Die dag was het tijd voor een bezoek aan de binnenvisvijver, in dit geval in Beijing. Een binnenwisvijver is een visvijver voor hen die het bij de buitenvisvijver te warm of te koud vinden. De binnenvisvijver is voorzien van airconditioning in de zomer en verwarming in de winter.

Residenten kunnen voor een paar yuannen per uur een plekje huren aan een vijver. Hengel is ook te huur maar echte vissers hebben natuurlijk een eigen exemplaar. In de enorme hal binnen het Crab Island vacantie-complex lagen zeker tien grote vijvers, alleen tot de rand toe vol met vis.

Plastiek palmbomen voor het vacantie gevoel. Vissers kunnen bij rondrennende obers drank, eten en cigaretten bestellen. De meeste vis gaat terug het water in maar kan ook ter plaatse worden klaargemaakt en opgegeten.

Een politieman, de net even geen dienst heeft, neemt een kijkje bij een visser.

Buiten hing dit fraaie bord. ‘Indoor Fishing’ met rechtsonder een buitenlanden ingefotowinkeld.

Die dag was het tijd voor een bezoek aan de buitenvisvijver, in dit geval in Beijing. Visvuivers zijn buitgewoon pop in China, residenten kunnen voor een paar yuannen per uur een plekje huren aan een vijver. Hengel is ook te huur maar echte vissers hebben natuurlijk een eigen exemplaar.

De vijvers zitten tot de rand toe vol met vis, vissers vangen dan ook veel. Als de visser honger krijgt van het harde werk kan hij een vers gevangen visje lekker laten koken, dat kost dan weer wat naar het gewicht van de vis en de manier van koken. De vis kan vervolgens meteen aan het water gegeten.

Het visvijverbedrijf heeft voor bijna iedere visser een personeelslid met een net rondlopen. Als de visser een vis vangt helpt de werker om de vis netjes op het droge te krijgen en het haakje uit. Zo kan de visser zich op zijn dobber concentreren. Op de plaat een werker met een heel bijzondere zonnenhoed.

Vissers op een rij. Geen zorgen om mekaars stekje, er is vis genoeg voor iedereen.

Een genoegen voor het hele gezin.

Een zeer mooi beeld aan de oostelijke Tweede Ringweg in het Doncheng District in Beijing. Het beeld beeldt de olympische vlam en meet een kleine vier meter hoog. Het beeld werd neergezet in 2004 om te vieren dat China in 2008 de olympische spelen mocht organiseren. Het beeld is gemaakt van staal met een laag bladgoud over.

Op de stenen ring rond het beeld alle vroegere olympische steden met iets bijzonders uit dat land er bij. Neerland had de spelen in 1928 en daar hoort natuurlijk een molentje bij.

Op de achtergrond de Tweede Ringweg. Het beeld was goed onderhouden en blonk in de zon. Net links naast het beeld nog op de stoep mijn Giant Braver fiets.

Het beeld staat in het Dongsi Olympic Community Park, eeveens aangelegd in 2004. Het park strekt een paar honderd meter langs de ring en bij de ingang stond een bord met informatie die ik nu met U ga delen.

Het park heeft een oppervlakte van 10251 vierkante meter waarvan 71% (7251 vierkante meter) groen. De rest van de oppervlakte bestaat uit paden en het pleintje op de plaat. Het park was ontworpen door het gemeentebedrijf Beijing Topsense Landscape Garden Designing en gebouwd door het gemeentebedrijf Beijing Centary Classical Landscape Gardening.

Opdrachtgevers waren: Communist Party of China Commission of Dongcheng District, the People’s Government of Dongcheng District en het Beijing Organizing Commitee for the 2008 Olympic Games.

Bij de opening waren onder andere de volgende Chinese olympische helden aanwezig: Teng Haibin, Wang Xu en Xian Dongmei. Het thema van het park is: “Vriendschap, eenheid, vrede, sneller, hoger, sterker”.

Voorwaar en hoe ook, een fraai beeld in een fraai park.

