Beste Lezers. Die dag was het tijd voor een bezoek aan de Fire God Tempel in Beijing. De tempel staat aan de oostkant van het Qianhai meer en vlak ten zuiden van de Drum Tower. De tempel was tientallen jaren gesloten en in vervallen toestand maar werd voor de Olympische Spelen van 2008 weer mooi opgelapt.

De tempel werd gebouwd rond 635 in de Tang Dynastie. In 1605 en 1759 werd de tempel tweemaals uitgebreid. Na de communistische machtovername in 1949 diende de tempel als woonhuis voor meer dan honderd gezinnen. Pas in 1981 kwam de tempel op de Chinese erfgoedlijst en moesten de bewoners vertrekken.

De tempel is gebouwd langs een zuid-noord as met de ingang zuid en het belangrijxte gebouw aan de noordkant. Aan de oost en westkant de bijgebouwen. Op de eerste plaat de zuidpoort goed bewaakt door twee reusachtige stenen leeuwen.

De tempel is Daoïstisch en eert de god van het vuur, meer precies de Perfect Sovereign of the Virtue of Fire ( 火德真君 Huode Zhenjun). In de tempelgebouwen daarom vooral heiligbeelden van deze vuurbaas die zowel warmte als vernietiging kon brengen. Het is dus zaak hem goed te stemmen met offers en gebeden.

Zie, het is geen gemakkelijke. Wilde ogen, een ruige baard, een zware slagstok en licht over gewicht.

Een blik op het eerste binnenterrein met op de achtergrond het tweede hoofd-tempelgebouw. Links en rechts de bij-tempelgebouwen. Op de voorgrond onder dak een bak waarin gelovigen hun incent stokjes kunnen aansteken. Bij tempels actief in gebruik ruikt de hele buurt naar het spul. Geur is even wennen maar werkt in combinatie met zweverige tempelmuziek bijna geestverruimend.

In het tweede hoofd-tempelgebouw weer een groot beeld van de vuurgod met een enorme offertafel voor. De offervruchten op de platen zijn van plastiek, een teken dat de tempel weinig echt meer wordt gebruikt. In de echt gebruikte tempels zijn de vruchten echt. Daar brengen de gelovigen de lekkernijen overdag bij’t bidden, ’s nachts verdwijnen de appeltjes. Niet meegenomen door de goden maar direct in de magen van de monikken.

Rode baard aardig gevonden door beeldmaker.

Een zeer schoon machien. Het is een grote bidtoren die elektriek rondjes draait met elektrieke lampjes die ook nog eens knipperen. Daar moeten de goden haast wel zielsgelukkig mee zijn! De toren draaide in ongeveer een minuut een ronde, pittig ding, meer dan twee meter hoog. De voet van de elektrieke bidtoren is gehakt naar oud-Chinese meubelmakerij. Het machien links op de voorgrond is een vaast met een lotus bloem. Geheel plastiek en van binnenuit verlicht, draaide echter niet.

Een blik op het derde en laatste tempel-hoofdgebouw. Het laatste gebouw is immer het grootste hoewel bij sommige tempels nog wel eens kleinere gebouwen achter het grootste op de zuid-noord as staan. Die gebouwen echter moeten meer gezien als extra bijgebouwen. Nu, het joekel op de plaat mat zeek tien meter hoog en twee verdiepingen. Op de voorgrond weer een offerbak. Een gelovige die de zaken een beetje serieus aanpakt is zo uren kwijt met alle rituelen. Gelukkig was ik die dag de enige bezoeker en kon ik dus rustig mijn platen platen zonder dat ik bidders uit de weg moest scheeuwen.

En yep, daar is hij weer, onze god van het vuur. Nu, steek eens iets aan dan! Geaap ook allemaal. Voor het beeld en de offers de bidplank waar gelovigen lekker op hun knie’tjes gaan. Da’s soms best leuk kijken als de gelovige toevallig een leuk meisje is met een lekkere kont. Laas meest zijn de gelovigen van teeg meest oude besjes, de jeugd motter niet meer an.

Een blik op het binnenterrein voor het derde tempel-hoofdgebouw. Voor een der bijgebouwen zat juist een een echte non compleet met lang gewaad. Zodra zij mij zag was zij verdwenen, op de plaat staat zij al op. Het enig levend wezen dat ik tijdens mijn bezoek zag zijn.

Een blik het bijgebouw waar die non juist voorzat. Hier een godin, ondergod van de god van het vuur. Het meisje heet Chihang Daoren, Godess of the Benevolent Ship, haar ding is het redden van armelui. De offers bestaan ooäa uit schalen met appels en sinasappels. Daar houden de goden van.

