Dit soort emmers hangen in alle parken in Beijing. Bij een brand kan parkpersoneel of parkbezoeker vast aan’t blussen slaan voor de brandweer komt. Die moet men wel eerst bellen, handig staat het nummer op de emmer, in spiegels, karakters ook. Emmers hangen zo:

Het is tropisch warm in Beijing, vandaag weer boven de 40 graad. Toch zijn er nog steeds zielen die graag naar een park gaan om plezier te vinden, maar heet blijft het. Staf van het Beijing World Park in west Beijing zette daarom een olifant in om de gasten te helpen iets af te koelen.

Overhitte parkbezoekers mochten in de vijver zwemmen, normáliter streng verboden, en werden bij natgespoten door een olifant uit zijn slurf. Het Beijing World Park, ach ik ken het goed, is een park met beroemde monumenten op schaal nagebouwd. Denk niet Madurodam, da’s te min voor Chinezen, maar zo schaal 1 op 25, ze hebben daar een Eiffeltoren die zeker twintig meter hoog is. Ook ons Neerland in niet vergeten, men heeft een oerHollandse windmolen staan, wieken draaien echt, als het waait.

De wedstrijd met Holland zagen we, ik en me vriende, in zo’n bar met allemaal ‘Ollanders, holadiejee!, maar voor Ghana-Australië gingen we fijn Chinezen in ‘Football City’ bij het Workers Stadium in Beijing. Het ‘Workers Sports Complex’ bouwde op het terrein voor het stadion een reusachtig scherm met duizenden plastieken stoeltjes en tafels met veel bbq en heel goedkoop bier. Mijn Ding. Het werd wat licht bezopen-laat, lekker kotsten on the street la!, en ik had alleen m’n telefooncamera bij. De platen daarom, zijn bedoeld als een impressie. Op d’eerste plaat een hele grote opblaaspop.

Het scherm mat 10 bij 5, commentaar in het Chinees, lijk ik zorg welke Australiër de bal van welke Nigeriaan snaait, en andersom, het ging natuurlijk alleen maar om het bier. Net als in andere delen van ons planeet is het wk in China een gelegenheid om eens lekker extra veel te zuipen in de naam van sport. Grappen gaan net als in Holland hoor: “Hee, als we de genne, bierdrinken is ook een sport!”, en dat het glas omhoog, zwaar gespierde rechterarmen.

Het publiek. Lekker pinda’s eten en bergen bbq, die braden ze op lokatie en ziet iets anders dan in Neerland; geen grote brokken vleesch aan ijzeren stokken maar juist heel veel kleine stukjes vlees aan houten stokjes, ook gebraden brood.

Het stadion was kleurrijk verlicht, het staat sinds 1959 en diende tijdens de olympische spelen in 08 voor het, holadiejee, voetballe. Boeiende wedstrijden, de jeugd van Noorwegen tegen de jeugd van Armenië, dat soort gelul. Boeit geen mens en toch zat het stadion iedere wedstrijd vol met moetChinezen, meest studenten.

Het bier kwam in deze fraaie taps. Een voetbal met op een lange doorzichtige koker, bier van de Yanjing brouwerij uit Beijing. Yanjing is d’oude naam van Beijing, het bier is van de stad en de stad van het bier. Ik was zeer onder de indruk van het apparaat, mijn vrienden probeerden ene voor mij te kopen maar het manachement van het festijn wilde niet verkopen, boden toch 300 yuan (30 euro).

Beveiliging hield een oogje in het zeil, toch was de sfeer ontspannen en gezellig, alleen met wedstrijden China-Japan gaat het wel eens mis, dat echter zal tijdens dit wk niet gebeuren. Tijdens de Asia Cup in 2004 speelde China de finale tegen de Jappen, ons Arie Haan was toen de coach van de Chinezen. China verloor met 1-0 en boze Chinese fans gooiden ramen in van Japanse restaurants en Japanse auto’s. Was wel aardig, ik keek toen in een bar vlak naast het stadion, hetzelfde stadion indeed, en na het laatste fluitsignaal ging de tap dicht en stond de riot police voor de deur. Ben braaf naar huis gegaan, daar nog een biertje gedaan.

Yanjing Beer was ook een official sponsor van de olympische spelen, men had de borden nog staan, borden hebben historische waarde.

De China Footbal Lottery is van de Chinese staat, gokkers konden inzetten tot het begin van de wedstrijd, het logo beeldt een blije ster met een voetbal in zijn hand, da’s dus hens.