Een mooi beeld op een brugpeiler van een brug over de Tonghui rivier langs de Tongbei snelweg naar het doodleuke district Tongzhou. Het beeld is gebeeld naar klassiek Griexe beelden. De brug leidt links naar een groezelig straatje met een leuke markt en rechts naar een wegke langs de snelweg. Die dag was ik daar met mijn neef HdF, juist op terugtocht naar da city na een bijzonder bezoek aan het Chinese Businessman Museum, daarover later nog eens meer.

Vlug verder!, het was alweer bijna een week her da’k daar was. Delen 1 ende 2 zie hier ende daar. Dichtbij de pagode nu met deze schone buddha op mijn weg. Het kleine tempeltje stond naast de pagode. Gelovigen moeten hier eerst een wierookstokje stoken voor zij naar de pagode mogen om daar wierookstokjes op te steken. Het tempeltje was in actief gebruik, ik moest me bijna vijf minutos wachten voor ik deze plaat kon platen, stond steeds weer een gelovige in weg.

Het tempeltje op afstand geplaat door een binnentempelmuur met een olijk ronde opening. De gelovigen steken hun wierookstokjes in de bak midscheeps, knielen op het oranje kussen en steken hun kont omhoog. De rode staketsels links en rechts zijn voor het branden van grote hoeveelheden wierrookstokjes tijdens festiviteiten.

Eindelijk een rechtstreexe blik op mijn doel zonder muren voor. Een gezinnetje keek in vree naar de toren. Man met grijige jas, vrouw in rolstoel en het ene kind. Ze dachten misschien wel dat de vrouw uit de rolstoel zou kunnen komen door een wondertje daar in het zonnetje. Wel, ik zag het niet gebeuren maar wie weet was het later nog gelukt.

De zuidzijde van de pagode teeg de prachtblauwe winterlucht. De tempel waar de pagode binnen staat stamt uit de Qing Dynastie, 1115-1235. De pagode zelf is echter jonger en werd gebouwd van 1661 tot 1679. De pagode is 49 meter hoog en telt dertien verdiepingen.

De pagode heeft een geschiedenis vol ellende! Ha, zij ook! Vlak nadat de bouw in 1679 was klaargekomen verwoestte een aardbeving de funderingen van de pagode, in 1691 werd zij herbouwd. In 1900 was het weer raak, tijdens de Boxer Oorlog werd de toren zwaar beschadigd door de gevechten tussen Chinese Yihetuan en de Eight-Nation Alliance.

Tijdens de Culturele Revolutie van 1966 to 1976 kreeg de pagode er van langs van de Rode Gardisten, in 1976 kreeg de pagode ook nog eens een schok van de Tangshan-aardbeving bij. De pagode lag daarna op apengapen tot zij in 1985 opnieuw werd gerestaureerd. Sindsdien heeft de toren in ruste gestaan.

Nu eef wat karaktertjes, dat hoort bij een ChinaBlog. De pagode heet voluit: 燃灯佛 舍利塔, Rendengfo Shilita. Rendeng, 燃灯, betekent lantaren. Fo, 佛, beteknt Buddha. Saam Lantaren Buddha. Sheli, 舍利, betekent Buddistisch relikwie.  Ta, 塔, betekent ‘toren’, Shilita saam vertaald als ‘pagode’. Heelmaal saam: Lantaren Buddha Pagode.

Detail der daken. Nog eens verder:

Langs alle daken hangen in totaal 2248 buddhistische bellen, tijdens de bouw geschonken door gelovigen die zich zo een ereplaatsje op de toren verzekerd wisten. Bij wind maken de bellen een zacht tingelend geluid dat zelf weer opgaat in die wind, da’s de idee, de wind neemt het geluid mee naar hoger oorden.

49 meter en 1679 maakt de Randengfo de op een na hoogste en op een na oudste pagode in Beijing. De hoogste en de oudste is de Tianning Si met 57.8 meter en 1271-1368. Ook een zeer fraaie, ik was daar al eens, toen onder een heel andere hemel.

De hoofdbidplaats aan de zuidzijde van de pagode. Een pagode heeft zes hoeken, op ieder windrichting staat weer een bidplaats. De rode doos is voor de collecte, gelovigen kunnen daar hun zuurverdiende centen kwijt. De wierrookstokjes kunnen in het rode staketsel. Het buddabeeld staat binnen het omhekte terrein rond de pagode.