Links en rechts weer van die mooie elektrieke gebedsmolens. Nu anders van vorm, vierkant, denkelijk naar een pagode hoewel die immer rond zijn. Ook de vierkante elektrieke gebedsmolen draaide langzaam rondjes met knipperende lampjes. Erg leuk, ik zou zoiets wel eens in huis willen hebben voor de leuk. In de badkamer of zo.

Onderweg naar de uitgang trof ik nog deze vrolijke schildpad in een hele kleine kom. Het dier kon via een laddertje op een stijger klimmen. Denk niet dat hij dat veel deed. De aanwezigheid van de schildpad duidt op de aanwezigheid van mensen, iemand moet het dier toch voeren.

Bij de uitpoort bleek ook de wachter verdwenen, normáliter staat die in de houding op de steen. Zijn pet lag er nog wel.

Een laatste blik op de oostport van de tempel. Zo’n grote poort op oost of west is tamenlijk uniek. Meest kennen tempels slechts een grote poort zuid en noord en goed verborgen kleine bijpoorten oost en west die alleen door monikken en nonnen worden gebruikt, en door leveranciers. De uitzondering heeft denkelijk te maken met het feit dat de oostpoort uitkomt op een grote weg. De zuidpoort zit aan een pleintje dat alleen te voet bereikbaar is, de noordpoort komt uit in een krappe steeg.

Wel, Beste Lezer, einde van schrijven. Binkort weer een verslag van een bezoek aan iets.

Nu flux verder met het tweede deel van het verslag van Mijn Bezoek aan de Holy Sprong Mountain hoog in de bergen ten noorden van Huairou ten noorden van Beijing. Deel 1 zie hier. Op de eerste plaat een zeer fraaie reclame voor een Beijing-Hyundai dealer in de vorm van een oude tempelsteen.

Nou nou nou dat werd me ook wel een keertje tijd zeg. Al een uur aan’t lopen op die berg en eindelijk een landkaart. Normáliter wordt je doodgegooid met kaarten bij Chinese tempelbergen. De kaart was laas beperkt bruikbaar door het door wind en weer verweerde kaart-oppervlak.

Daar hadden die grapjassen 12 stallen gebouwd met alle 12 dieren van de Chinese dierenriem, ex echte exoten zoals de draak. Wel een mooi zwart varken dat vrolijk knorde in de zon en blij rondjes liep door zijn hok van zo’n drie bij drie meters. De dieren zagen goed verzorgd hoewel de bodem van hun verblijf wat aan de kale kant was.

De geiten, waarvan ene heel geil. Verder waren daar nog het konijn, de slangen, een aap en nog wat beesterij. Lag ook een hert bij, da’s geen beest van de dierenriem, verdwaald zeker.

Een blik op de prachtige bergen. De brug was een afsnijweg naar de tempel. Aan deze kant stond een groot bord met rode strepen en uitroeptekens, het schreef met welke ziekten bezoeker allemaal niet over de brug mocht lopen. Ik checkte acht uit tien en besloot het ding maar te laten hangen. Gekheid ook, bruggen, ik loop wel gewoon over het pad!

Eindeledijk bij de tentoonstelling van landbouwwerktuigen, op een plateau onfeer op een derde van de weg naar de tempel. De tentoonstelling bestond uit twee grote houten borden met de werktuigen opgehangen, op de plaat een zo’n bord. De werktuigen divers boerenspul van ploeghouders tot peerdhalsters tot manden. Gevarieerd, kek stukje curatie!

Toevallig toerde daar juist een karavaan peerdjes langs. Voorraad en bouwmaterialen kunnen alleen per peerd verder de bergen op. De boertjes met hun peerdjes hadden zo bij de tentoonstelling gekund, hun aanwezigheid zorgde ontus wel voor een authentiek sfeertje.

Een graanmaalsteen. Aangedreven door peerd, ezel of mens, nog steeds wijd in gebruik op het Chinese boerenland.

Het hoogtepunt van die dag en een van de hoogtepunten van Holy Spring Mountain. De Gele Boeddha. Torende 20 meters in de blauwe lucht voor de groene bergen. De stenen boeddha was gemaakt in 2006 werd actief aanbeden door de weekendboeddhisten. Links voor de boeddha een rode geldboks voor kleine bijdragen aan de tempel. Geven doet goed, oh yeah.

Een waar bord.