Yanjing bier parasollen, voor regen of extreme zonneschijn, bleven die avond ongebruikt.

Rond het stadion staan tien van deze beelden, ze beelden noeste werkers. Het stadion was een kado van China aan China ter ere van het tien-jarig bestaan van de Volksrepubliek China, hens het aantal.

De Yanjing bier-tap. Mooi in’t goud en goed koud, tap voorzien van koelelementen. Standaard kwam het bier in 0.33 plastiek glaasjes, licht homo, op de meeste festivals in China schenkt men in nulpuntvijvers.

Een reclame voor Yanjing bier. De fles rechts is het klassieke model, 0.633 liter, rond 4 percent alcohol en in een groene fles, fles kost 2.5 yuan, 25 eurocent. Vroeger waren de flessen afwisselend groen en bruin, een kratje kwam bijvoorbeeld met 12 groene en 12 bruine flessen, bier was hetzelfde. Teegwoord zijn de flessen allemaal groen. De gele fles is een iets duurdere variant die vooral is restaurants te koop is, lichter met zo’n 3 procent en eigenaardig genoeg duurder, restaurant vragen schofterig tot 20 yuan voor een fles.

Een Yanjing bier-tafel met resten van bbq. De bijhorende stoelen vergat ik te platen maar gelukkig heb ik er thuis een staan:

Keer gekregen.

Wat toch, hadden wij een plezier om die speerwerpers in 2008. Jaren lang trainen en dan eindigen als laatste, haha. Beijing echter, nam de zaken heel serieus. Deze schoonheid staat langs de BeiCheng Gaosu, de snelweg richting richting Chengde indeed. Het beeld beeldt de olympische vlam en in die gouden sportieve tijden brandde zij echt. Nu niet meer.

Zondag bracht ik en bezoek aan het Grand Canal Cultural Park, meest afgekort als Canal Park, in het Tongzhou District in Beijing, men organiseerde daar een popfestival, en vond een mooi beeld met leeuwen en draken. Het beeld moet het park en zijn bezoekers beschermen tegen onheil.

Tongzhou was tot de communistische machtsovername in 1949 een aparte stad, na 1949 werd het een district onder de Beijing Municipality. Tongzhou ligt ongeveer 18 kilometer ten oosten van Tiananmen en was vroeger de enige oostelijke toegangsweg naar Beijing, het was ook het noordelijk eindpunt van het beroemde ‘Grand Canal’, 1776 kilometer van Hangzhou naar Beijing, en de naam van het park verwijst naar die historie.

Delen van het kanaal en zijkanalen zijn op diverse plaatsen in Tongzhou te zien, sommige delen dienen als kanaal, andere delen zijn in gebruik voor viskweek en recreatie.

Buiten Beijing zijn grote delen van het langste kanaal ter wereld nog steeds in gebruik, en sterker, men werkt hard aan herstel, binnen zo’n 20 jaar moet het hele kanaal weer bevaarbaar zijn.

Het district Tongzhou telt rond de 1 millioen inwoners, een deel van het district is aangewezen voor de bouw van een tweede business center, vergelijkbaar qua grote met het Central Business District aan de derde ring. Voor de plannen moeten ongeveer 100.000 woningen verdwijnen en de sloop is begonnen. Tijdens de autorit richting het park waren de sloopwerkzaamheden overal te zien. Kleine huisjes gingen tegen de vlakte, strax staan daar fraaie wolkenkrabbers.

Het Tongzhou van nu is eigenlijk een overloop gebied voor arm volk dat de centrale stad uit is gejaagd. Veel arme mensen in sombere flats van maximaal 10 verdiepingen hoog, door de industrie en nabijheid van het vliegveld is het district ook nog eens zwaar vervuild. Sommige delen langs de nieuwe metrolijn zitten wel duidelijk in de lift en sinds enige jaren is KFC in het gebied doorgedrongen. Sinds de plannen voor het nieuwe business district zijn bekend gemaakt, ongeveer een half jaar her, stijgen de prijzen van woningen in centraal Tongzhou sneller dan in het centrum van Beijing.

Door het ver-weg-karakter heeft Tongzhou ook wel aardige dingen die in de meer centrale delen van Beijing niet meer mogen. Zo is er nog overal barbeque op straat, zijn er duizenden kleine winkeltjes met mooie nep-artikelen en stikt het er van de illegale taxi’s die klant voor niets naar d’andere kant van de wereld brengen. Dat allemaal, zal verdwijnen.

