopster, een winkelverkoopster en drie bewakers bij de deur had ik geen ziel gezien tijdens mijn hele bezoek van een dik uur. Waar waren al die vrolijk lachende gezichtjes? Stiekum hun snor aan het drukken in de VIP-ruimte zeker.

Wel, toen was het zolaat en tijd om op te donderen, benee vond ik nog dit fraaie infotainment display met het goal van de Beijing Planning Exhibition Hall: ‘Have no best, only better’ en daar kan ik het slechts mee eens zijn.

Binkort weer een verslag van een bezoek aan iets.

In fokking Fengtai. Het bleek nog gesloten wijl het al open had moeten wezen. Toch mooi even de buitkant gezien! Een ontwikkelend verhaal, dit is, later meer.

Beste Lezers, ja, eindelijk weer eens een beetje tijd. Flux verder met Deel 2 van het verslag van Mijn Bezoek aan het China Bicycle Mueseum in een verre buitenwijk van Beijing. We genne naadloos verder waar wij gebleven waren. Deel 1 eindigde met een plaat van d’oude museumeigenaar Wang Mingxi die voor de trap opliep naar de tweede verdieping van zijn schattenkamer. Bovenaan de trap een groots portret van Wang, wel, hij staat er weer keurig op.

Op de tweede verdieping niet leen nog veel meer fietsen maar ook Wang’s andere verzameling, waaronder een groot aantal ghetteblasters. Hier een zeer schone Sharp Multi-amp Super Woofer W Doble Cassette met 80 watt, nog een echte made in Japan!

Twee opgezette reuzenschildpadden, de dieren brengen geluk, bezoekers konden in de doos voor de schildpadden een klein bedrag achterlaten. Een investering, brengt geluk op.

Een deel van Wang’s pennenverzameling, in totaal drie zulke vitrinekasten.

Een deel van Wang’s horlogeverzameling, in totaal drie zulke vitrinekasten.

Een fraai opgezet hert en hertenjong. Het hert eet wat bladeren, het dier is slordig, liet een blaadje vallen. De herten staan in plastiek bloemen op een glimmend houten plank.

Een overzicht van het linkerdeel der bovenzaal. Op de voorgrond het oor van het opgezette hert, daarachter een lange rij fietsen, daarachter aan de muur Wang’s verzameling oude Chinese jassen.

De grote Wang Mingxi op een overzichtplaat van het rechterdeel der bovenzaal. Wang lijkt in gedachten verzonken. Een geweldig verzamelaar, ooit later wan ik groot ben hoop ik zelf een museum als het Wangse te hebben. Voor mijn blikken auto’s, mijn aanstekers, mijn schelpen, mijn plastiek lichtgevende decoratiedingen, mijn tandenstokershouders, mijn asbakken en mijn plastieken Jaar van het-Dieren. Wang is mijn voorbeeld.

Gelukkig heb ik nog even, Wang is de dubbel zo oud als ik. Wang vertelde met passie over zijn fietsen en andere verzamelingen, Wang wist van iedere fiets nog precies waar en wanneer hij hem kreeg. Daar verraadt zich de ware verzamelaar, dat heb ik namenlijk met al mijn rommel ook, van het kleinste aansteketje wee’k nog waar ik het kocht,. Ach het hebben, het is zo mooi. Wang had in zijn collectie drie Neerlandsche fietsen, een hele oude Fongers en twee Gazelle’s, hier de Fongers en een Gazelle:

De Fongers.

Een Gezelle uit Dieren. Ach wat een dorp, in mijn lang wijl studententijd ben ik nog een vreeslijk dronken geworden in De Wagerij, hik, wie daar woont kent de tent! Wang was trouweens vol lof over Neerlansche fietsen, hij zij zelfs dat Neerlandsche fietsen de beste ter wereld waren, en hij kan het weten. Zou hem graag mijn oude Gezelle Piet Pelle geven, die staat nog ergens in een opslag in Noord Holland, ondertussen zo’n dertig jaar oud, nooit weg kunnen doen. Ooit haal ik die hele zooi naar China en dan gaat de Piet Pelle naar Wang.