Een veel schraler bidplekje aan de westkant. Geen gelazer met wierrookstokjes hier, dat mag alleen op zuid. Zie de zeer fraaie stenen lotusbladen aan de boofkant van de fundering.

De toren gezien van noord.

Een voorstelling van twee draken gehakt uit steen. Vergelijkbare prenten hingen rond de hele toren op zo’n drie meter hoog, hun doel is de pagode te beschermen tegen aards en hemels gespuis.

Daar ook de leeuwen, een op iedere hoek, vervaarlijk met grote open neusgaten en de tanden ontbloot.

De pagode ligt aan het Grand Canal maar niet vlak naast, d’afstand is een kleine honderd meter west. De brug op plaat liep her naar het kanaal maar nu niet, aan de westzijde bleek de brug afgesloten met een zwaar nieuwbouwhek. Jammer indeed maar het was wel een mooi plekje voor een vlugge peuk en een plaat.

Onderweg terug naar de uitgang was bij het hoofdtempelgebouw een Temple Fair show begonnen. Een paar honderd vrolijke Chinezen klapten in hun handen voor deze twee acrobaten die heel handig waren met rode waaiers. Tussen het waaieren door maakten zij leuke grapjes. Het meisje was een knappe maar met zo’n eng hoog stemmetje.

Met helium gevulde balonnen van het Japanse tekenfilmfiguur Doraemon (links) en het Chinese tekenfilmfiguur Xiyangyang (rechts).

Een uit brons gegoten leeuw eenzaam bij de tempelmuur, daar had d’organisatie ook wel een paar slingers aan mogen hangen voor de Temple Fair, of wat lampionnen aan. Toen was het tijd de tempel te verlaten en ik verliet. Dag tempel.

Via de tempel bleek juist het Grand Canal niet bereikbaar. Via de buitenwereld wel, hier vanaf een brug. Het stuk bij Beijing is al opgelapt, binnen enkele jaren moeten hier weer schepen varen, met vracht maar teeg de tijd ook met toeristen.

De Chang’an-Suzuki Swift van vriending, mijn ‘98 Beijing-Jeep Cherokee was juist die dag in reparatie. Wel Beste Lezer, dit is het einde van het verslag van mijn Bezoek aan de Randengfo Pagode. Binnenkort weer een nieuw verhaal. Hou U haax.

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van dit verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in Ditan Gongyuan in Beijing. Deel 1 met een beetje uitleg hier. Nu vlug verder, want wij hebben immer haast. Op de eerste plaat een mevrouw in een heel kek Neighborhood jekker.

Een optreden van een tiental hete meisjes die met stokken op doorzichtige trommels sloegen. De meisjes droegen strakke zwarte truien waardoor de vormen van hun tieten goed te zien waren, verder oorwarmers en witte broeken. Werd behoorlijk geil van het geheel, mooie meisjes hoor, en de drum goed in het ritme.

Een konijnenberenkraam, het verkoopsmeisje droeg een schort, konijnen schijten als konijnen, rechts een man met een mooi plastieken stuk speelgoed en naar dat soort bier was ik nu juist op zoek!

Voor mijn verzameling; plastieken konijnen, batterij aangedreven, maken geluid en bewegen, wondertjes van inventiviteit. Ik kom hier in een apart verhaal binkort nog eens op terug, eerst een paar daagjes lekker spelen.

Bezoeker kon voor tien yuan, jaja, een rondje maken in een mooie draagstoel gedragen door vier in het rood gestoken dragers. De draagstoel was natuurlijk een keizerlijke en daarom getooid met diverse draken.

Het rondje kwam samen met muziek, zat bij de tien yuannen. De sint speelde vanzelf de drum en wat riedels, verder een trompetjenist en een chatist. De sint werd versterkt via een fraaie jaren ‘80 luidspreker. De man met de rode pet op de achtergrond was verantwoordelijk voor de sint. Zo eens in de vijftien minutos stond hij op, trok het kleedje van het instrument, keek even en lei het kleedje weer terug. Dat zijn bij mekaar dus zeven man aan’t werk voor tien yuannen, een rondje duurde zo’n twee minutos, doe de wiskunde…

Vrouw dacht het hare.