Zeven jaar geleden woonde ik drie maanden in Tongzhou, toen snel weggevlucht natuurlijk. Maar met met eerste maandsalaris had ik in die tijden daar wel een flatgebouw kunnen kopen en was ik nu schatrijk geweest. Och arme, kon ik soms de tijd maar terug draaien.

Tijdens mijn bezoek aan de pinguins in het Yuyuantan Park in Beijing vnd ik nog de hele oorlogsvloot voor anker. In de koude winter met het ijs op de sloten rust de vloot, in de hete zomer vaart zij uit in het eeuwige gevecht tegen de vrolijke toerist. Op de achtergrond de Beijing Television Tower die al mijn vorige meisjes van binnen en van buiten kennen. Zo romantisch.

De vloot bestaat uit snelle aanvalssloepen op de voorgrond, op de achtergrond landingsschepen en heelmaal achteraan de gevechtskruisers. Het is geen geringe macht die hier ligt, een vlugge tel leerde meer dan honderd schepen.

De schepen zijn elektriek en vallen de vijand zonder dat hij maar een ronkje hoort, trapmotoren zijn uit de tijd, ze maken te veel lawaai. Beijing is een stad zonder lente of herfst, de winter duurt vijf maanden en zo de zomer. Die laatste twee zijn voor die hele korte tussentijd. De vloot dus vaart maar vijf maanden in het jaar, maar dan ook iedere dag van acht in de morgen tot tien de avond.

Wel laat de vloot zo nog maar even rusten, het is al weer 18 maart, de arme schepen hebben nog anderhalve maand.

Nu vlug verder met Deel 2 van het verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in het Daguanyuan Park in Beijing. Voor uitleg en introduktie zie Deel 1. Op de plaat een schiettent waar schutter behalve op balonnen voor de dubbele prijs (10 yuan. 1 euro, voor 5 schoten) ook op herdershonden kon schieten. De hond is via een kabel verboden met het geweer en jankte bij een raak schot, daarbij bewoog ook zijn kop. Raakte schutter de ogen dan kreeg hij de hoofdprijs, een plastieken Ferrari F50 met batterij aandrijving, later in dit verhal nog een plaatje. 

De uitbaatster en haar hond, ze had er nog drie meer.

Een andere schiettent. Schutter moest poppetjes omver knallen, het ruimtemannetje beeldt een Chinese kopie van Aktion Man. De prijzen liggen bovenop, wat plastieken automobielen waaronder een politiewagen en speelgoedberen.

Bij weer een ringgooitent. De konijntjes waren overal bijna hetzelfde, wit met zwarte oren. Denkelijk zit er een enkele leverancier achter dit zaakje, de kooitjes leken ook allemaal op mekaar.

De jeugd van tegenwoordig heeft het niet meer op de draaimolen. Dit was ook wel een erg ouderwetsche met alleen maar suffe paardjes en geen enkel geweer. Ik stond daar een tien minuten en de molen draaide en draaide helemaal leeg.

Een overzicht van de situatie middenin het park bij het kermisgedeelte.  

Daar ook suikerspinnen in wit en roze. Het kaartje op de bak onder de spinnen is de vergunning van de uitbater. Er staat heel precies wie de vergunning heeft afgegeven en voor wanneer. Speciale dienders controleren de bewijzen en naar goed Chinese weg gaat dat wel eens mis omdat uitbater een kopie’tje draaide. In zo’n geval onstaat immer een heerlijke scheldpartij waarbij de oplichtende uitbater uiteindelijk mokkend met zijn handel heen gaat. Dienders slaan zo’n vent zelden in de boeien maar als hij pech heeft is hij wel zijn spullen kwijt.

Een gecombineerde ballengooi en schiettent. Schieten op de balonnen, ballengooien naar de reuzengeleberen die ook meteen de hoofdprijs waren. Ballengooier moest zo smijten dat de beer een volledige slag in de rondte maakte, dan won hij hem.

Enkele andere prijzen, hier ook de Ferarri F50’s waar ik bij de eerste plaat over praatte. Verder te winnen geweren, beren en…

…pokerkaarten. De doos is een uitdeel, binnen zestig pakjes speelkaarten. Links nog net de achterspoiler van de F50.