De N.V. Slotenfabriek Hopmi uit Utrecht maakte ook bagagedragers.

De allerkoudste fiets uit de collectie was deze Fuji Concorde uit Japan uit eind jaren ‘80. Heelmaal tijds, heelmaal Japans, heelmaal high-tech. Een monument van Japanse fietsbouwkunde en ook de complete optimistische gekheid uit periode. Voor goed begrip een paar dichtbij-ops:

De schittered vormgegeven voorlampen. Wiel van Panawheels, toen een onderdeel van Panasonic maar het bedrijf bestaat teeg niet meer. Gelukkig was het er nog wel bij toen Fuji historie schreef met deze Concorde!

Hier werd ik nat in de broek Beste Lezer, de waanzinnig vormgegeven versnellingshendle op de stang. Zes versnellingen, overdrive op tien. ‘Shift Position’ display, staat geroest in de tijd op de vijfde. Digitale toerenteller, dik rood is opschakelen! Met PS natuurlijk, wel, wat een vernuft.

Het achterlicht, woorden obodig.

Wang had op de tweede verdieping ook nog een heuse ontvangstruimte ingericht voor belangrijke bezoekers zoals ik. Wij dronken een kop sterke thee en proostten op het het verzamelvak. Ik zat tijdens de dronk op de stoel naast de grote ijskast, de ereplaats. Verder een grote verkijker, een watertoren en een thermoskan. Wang zorgde goed voor zijn gasten.

Daar ook dit fraaie kunstwerkje. Een metaal gevlochten fiets voor een Hello Kitty bord. Er zat muziek in, Wang zette het aan, kinderdeuntje, erg leuk, laas geen lampjes.

De geweldige Wang op de plaat met Uw schrijver. Wang zette voor de plaat netjes zijn pet op en deed zijn jas dicht. Wang, een man met manieren, een man van de wereld. We wisselden kaartjes en beloofden veel contact. Ga ik doen. Voor nu: Wang, het beste met je prachtmuseum!

Vlak voor weg gaan vond ik benee nog deze fraaie mini-ijskast van Meiling met een logo’tje dat veel lijkt op het logo van witgoedfabrikant Haier. Het was alleen geen mini-ijskast, het was…

… eigenlijk een radio. Yeah!

Beste Lezer, dit verhaal is af. Binkort weer een verslag van een verslag van een Bezoek aan iets.

Vandaag was het weer mooi weer in Beijing en boofdien een vrije dag. Tijd dus om in de auto te stappen voor een bezoek aan het China Bicycle Museum dat onder andere een paar oude Gazelles in de collectie heeft. Het museum ligt ten zuiden van die Vierde Ringweg in het Fengtai District in het dorpje Nanyuan. Oprichter en eigenaar is de 72-jarige heer Wang Mingxi die zijn hele leven fietsen verzamelde, in mei 2010 ging het museum open voor alle publiek.

Het museum is gevestigd in een gebouw van twee verdiepingen in de hoofdstraat van het dorpje, de linkerdeur de ingang. De oude Wang heerlijk in een stoel te suffen, toen hij mij zag staan deed hij ras de deur open, blij met een keer een bezoeker, eigenlijk twee want mijn vriending was mee.

De heer Wang was overal aanwezig in het museum, meteen inde hal staarde zijn portret bezoeker aan. Wel, hij mag ook, het is tenslotte zijn eigen toko en daar mag een man doen wat hij wil. Verzamelaars zijn boofdien immer een beetje raar en op zichzelf gericht. Vraag mijn vriending maar eens over mijn gekkigheden als het op oud Chinees blikken speelgoed aankomt. Hek, binkort begin ik een website over mijn verzameling, ben ik er lekker nog meer tijd mee bezig!