Vlakbij de Gele Boeddha een kleinerig tempeltje met een hypergoud boeddabeeld en een echte monnik die juist toen op bezoek was. Het beeld staat netjes onder een parasol zodat boeddha het niet te warm krijgt met zijn vieze dikke lijf. De monnik was net zo’n dikzak, het is zijn geloof.

Een mooie oude ‘Coffee & Can Drink’ machine. Zag al enige tijd ongebruikt. Er stond nog een blikje ijskoffie in, eenzaam achter zijn raam, voor niets bestaan.

Toen Beste Lezer was het de hoogste tijd om terug te zwerven maar ik ga niet graag twee keer langs dezelfde road en dacht dit pad leuker. Duurde even, ik was pas drie uur later terug bij mijn Jeep. Haha!, had netgoed toch naar die fokking tempel kunnen lopen.

Wel indeed, de vrije natuur.

Ha!, de bergen ten noorden van Beijing. Vol met grappige mensen, beesten en and’re rare dingen. Een van de beste bergebieden is Huairou, vol eterijen, hotels en ver naar het noorden een heel zwik tempels. Dit is er ene van, de Holy Spring Mountain, Shengquanshan, met daarop de Guanyin Temple. Ik was die dag vallig in buurt en bracht een kort en kernachtig bezoek. Op de eerste plaats de toegangspoort van de weg die naar de tempel leidt. Midscheeps een groot wit konijn, het is tenslotte zijn jaar.

Benee was het gelijk een speelgoedwinkel, het avontuur begon dus goed, ik kocht enkele van de topstokken voor een paar yunannen. Moest toen wel weer eerst terug naar mijn Jeep, anders ha’k die rommel de hele berg kunnen opslepen. Holy Spring Mountain werd geopend in 2006, de tempel echter bestaal al veel langer, volgens de verhalen links en rechts op plakkaten stamt het ding uit de zestienhonderds. Die dag echter zou ik de tempel niet halen, tijd en tijd, ik kwam tot de gele boeddha en de tentoonstelling van landbouwwerktuigen, saam op een tussenstation. Maar daar zijn wij nog lang niet!

De tempel is boeddistisch en zo is de hele Holy Spring Mountain, naar het water uit een bron. De tempel is echt in bruik bij, er zijn nonnen en monikken en dagjesgelovigen in bruine pij over hun kekke kledij. Maar Holy Spring Mountain is eerst en vooral bedoeld voor de toeristen, in’t seizoen komen ze per buslading de minutos. Half mei is’t gelukkig nog rustig zodat ik de zaken eens goed op mijn mak kon inspecteren.

De zeer fraaie toegangspoort richting de lange weg omhoog naar de tempel. De poort is een nieuweling uit 2006, wel keurig volgens de tempelpoorttraditie gemaakt met dakjes, balkjes en allerlei frutsels.

De tempel is door de Beijing Toursim Board en de China Toerism Board aangewezen als een ‘A’ attractie en dat stelt toch altijd weer gerust. De hoogste cat is Triple A. Het logo van de China Tourism Board is een peerd in een circel voor een stuk Grote Muur.

Beelden als het deze staan bij heel veel toeristische aantrekkelijkheden, nix met het boeddhisme te maken, het is een figuur uit een oud Chinees sprookje, een wijze tovenaar met een houten staf. Biet det Boeddha!

Een reclame voor een paintpal shooting range in buurt, doet het altijd goed in een tempel, veel volk op de been, vooral in het seizoen. De reclame is wat zwaar aangezet met platen van tanks en aeroplanes en zelfs een paradijslijk rustig stukje zee met wat groene eilanden. Denkelijk de kust van Fujian.

Vlak voorbij de poort de kaartjeskoop, een kaartje deed een vriendelijke 26 yuan. Geen 25, 26. Mensjes die kleiner zijn dan het baasje op het bordkarton mogen voor nop naar bin.

Verder naar boven!, de tempel ligt op bijna drie kaaëm boven zee en op ene kaaëm van de parkeerplaats. Op de plaat een stukje nabaouwde Grote Muur met een beroemd gedicht van Mao ingeslepen. Chinese kindertjes moeten dit gedicht op de lagere school uit hun bolletje leren, ja nog steeds, het handelt over de eer en glorie van de Volksrepubliek.

Een beeld dat een boek beeldt, en wien daar linksonder? Juist, het is de wijze man van platos numeros zessos. De karakters schrijven een aantal wijze citaten uit diverse Chinese oude verhalen-sprookjes. De citaten hopen de lezer te inspireren en aan het denken te zetten. Diep in gedachten dwaalde ik verder over het schier onmetelijke terrein van Holy Spring Mountain.