De F50’s waren een graag gebruikte prijs, hier opnieuw bij het ringengooien. Op de voorgrond een electrieke Mercedes SLK en die wil het kleine meisje natuurlijk graag winnen.

Witte konijntjes met zwarte oren in verschillend gekleurde kooien, links enige tijgerberen, het is hun jaar. Op de markt heb ik nog een aantal tijgers weten te scoren, zie de komende dagen op dit blogje voor hun platen.

Een mooie grote kermisattractie. Kinders zitten in het wagentje met schietgeweer en rijden rondjes rond de rots. Op de rots verschillende dier en mensfiguurtjes. Kinders moeten daar op schieten en krijgen punten waar zij weer een konijntje mee kunnen winnen. Tijdens eerdere avonturen maakte ik zelf een rondje in een vergelijkbare maar veel grotere machine.

Toen toch was het tijd om richting thuis te gaan, half vijf, daar kookte al de rijst. Het was opnieuw een mooi festijn en ik kijk nu al uit naar volgend jaar, echt waar.

Na het begin van het Chinees Nieuwjaar op 14 februari barst Beijing elk jaar uit zijn feestvoegen tijdens de Temple Fairs. Deze festivals zijn een mengeling van een (rommel)markt, een vraatfestijn en een kermis. De temple fairs bruisen een week in een aantal parken in de stad, meestal zijn in die parken ook tempels en daar komt de naam vandaan. In vroeger dagen, oh toch toen!, was de tempel gelijk de kerk in Europa het stalend middelpunt van het leven. Dit jaar toog ik naar een van de kleinere temple fairs in het Daguanyuan (大观园) park. Plaat boven een overzicht van de situatie voor de poort.

Daar was meteen veel te beleven, de wijkelijke fanfare gaf een voorstelling die gepaard ging met veel tromgeroffel en geschreeuw. De enthiousiaste fanfari deden hun uiterste best maar konden niet voorkomen dat het publiek lichtelijk verveeld al na luttele minuten het park in kroop.

Het Daguanyuan park is een replica van het Daguanyuan park uit de beroemde Chinese roman ‘Droom van de Rode Kamer’. De roman werd tussen 1749 en 1759 geschreven door Cao Xueqin en handelt over een stel bijhoeren die mekaar het licht in de ogen niet gunnen. Het park werd in 1984 tot 1988 gebouwd op verzoek van de staats-televisiezender CCTV die een soapserie op basis van de roman wilde maken. Na de opnames besloot de parkdirectie de vele pavillioens en tuinen te laten staan om toeristen naar het park te trekken, tot op de dag van vandaag blijven die komen. De ‘Droom van de Rode Kamer’ is in 1977 en 1978 verfilmd, er bestaat ook een Chinese oerversie uit 1944 en een een erotische Hong Kong versie weer uit 1978. De pilaar op de foto beeldt enige traditioneel Chinese prenten bedacht op hoofdpersonen uit het boek.

De westpoort van het park. Parken in China tellen immer vierpoorten op noord, zuid, oost en west. De poorten staan op wijsborden ook geduidt als poort ( 门, men) en niet als in of uitgang. Gezien de vrolijke snuiten van het volk naar buiten moest het binnen wel een feestje van het wezen. Wel, het was.

De pret begon meteen achter de poort waar het feestelijke volk met een grote gipsen tijger, het is zijn jaar, op de plaat kon. Chinezen doen dat graag en het was rond het dier een drukte van belang.

Deze borden staan bij de poorten van iedere toeristische attractie in China hoewel tegenwoordig niet meer zo nadrukkelijk. Het bord vertelt dat het Daguanyuan park een van de veertig beste attracties van het land is. In het Engels staat: ‘Forty Topping Tourist Attractions of China’. De Grote Muur is er ook zo een.

Vroeger was zo’n onderscheiding een hele eer en bovendien goed voor de kas, het betekende namenlijk dat de attractie buitenlanders mocht ontvangen. Vandaag de dag mogen de roodharige barbaren bijna overal kijken en mede daarom is de eer niet z’n belangrijke meer. De parkdirectie was kennelijk toch nog steeds trots op de verdienste want het bord stond frisgepoetst vlak naast de tijger van de vorige plaat. Het paardje is het logo van de CTA, de China Tourist Association.

Tijd voor feestvreugde, bij deze mevrouw konden waaghalzen ringgooien en mooie prijzen winnen…

…waaronder deze olijke echte konijntjes. Het jaar van het konijn is pas volgens jaar, eigenlijk hadden er tijgers in de kooitjes moeten zitten. De konijntjes werden wel gewonnen, ik zag tientallen gelukkige kinders en mooie jonge meisjes met zo’n diertje lopen.