Heer Wang’s naamkaartje schreef vooraanstaande posities aan liefst vijf beroemde Chinese universiteiten, meest aan technische onderzoexinstituten. Op de onderste rij, hoe bescheiden!, platen van Wang aan het werk en Wang met beroemde collega-mensen.

Achter in de hal een introductie van het museum met rechts een portret van heer Wang en links zijn museumvergunning. Voor staat een nep appelboem, symbool van voorspoed en geluk, en linksboven op de kast nog een porcelijnen tijger. Tijd nu voor een blik op wat fietsen.

Een overzicht van de zaal op de eerste verdieping (begane grond), geschoten van de trap naar de tweede verdieping. Zie opgezette tijger in de linkerhoek. Zie verder de rij nieuwe fietsen op de voorgrond. Heer Wang kreeg van een oud-leerling van een van zijn universiteiten die nu fietsfabrikant is honderd precies dezelfde hippe tourfietsen cadeau.

De oud-leerling ging er vanuit dat Wang de fietsen zou verkopen en zo een leuke aanvulling op zijn pensioen zou verdienen. Maar verzamelen en verkopen gaat niet saam, Wang besloot alle honderd fietsen te houden, ze staan her en der in rijen in het museum opgesteld met het beschermplastiek nog aan.

Het hoogtepunt van de eerste verdieping, een verzameling zeer oude Chinese, Koreaanse en Japanse fietsen. Alle fietsen waren perfect onderhouden maar stonden wel erg dicht op mekaar. Heer Wang had door zijn vele drukte ook nog geen tijd gevonden wat bodjes bij te hangen. Een paar van de mooiste Chinese fietsen uitgelicht op logo:

Een zeer fraaie en zeer zeldzame Hongqi (Rode Vlag) fiets uit de barre tijden van de Culturele Revolutie. De fabriek stond in de havenstad Tianjin.

Een Fenhuang (Phoenix) en een Qilin (mythische vogel vergelijkbaar met de phoenix.

Een Xi, karakter betekent ‘Double Happiness’ wat weer staat voor ‘trouwen’. Een vrolijk fietsje dus, ook uit Tianjin, het toenmalig kapitaal van de Chinese fietsproductie, net naast Shanghai natuurlijk.

Een nog oudere Fenhuang (Phoenix).

Een hele fraaie Feige, Flying Pigeon.

Een Shanghai met de communistische ster.

Toen was het tijd voor een bezoek aan de tweede verdieping van het museum. Heer Wang ging ons voor op de trap. Zie de opgezette tijger. En daar Beste Lezer, laat ik U vandaag.

In het museum was nog veel meer te zien, waaronder de Gazelle’s, een collectie horloges, een opgezet hert en een mini-ijskast die een radio bleek te wezen. Binkort Deel 2, kan even duren want ik moet een week op reis naar Nanjing en Shanghai.

Gaan wij ras verder met het verslag van mijn Bezoek aan de Chongwenmen Wachttoren in Beijing, Deel 1 zie hier. Wij zijn nog immer op de tweede verdiep van de toren op en bij de tentoonstelling over de oude stadsmuur van Beijing. Op de eerste plaats een jiloge Chinaman die kamelen voert.

De eerste plaat daat van rond 1910. De beroemde Zijderoute was toen al eeuwen dood maar de kameel was nog steeds in grootgebruik voor lange afstandshandel binnen het groot Chinese land. Zelfs vandaag is de kameel nog in actieve dienst maar eiglijk alleen nog maar in ver noordwestelijke provincies zoals Xinjiang.

De muren van de wachttorens waren tot tien meters breed, de trappen waren breed genoeg voor paarden. De paarden werden gebruikt voor vervoer van voedsel en amunitie voor kanonnen en ook rechtstreex in de strijd als een aanvallend leger op de muur wist te komen. De paarden werden gehouden in stallen op het binnenterrein.