Een Chinese baby, schreeuwde in mijn oor.

Een kraam heelmaal vol met rode knijnen. Rood; een beste kleur. Bezoeker kon een konijn winnen als hij met een bal een stapel lege blikken omkeilde. Geen makje, ik keek daar wat tijd en het lukte niemand. Bezoeker kocht vijf ringen voor tien yuannen.

Na al dat geloop, toen toch zeek een uur onderweg!, was het tijd om te eten. Nix zo lekker in de koude buitenlucht als een flinke stok bbq. Links lamsvlees, mid mijn favoriet inktvis en rechts stinkende toufu. Een stok deed tien yuan voor ene, een bakje stinkende toufusoep ook tien.

Een typisch lagere middenklasse gezinnetje aan het smikkelen. De moeder eet zoete meelbollen, het kind iets groenterigs.

Linksvoor babyschorpioenen, verder een aantal soorten larven en wormen. Alles op de bbq. Deze stokjes waren duurder, 15 yuannen het stuk voor veel meer minder vlees. Het rare spul leek niet erg popo, de meeste Chinezen hielden het veilig bij hun lamsvlees.

Toen naar de tempel zelf, midscheeps in het park. Ik kom er graag, Ditan ligt op 10 minutos fietsen van mijn thuis. Het is een mooie stille plaats, meest het jaar geen ziel te zien, doodstil in de koude winters en bijna net zo in de hete zomers.

De tempel is wel in actief gebruik, oude besjes en een enkele jongeling steken soms wierook aan en hun kont naar boven. Veel zielen ziet de tempel echter niet en zo zie ik dat graag, mensen zouden de schoonheid maar verstoren.

Slechts negen dagen per jaar tijdens de Temple Fair is het met meer dan een ton bezoekers per dag razendruk, nu goed, dan is het ook wel eens mooi.

Vrouw zocht haar vrienden, stak haar snoep omhoog, ‘hier ben ik hier ben ik’.

Dit leuke stel wilde ik stiekum platen maar het meisje zag mij mikken en in een nanoseconde stonden zij saam keurig in poseer. Man draagt een mondkapje teeg bacillen, hij is vermoedelijk verkouden, op het kapje de Chinese vlag. Vrouw draagt een konijnendiadeem met grote oren en een kek gouden gezichtsmasker.

Een meisje deed een optreden, volgens mijn vriending was ze beroemd in noord China. Het sterretje zong haar texten van een monitor, het geluid van instrumenten kwam van teep. Ze zong zwoele trage liedjes over de liefde, die was haar niet te best geweest. Toch met roze laarsjes en een heel kort rokje.

Zoon plaatte zijn ouders, vertederend tafreel.

Een opletter van de brandweer, herkenbaar aan zijn rode overjekker en rode armband. Zijn aanwezigheid is noodzakelijk en dat weet hij, dat blijkt ook uit zijn gezichtsuitdrukking. Branden komen regelmatig voor bij temple fairs.

Duizenden mensen, velen met cigaretten in de hand, veel plastiek, veel synthetische stoffen, veel kramen met allerlei waar, dan nog de etenstenten met branders en gasflessen. Overal staan brandblussers en een brandweerwagen staat permanent paraat, vandaag een rode Iszuzu met zes brandweermannen in.

Voor dezen inactie kunnen komen moeten zijn echter eerste weten waar de brand is, en daarop let de opletter.

Dit kunstig zelfbouwsel deed mijn techneutenhart overslaan. Een rolstoel voor de gehandicapte taart met daarachter het frame van een fiets minus het voorwiel. Fietser kan zo de gehandicapte taart gemakkelijk mee uit rijden nemen. De zwenkwieltjes van de rolstoel waren echter niet vastgezet, weliswaar goed voor de wendbaarheid in korte bochten maar levensgevaarlijk voor de stabiliteit in lange bochten.

Wel Beste Lezer, toen was het tijd Ditan Park te verlaten. Het was ook dit jaar weer een mooi festijn onder een helderblauwe winterlucht. Volgend jaar weer, in het Jaar van de Draak. Op de plaat de oostelijke poort met een van mijn konijnen voor.