Venters verkochten hun waar van fier rood geklede rode tafels. Op de plaat een trommelkraam met kleine traditionele Chinese trommels, rechts nog wat plastiek zwaarden.

Koper kon ook terecht voor gewone huisraad zoals pannen en potten. De gele staken op de voorgrond horen aan zwaarden, klant kon zelf een lemmet uitkiezet en de prijs was hoger als het lemmet groter.

Een oude man nam de schiettent heel serieus, enige toeschouwers kijken nieuwsgierig mee. Chinezen zijn een stel nieuwsgierige Aagjes bij mekaar, zodra een hunner iets gex doet kijken meteen tientallen volxgenoten mee, vaak met open monden en licht hijgend. Als een buitenlander iets gex doet staan er zo een honderd.

Hier gaat het echt om op de Temple Fair: vreten. Koks uit alle delen van het land serveren barbecue, noedles, dumplings, tofu, soep en nog veel meer. Mijn favoriet is inktvis van de barbecue opgedirkt met kruidige rode peper en een vettige bruine saus.

Een hond kwam eens kijken of ik mijn intvis wilde delen. Nix er van natuurlijk.

Deze vriendelijke kokkin serveerde een typisch Pekinees bonendrankje, het spul heet goed te zijn voor de stoelgang maar ik ben er geen vriend van. Het plattelandsmeisje op de achtergrond draagt een zachtroze bontkraagjas boven een blauwe spijkerrok boven zwarte sokken boven zwarte laarzen. Ze had duidelijk haar best gedaan voor de Temple Fair.

Een dumplingkooktoestel. In de pan kokend water dat blijft koken door een vuur onder de pan. De dumplings zitten in de ronde manden die een luchtdoorlatende bodem hebben. De stoom ui de pan kan zo tot tientallen manden dumplings stomen, de exacte hoeveelheid hangt af van de kracht van het vuur.

Om de laadsnelheid van dit verhaal te kleinen heb ik het opgedeeld in twee, zie hier het volgende deel voor meer uit het Daguanyuan Park.

Om de feestvreugde in de Chinees Nieuwjaarsvakantie nog groter te maken organiseerde het Yuyuantan Park in Beijing een sneeuw en ijs festival en daar kwam een riedel pinguins bij. De vreemde dieren maken van ieder feestje een feest dus ging ik op inspectie.

Bij de poort. Op het bord staat ‘The First Ice and Snow Festival of Yuyuantan Park. Het was die dag een buitengewoon heldere met een blauwe licht en luchte noordenwind. Het Yuyuantan Park ligt aan de westelijke derde ringweg onder het oog van de reusachtige televisietoren. In de hete zomers is het park vol residenten die lui door de lanen kuieren en met electrieke waterfietsen over de meren varen. In de koude winters is er gewoonlijk niets te doen en daar wilden de parkbeheerders iets aan doen

Een aardig communistisch kunstwerkje, lekker kitch en fors uitgevallen. Het is een onderdeel van het ‘Monument voor de Jonge Helden’ dat de kinders eert die voor Mao’s linkse revolutie vielen.

De hoofdpilaar van het monument beeldt een vlam, bovenop een Rode Ster en een open hand, de communisten kwamen in vrede. Tegenwoordig hebben de Chinezen nauwelijx meer belangstelling voor soortige monumenten, vroeger oh toen ging iedereen er voor op de plaat.

Ha pinguins, de dieren leken in de buurt. Men had een gedeelte van het park met hekken afgezet, toegang tot het park doet 2 yuan, 20 eurocent, maar voor het ijsfestival diende bezoeker 80 yuan te dokken. Behalve als hij slechts de pinguins wilde bekijken en geen sleetje rijden, dat deed maar 20 yuan.

Binnen was het een olijke bende met duizenden kinders die schreeuwend van wat sneeuwbergen afvielen op rubberbanden. Door de speakers klonk hippe discomuziek en iedereen leek wel blij.

De banden kwamen in vele kleuren, ook in camouflage en kek roze.

Aan de rand van het sneeuwgebied stonden tafeltjes waar oude van dagen zich te goed deden aan enige koek en zopie. Men verkocht warme worstjes, instant noedles, thee en coca cola.