De reusachtige Zhengyangmen, zo groots omdat her de Keizers via deze poort de stad binnen kwamen, zie ook de keizerlijke houten praalpoort voor de brug. De poort met de rode opbouw op de achtergrond is Tiananmen met daar meteen achter de Verboden Stad. Zhengyangmen en Tiananmen staan nog steeds maar de muur is afgebroken, daar teeg het Tiananmen plein.

Een colonne binnen Zhengyangmen. Denkelijk niet de keizer zelf, daar is de colonne te klein voor, maar wel een belangrijk lid van de keizerlijke familie want alleen die kregen een olifant voor de koets. Het gewoner volk rond de keizer, zoals hoge ambtenaren en verre familieleden, moesten het stellen met paarden of zelfs met, chotbetert, ossen.

Voorkant van een geweer met drie lopen gegoten in een grote loop, de kogeld konden drie tegelijk gevuurd of een voor ene.

De vorige Chinese president Jiang Zemin tijdens een bezoek aan de wachttoren. Het bijschrift schreef dat Jiang op ‘inspectie’ was, indeed, Chinese presidenten bezoeken nooit, zij inspecteren. Jiang nam tijdens zijn inspectie drie vrolijke jongetjes mee. Toen was het tijd de tentoonstelling te verlaten en weer naar buiten te gaan.

Daar dit bord. In 1900 tijdens de Boxer Oorlog werd Beijing simpel omver gelopen door de legers van de ‘Eight Powers’. De aanval was een vergelding na aanvallen van de Chinese anti-buitenlandse Boxer-beweging op buitenlandse bezittingen in China. De Eight Powers (aka Allied Forces of the Eight Powers aka Eight-power Allied Forces) waren de landen: America, Rusland, Groot Brittanica, Duitsland, Japan, Italia en Oostenrijk.

De Eight Powers maakten met hun veel modernere wapens gehakt van de Chinese verdedigers en bezetten zelfs de Verboden Stad. De Chongwenmen Wachttoren werd bezet door Americaanse en Russische troepen die toen gebroederlijk optraden tegen de kleine Gele Man. De bezetters lieten inscripties achter, door China vandaag ‘graffity’ gedoopt. De inscripties gelden als ‘criminal eveidence’ tegen de Americanen en Russen. Hoei indeed. Op de plaat een inscriptie van een Americaanse soldaat van 16 december 1900.

Dat toekomstige bezetters het weten! Veel Chinezen denken trouwens dat ook on Neerland een van ‘de acht’ was. Hoe zij daar bij komen is me nooit duidelijk geworden, de Chinese propaganda schrijft het niet en in Chinese geschiedenisboeken staat het ook niet. Er waren wel Neerlandse troepen in Beijing in die tijd, die deden echter naar goed gebruik niet mee met de gevechten maar bleven veilig binnen de muren van de Neerlandse ambassade.

Een blik op het gebied ten zuiden van de wachttoren zelf en let wel, dit is boven op de muur. Links en rechts de schier oneindige zeeën wolkenkrabbers, in dit gebied niet eens zo hoog, maximaal een dertig verdiepingen.

Verder naar het zuiden 1.5 kilometers ongereastaureerde stadsmuur. Bezoeker mag er niet op lopen, alleen een plaatje platen. De muur is een kleine acht meter breed, genoeg voor koetsen en ladingen kanonnenvoer. Links het Ming Dynasty City Wall Relics Park.

Toettoet, de Wachttoren ligt letterlijk op een steenworp van het spoor. Loc 2537 trok wagons uit Shijiazhuang, de hoofdstad van de provincie Hebei. Passagiers deden juist hun gordijntjes open, gewekt door de luide stem van de conducteur via het luidsprekersyteem. Ik zwaaide naar de mensen die nieuwschierich uit het raampjes keken, sommigen zwaaiden terug.

Zie het hekwerk boven op dit vreemde stuk muur, vandaar plaatte ik de trein op de vorige plaat. De muur is een intern verdedigingswerk voor als de vijand de lager gelegen vloeren heeft veroverd maar de toren zelf nog moet krijgen. Rechts barakken, de paardenstallen staan verder naar achteren.