Welkom Beste Lezer bij dit verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in Ditan Gongyuan in Beijing. Tijdens Spring Festival, Chunjie, 春节, organiseert de gemeente grote festiviteiten in d’oude tempelcomplexen van de stad.

Een Temple Fair, 庙会, miao hui, is best verstaan als een mix tussen Konichinnedag, kermis en een grote braderie. Veel volk, optredens, sport & spel, kleurrijke waren en heel veel eten.

Vorig jaar bezocht ik een kleinere fair in Daguanyuan Gongyuan, dit jaar ging ik voor de grootste in Ditan Gongyuan, 地坛 公园, Temple of Earth Park, met een paar ton bezoekers per dag. Op d’eerste plaat de situatie op het voorterrein van de tempel, d’organisatie had daar een meer dan levensgroot konijn neergezet.

Binnen en nooit alleen. Heel China heeft deze hele week vakantie, pas volgende week woensdag moet het volk weer aan het werk. Vorig jaar bezochten meer dan een millioen zielen de tempel fair in Ditan Park, wie niet van wat duwen houdt beter wegblijven. Het duwen trouwens gaat reuzevriendelijk, vandaag zag ik een ruzie; een vrouw was boos omdat een andere vrouw haar had aangereden met een rolstoel, in de rolstoel een demente oude taart. Wel, dat was nu niet aardig van de boze vrouw, vermoedelijk toch al van boos karakter.

Door het hele park optredens op grote podia, op de plaat enige acrobaten in fris tenue op weg naar hun show.

Dit oude besje was vast gaan zitten op een leeg stukje grond tussen de bomen. Het was nochthans slechts 1300 uur. Oude besjes hebben vaak zo’n klein krukje mee, in de parken staan niet veel bankjes en d’afstanden zijn groot. Het oude besje keek mij zielig aan, ze had zeek honger.

Een bewaakman met een megafoon, ze stonden her en der op het terrein rond de druxte plekken. Zodra een opstopping ontstond riepen zij luidkeels: “doorlopen! doorlopen!” De bewakers zien milirair maar zijn gewoon in dienst van het park, de helm tegen boze tijgers die hun jaar ongaarne zien gaan, het konijn is nu de baas.

Leuke meid met een konijnendiadeem.

Sport & Spel, spelers konden onder andere deze konijenbeer winnen. Het dier slaapt en dat is weinig dynamisch, zijn jaar immers juist begonnen, nu wat zeg ik, het pas twee dagen nieuw. Op de pootzolen van het slapend dier staat ‘love you’.

Sport & Spel, een voorbeeld. Spelers moeten balonnen zo ver mogelijk naar het midden mikken, blijft de ballon liggen op een der kommen dan wint speler een prijs. Tien yuannen voor vijf balonnen.

Sport & Spel, een voorbeeld. Spelers moeten een ring rond de flessenhals keilen, hoe verder naar het midden hoe groter de prijs. Tien yuan voor vijf ringen.

Een oude beltoren. Ditan Gongyuan werd gebouwd in 1530 tijdens de Ming Dynastie. Midden in het park de Temple of Earth (Ditan). De tempel werd gebruikt voor het brengen van offers door de keizer aan de God van de Aarde. De tempel en het park meten samen zo’n 40 hectare. De temple fairs stammen van ver her, d’eersten werden gehouden rond 916 en gingen door tot 1911. Door revolutie, oorlog, meer revolutie en het communisme stopte de gezelligheid tot begin jaren ‘80, sindsdien is het ieder jaar weer feest.

De vrouw draagt bruine schoenlaarzen, een dikke tijgerpantie, een felrode jas met riem boven de middel, een blauw gezichtsmasker en zonnebloembeer.

Een verkoper van windmolens, 10 yuannen het stuk. Bijna alles kostte tien yuannen; gemakkelijk. De meeste verkopers prezen luidkeels hun waar, sommigen zelfs door megafoons of luidsprekersystemen, deze verkoper hield echter zeer beschaafd zijn mond dicht.

Een overzicht van de situatie.

Konijnenbeerverkoper belt.