Een samenscholing, daar moest zeker iets te zien wezen. De pinguins misschien?

De pinguins indeed. Een 15 stux in een kraal van 20 bij 20 meter met in het midden een paddenstoel en verder eigenlijk niets. Rond de kraal forse hekken om de Chinezen buiten te houden. Het volk gedroeg zich wonderbaarlijk net, in dierentuinen is het een goede gewoonte allerlei rommel naar de beesten te smijten maar de pinguins leken veilig.

Behalve voor deze meneer, een viezige vent van een jaar of 25 die geen meisje krijgen kan en daarom vrijwillig voor dieren zorgt. Hij droeg een vettig Fila trainingspak zonder jas en spoot de pinguins nat met een plantespuit. De grappige diertjes vonden dat niet geweldig en sloegen op de vlucht. Dat was juist de bedoeling want zo renden ze keurig rond de kraal en konden alle bezoekers hun beste plaatjes platen.

Als een pinguin viel of iets anders gek deed juichte het publiek. Een pinguin probeerde steeds precies de andere kant op te rennen en de vrijwilliger moest daar dan achterheen. Dat vonden de Chinezen heel mooi. Rebels volkje, is het ook.

Na een paar rondjes hield de verzorger het weer voor gezien, uitgeput natuurlijk, en de pinguins zetten hun normale routine voort. Staan, hoofd links, hoofd rechts, hooft achterover, staan, hoofd links, piep zeggen, hoofd rechts enzovoort.

De pinguins lijken mij een geslaagde pruim op de wintertaart. Volgend jaar hopelijk een tweede sneeuwfestijn in Yuyuantan Park, met ijsberen bijvoorbeeld.

De speeltuin van het Ditan Park in Beijing kende nog meer verborgen schoonheid, na de botsauto’s vond ik deze prachtige te zien al jaren niet meer gebruikte waterdraaimolen. Een uniek ontwerp, meestal draaien molens boven vaste grond. De voertuigen kwamen verder bij het draaien niet met het water in aanraking, de toegevoegde waarde van het nat is dan ook twijfelachtig. Op de eerste plaat een visboot met golven aan de onderkant van zijn buik geschilderd, kennelijk leefde het dier boven het water en dat kwam ontwerper natuurlijk goed uit, anders had hij een onderwaterdraaimolen moeten bedenken met alle complicaties van dien.

Het vliegtuig, de molen telde trouwens van ieder toestel twee exemplaren, was als enig voertuig voorzien van vasthoubeugels en veiligheidsriemen. Het vliegtuig draait zeker harder dan de rest. De rode neus is een apart onderdeel van de fuselage en dat is leuk bedacht, meestal neemt men die moeite niet en schildert gewoon wat roods voorop.

Een kanoneerboot van bijna het type dat ik ken uit eerdere avonturen in Pekings Parken. De steen onder het kanon moet voorkomen dat het zaakje gaat hangen want dat is niet in stemming met het Chinese zelfbeeld: een Fier Volk dat van Wanten weet.

Meer oorlogstuig met deze schitterende tank die zo te zien al eens is overgespoten. Het kanon kan slechts richten en maakt verder geel geluiden, ook zijn er bij vuren geen lichteffecten te zien. Alles dus bij deze, komt neer op de fantasie van de bezoeker.

Een stuk vrediger deze kip die op hetzelfde onderstel als de vis van plaat 1 lijkt te staan. De kleuren van de kip zijn goed behouden gebleven, ik zag geen tekenen van overspuiting, en zelfs de snavel is zo rood als dit kippetje uit zijn eitje kwam.

Doch, dit speeltoestel was niet slechts een draaimolen, er zat nog een kunstje in verstopt. Bezoekers konden vanuit hun voertuigen ballen werpen naar een basketbalnet dat aan de centrale spil van de molen was opgehangen. Daarvan ook de ballen die in diverse van de bovenstaande platen zichtbaar zijn. Het lijkt mij niet gemakkelijk een bal door het basket te gooien, de molen draait natuurlijk en het netje is niets te groot. En dan zijn ook nog eens onbenullige kleine kinderen die dit allemaal moesten proberen! De centrale spil moet een ruimteraket voorstellen, een drie traps.

Verval. Niemand nam meer de moeite om de ballen uit het water te halen, vermoedelijk liggen ze daar al jaren en nog jaren. Ze zijn gemaakt van plastiek en kunnen daardoor nog wel een zestig jaren mee.