Een informatiestandje uit 2008. Tijdens de Olympische Spelen stonden deze stands door de hele stad bemand door student-’vrijwilligers’ in wufte blauwe polo shirts. Deze ‘vrijwilligers’ wezen bezoeker de weg en hielpen in nood. Tenminste, dat was de idee. In de praktijk doken ze hun mobieltje in zodra een buitenlander een keertje iets kwam vragen.

Awel Beste Lezer, het was daar tijd de Chongmenwen Wachttoren te verlaten, aan alles indeed komt eens een eind. Een schitterende plek mid tus de snelwegen, wolkenkrabbers en hektiek. Een ganertje!

De toren gezien van Chongwenmen Dongdajie vlak bij de Tweede Ring.

Een zomerse dag vandaag in Beijing met temps tot een kleine 20 graad. Tijd dus voor een bezoek aan de Chongwenmen wachttoren aan de zuidoostelijke Tweede Ringweg. De wachttoren werd gebouwd in 1436 en was onderdeel van de oude stadsmuur rond Beijing.

De muur liep grofweg de hele route van de Tweede Ringweg. De muur zelf werd in verschillende fasen neergezet en was rond 1400 klaar. In 1450 telde de muur 15 poorten, ‘men’ in het Chinees’, de meesten werden tussen 1950 en 1970 afgebroken, teeg staan er nog slechts drie waarvan Chongwenmen een.

De ingang richting toren, rechts mijn Giant Braver fiets. Van de muur zelf is zo goed als nix over behalve een half gerestaureerd stuk van anderhalve kilometer aan de Chongwenmen Wachttoren. Rond de oude muur ligt een park, het fraai genaamde Ming Dynasty City Wall Relics Park. Ming Dynastie naar de dynastie aan de macht tijdens de bouw van de stadsmuur.

Een blik op het binnenterrein. Rechts de trap naar de toren, links enige bijgebouwen waar ver vroeger soldaten verbleven. Verder links de bovenleiding van het spoor richting het vlakbij gelegen Beijing Railwaystation. In 1915 werd de Chongwenmen Wachttoren zelf een onderdeel van een toen nieuwe spoorweg rond Beijing, de trein liep dwars door het complex. In de jaren ‘70 werd de lijn weer afgebroken.

De wachttoren gezien van bovenaan de trap. De toren meet van grond tot top dak dertig meters hoog en telt vier verdiepingen met 144 geschutspoorten. De belangrijxte taak van de muur en wachttorens was de bescherming van de Keizers in de Verboden Stad, de bescherming van de burgerij kwam op de tweede plaats. Een aanvaller was eenmaal door de buitenmuur trouwens nog niet in de keizerlijke slaapkamer, de Verboden Stad zelf was nog eens beschermd door een brede slotgracht, een hoge muur en zware wachttorens.

Een bedriechlijk bordje. Van positie bezoeker staat de kaart naamlijk gespiegeld, de toren staat op de kaart in de rechterhoek, in d’echte wereld echter in de linker.

De toren iets dichterbij. Op de vlag het symbool van de keizer, de draak. Nu!, naar binnen.

Op de eerste verdieping van de toren een hippigheidje, een heuse dépendance van de fameuze Red Tate Gallery met moderne Chinese kunst. Chatverdamme!, gaahaaap. Op de tweede verdieping een tentoonstelling over de torens en de muur. Veel leuker!, flux verder omhoog.

Een handig bordje wees de weg, dit bordje stond gelukkig wel goed.

Een duistere gang zonder enige ziel, ha, ik was me weer alleen.

Een blik over de reling op de indrukwekkende architectuur. De stammen voor het houten binnenwerk kwamen uit de subtropische wouden in ver zuid-China.