Naast lei konijniteiten kon bezoeker ook gewone huisraad kopen; vergrootglazen, schaarapparaten, lepels, stokjes, potten, pannen, klein elektriek en gereedschap. Fijn zo’n nuchtere kraam in de feestelijke chaos. Zo’n kermis is leuk natuurlijk maar thuis lekt nog steeds de kraan.

Man keek buigewoon vervaarlijk, ik plaatte mijn plaat en maakte mij alras uit de voeten.

Denkelijk had hij hier ergens zijn knuppel gekocht, knuppels ook in diervorm, vooral de giraffe is ieder jaar weer populair. De gemaskerde verkoper staat op een kruk en schreeuwt de prijs van ene door een microfoon die is aangesloten op een, in dit geval, draagbaar luidsprekersysteem.Een dierenknuppel, de oplettende lezer raadt het al, deed tien yuannen. De kwaliteit is best, vorig jaar kocht ik een schapendierenknuppel die wel drie maanden recht overeind bleef staan.

Ha, het is Haibao, de mascotte van de Expo 2010 wereldtentoonstelling in Shanghai. D’expo is reeds drie maanden voorbij, kennelijk hadden verkopers in Shanghai nog onverkochte voorraad liggen. De Haibao’s op de plaat zijn Haiba0-speakers, aan te sluiten op de computer. Niet alleen met geluid, Haibao’s kop en armen bewegen boofdien op de maat van de muziek.

Nijntje was haast bij iedere kraan aanwezig. Kunst ook, Nijntje is immers een konijn. Dick Bruna en de zijnen zouden trots zijn, als ze er van wisten. De Nijntjes kwamen gek genoeg in porties van drie, bezoeker kon niet ene Nijntje kopen. Dat idee deed mij zo belachlijk dat ik zonder naar de prijs te vragen af zag van koop. Geen Nijntje dus maar verder kocht ik een flink aantal konijnen, daarover later nog eens meer.

Een interessant machien voor het electriek kammen van stug haar, deed een flinke 39 yuannen, 70 voor twee. Beste aanbieding, maar wie nu heeft twee van die dingen nodig? Iedereen heeft maar een hoofd, gelukkig maar, in dat ene ist al druk genoeg zeg.

Beste Lezer, ik laat ik U vandaag. Deel 2 binkort. Opdatum, werk gedaan: Deel 2 hier.

39 graad in de stad en zonder frisse windjes. De staart op d’achtergrond is van een hele grote dinosaurus. Het bord moest onschuldige passanten het nieuwe Dino Dream Park in verleiden. Nu, in dat soort goedkoope verlakkerij loop ik niet, schoot toch twee platen van buit het hek:

Chinamensjes picknickten in de schaduw naast de poot van de dinosaurus, ze waren niet bang voor het dier, het is ook lang uitgestorven natuurlijk.

Toegang deed een heftige 80 yuan, het park stond uit twee tenten met geheimzinnige ’shows’ waarover men buit het hek liever nix kwijt wilde. Jaja. Gelukkig was er nog meer te doen in the area, zo dwaalden wij door naar het nieuwe Science & Technology Museum, daarover later meer.

Dit soort emmers hangen in alle parken in Beijing. Bij een brand kan parkpersoneel of parkbezoeker vast aan’t blussen slaan voor de brandweer komt. Die moet men wel eerst bellen, handig staat het nummer op de emmer, in spiegels, karakters ook. Emmers hangen zo:

Het is tropisch warm in Beijing, vandaag weer boven de 40 graad. Toch zijn er nog steeds zielen die graag naar een park gaan om plezier te vinden, maar heet blijft het. Staf van het Beijing World Park in west Beijing zette daarom een olifant in om de gasten te helpen iets af te koelen.

Overhitte parkbezoekers mochten in de vijver zwemmen, normáliter streng verboden, en werden bij natgespoten door een olifant uit zijn slurf. Het Beijing World Park, ach ik ken het goed, is een park met beroemde monumenten op schaal nagebouwd. Denk niet Madurodam, da’s te min voor Chinezen, maar zo schaal 1 op 25, ze hebben daar een Eiffeltoren die zeker twintig meter hoog is. Ook ons Neerland in niet vergeten, men heeft een oerHollandse windmolen staan, wieken draaien echt, als het waait.