Maquettes, mijn lust en leven. De tentoonstelling handelt niet alleen over Chongwenmen maar over de hele muur en alle wachttorens. Er zijn oude platen, wapens en vooral veel maquetes. De eerste is meteen een aardige want deze beeldt Xuanwumen waar vroeger de executies werden uitgevoerd.

Een plaat geplaat rond 1900 van een executie van een boef.

In de maquette ook een echt oud executiezwaard.

De popkes beelden de situatie net voor de zwaardslag. De veroordeede zit op zijn stoel, de beul rechts staat klaar. Links de rechter met twee soldaten en op de achtergrond de administrateur.

En met dit vrolijke plaatje, Beste Lezer, laat ik U vandaag. Ik moet nu dringend naar de kapper, volgens mijn vriending zie ik als een backpacker en dat is nix minder dan een grove belediging, ik ben een juist een gesofisticeerde reiziger. Deel 2 hier.

De Verboden Stad in Beijing werk als een magneet op Chinese boertjes. Van het hele platteland komen ze per trein of bus naar de oude gebouwtjes kijken. De boertjes praten rare taaltjes, dragen vreemde kleren, zijn ongemanierd en stinken verschrikkelijk. Net van het dorp in de grote stad kijken zij vaak verdwaast en verward uit hun ogen.

De boertjes mogen niet alleen de Verboden Stad binnen, en ook geen andere grote bezienswaardigheden in Beijing. De boertjes mogen slechts binnen met een speciaal getrainde gids die een paar woorden van het boerentaaltje spreken kan, zo van: ‘ho!’, ‘nee!’, ‘kom terug!’.

De boertjes krijgen ieder een gekleurd petje op en een kaart met hun naam rond hun nek. De gids draagt een grote vlag in dezelfde kleur als de petjes en een micorfoon aangesloten op een draagbare luidspreker. Op achtergrond plaat de Tiananmen-poort.

Op mooie zomerdagen stikt het van de boergroepen in de Verboden Stad, veel meer groepen dan er kleuren zijn waardoor boertjes soms niet meer weten bij welke groep zij horen, een goede gids weet zulke problemen op te lossen. Op mooie zomerdagen kan de gewone toerist beter niet naar de wc gaan, de boertjes zijn in staat het plafond onder te schijten en te zeiken terwijl ze op hun hurken zitten te roken recht boven het gat.

De gids drijf haar groepje, de gidsen zijn meest neukgrage meisjes rond de 25, in ongeveer een uur door de Verboden Stad. Een normaal toerist doet de boel in twee uur. Grijze 65 plussers uit Denemarken op sandalen met een duimendik reisboek in drie. De boertjes gaan dus in een ras tempo en moeten zo veel verwerken in korte tijd. Dat zijn zij niet gewend op’t platteland waar alles immer hetzelfde is. De boertjes zijn ’s avonds dus heel moe en gaan vroeg naar bedje toe.

De boertjes op de platen kwamen uit de boerprovincie Anhui. Anhui yeah!

Waspasweereens in de Watercube, het olympisch zemstadion in Beijing, waar de stoerste mannen tijdens de spelen triomphen vierden op de rugslag. Nog immer bezoeken duizenden vooral Chinese toeristen iedere dag het stadion, voor hen had de uitbater een extra’tje bedacht. Het was een tentoonstelling van wassen beelden van alle IOC-voorzitters gezeteld op Chinese stoelen.

De tentoonstelling kreeg de fraaie Engelse naam ‘The Exhibition of Successive Chairmen of the IOC Waxen Images’, wel, het maakte me geil. Op de eerste plaat het wassen beeld van Zemai Demitrus Vikelas, een Griek, hij was voorzitter van 1894 tot 1896 en organiseerde de eerste moderne olympische spelen. Lichtbruine schoenen met blauwe sokken, nu ja, die Grieken ook maar.

Tijdens het platen van de overzichtsplaat trilde het stadion plots een beetje, het zal de wind zijn geweest, die dag een flinke vier.

Piere de Coubertin, een Fransman, voet keurig op het bankje. De Coubertin was voorzitter van 1896 tot 1925 en de grootste voorvechter van de moderne spelen, eigenlijk was Vikelas een stroman van De Coubertin omdat de eerste voorzitter volgens velen nu eenmaal een Griek moest wezen, zodra de eerste spelen waren afgelopen zette De Coubertin Vikelas direct aan de kant. Dag Griek!

Henri ‘Harry’ de Baillet-Latour, een Belg, voorzitter van 1925 tot 1942. Hij stierf in het harnas, in het kantoor van het IOC in Lausanne, Zwitserland. De Baillet-Latour diende van 1898 tot 1902 als Belgisch ambassadeur in ons Neerland, in 1903 werd hij geroepen door het handbal en richtte het Belgisch Olympisch Comittee op.

Johannes Sigfrid Edström, een Zweed, hee joh je veter zit los!, voorzitter van 1942 tot 1952. Zweden was neutraal in de Tweede Wereldoorlog, wel lekker staal verkopen aan de moffen toch, dus hij kon. Tijdens de olympische spelen in Los Angeles in 1932 was Edström vice-voorzitter van het IOC. In die functie was hij betrokken bij een nog steeds controversieële beslissing om de Fin Paavo Nurmi uit te sluiten bij het hardlopen omdat deze een professionele sporter zou zijn geweest. De beslissing leidde tot een langdurige dip in de Fins-Zweedse relaties.

Avery Brundage, een Americaan, voorzitter van 1952 tot 1972. Brundage is de enige non-Europeaanse voorzitter. Hij sympatiseerde in zijn jonge jaren openlijk met Hitler en was tegen deelname van joden en vrouwen aan de olypische spelen.

Brundage werd meest beroemd door zijn beslissing de olympische spelen van Munchen (1972) door te laten gaan na de Palastijnse aanslag op het Israëlisch atletenhotel waar 11 joden het leven lieten. De Americaan was ook een snoepert, hij had vele affaires waaronder ene met de Finse actrice Lillian Linea Dresden met wie hij begin jaren ‘50 twee kinderen kreeg. Maar Brunage wist wel hoe het hoort, bruine schoenen keurig met bruine sokken.

Michael Morris Killanin, aka Lord Killanin, een Brit, voorzitter van 1972 tot 1980. Hij hielp China in 1979  aan een zetel in het IOC, de plek was tot toen bezet gehouden door de opstandige eilandprovincie Taiwan. Lord Killanin lei het bijltje neer na de dramatische boycot door bijna het hele westen van de spelen van Moscou in 1980.

Juan Antonio Samaranch, een Spaniaard, koning omkoop, voorzitter van 1980 tot 2001. Onder zijn teneur trad ons Prins Alexander toe tot de boevenbende. Samaranch en zijn kliek werden schatrijk door de verkoop van tv-rechten en sommetjes onder de tafel van kandidaatsteden. Wel wist Samaranch het IOC financieel gezond te maken, en zichzelf natuurlijk nog meer. Naast de voorzitter een lege stoel, da’s omdat bezoeker met Samaranch op de plaat kon!

10 yuan voor een normale foto en voor 25 extra groot en geplastificeerd. Wie wil er nu niet met een wassenbeeld van Samaranch op de plaat? Niemand niet en ik wilde ook graag, jam genoeg was het plaatpersoneel in geen sintelbanen of polsstokspringmatten te bekennen. Volgende keer!

Jaques Rogge, de tweede Belg, van 2001 tot heden. Rogge’s wassen beeld was het enige dat stond. Rogge is zeer geliefd bij de Chinese regering omdat hij zorgde dat de westerse pers tijdens de spelen in Beijing ondanks eerdere afspraken toch slechts toegang kreeg tot gecensureerd internet. Awel zulle, dat journaille, laat ze afgewerkt frituurvet drinken.

Binnenkort weer een verslag van een bezoek aan iets.