Links de bron van Holy Spring Mountain. Stelde werklijk geen aarskever voor, een klein vijvertje met een stel goudvissen die rondjes zwommen. De grote vis was veel leuker, gemaakt van dik plastiek en duidelijk buiten adem.

Het bord staat op een bamboepaal, rechts nog eens de heilige bron, het water staat laag wijl het de laatste tijd toch aardig heeft geregend. Beijing is een gortdroge stad met slechts een paar week nat per jaar. De meeste druppels vallen in de lente, da’s nu. Watermanagement is een heilige kunst in Beijing, men doet alles om aan meer nat te komen, van ingewikkelde kanalenstelsels tot regen opwekken met raketten. Toevallig boerde ik juist vandaag naar een tempel ter ere van Beijng’s beroemdste watermanager uit de jaren 1600, daarover meer in een later verslag

Een reclame voor een ‘oud-Beijing magie show’, laas niet op mijn uur. De man in het rode vest is de baasmagicus, de twee vrouwen rechts zijn beroemde zeepsterren van BTV (Beijing Television) die een keertje waren komen kijken. Oud-Beijing Magie bestaat uit speren slikken, over vuur lopen, dingen laten verdwijnen en gekkiegekkie met speelkaarten. Bekend werk.

De hele lange loop omhoog was aan alle kanten versierd met kleurrijke vliegers en ik was zeer gelukkig veel vliegers te vinden met tekeningen naar de beroemde Chinese tekenfilmserie Pleasant Goat & BigBig Wolf, zie ook hier, hier en hier. Wel Beste Lezer, hiermee laat ik U, ik heb hedenavond nog een paar potten pils te drinken. Deel 2 volgt binkort.

Welkom Beste Lezer bij dit verslag van Mijn Bezoek aan de Zhihua Tempel in Beijing. De tempel ligt verscholen in een een hutong complex juist ten noorden van Jinbao Jie, een zijstraat ten westen van de oostelijke Tweede Ringweg. Op de eerste plaat de kleine toegangspoort naar de tempel, nu naar binnen!

De Bell Tower met een bronzen bel van 1.6 meter hoog, 9 centimeter dik en dia 1.05 meter. Recht tegenover Drum Tower die verder eender ziet met in plaats van een bel een trom van binnen. Op gezette uren op de dag speelden de torens saam hun muziekale spel, saam met tientallen andere Drum en Bell Towers door de stad en door heel China.

De Zhihua tempel werd in 1443 tijdens de Ming Dynasty in opdracht van de machtige eunuch Wang Zheng, directeur van het ‘Rituelen Supervisie Departement’ van keizer Yingzhong. Het departement was verantwoordelijk voor het correct naleven en plannen van de millioenen rituelen van keizerlijk paleis.

De boeddhistische Zhihua tempel echter was geheel voor eigen gebruik van Wang Zheng, hij eerde er zijn voorvaderen en pochte met zijn rijkdom. Na de val van keizer Yingzhong was het ook snel gedaan met Wang Zheng, onder mysterieuze omstandigheden stierf hij met zijn hele familie bij. De tempel bleef staan, alleen het beeld van Wang zelve werd afgebroken.

De tempel bestaat uit twee poorten en vijf hallen. De gebouwen liggen in een as van zuid naar noord. De drie grootste hallen liggen recht op de as, de twee kleinere aan weerszij. De toegangspoort op de boofste plaat is de eerste poort. Op de plaat hierboven de tweede poort, de Zhihua Men, een daar binnen vond ik een aardige verassing.

Aan de muren platen van diverse hoogwaardigheidsbekleders die in de jaren de tempel bezochten. Daar ook ons eigen Balkenende, Bot en toenmalig ambassadeur De Heer tijdens het bezoek van Balkie en Botje aan Beijing in 2004. Links nog een ambtenaar. De heren lachen om een grapje, maar wie maakte het?

Vlakbij de platen een drie delig kamerscherm, geschilderd op haast doorzichtig perkament. De zon geeft de schilderingen zeer levendige kleuren. Het scherm werd geschilderd rond 1700 en is dus hoorlijk wat jonger dan de tempel.

Voor doorstomen naar de eerste grote hal eerst een blik op de twee zijhallen. In veel tempels in Beijing zijn daar teeg kleine museumpjes van gemaakt die eigenlijk het leuxte zijn van het hele tempelgebeuren. Ook dit keer was het weer raak in de Great Wisdom Hall met een tentoonstelling van Mao schildjes ter ere van het 90-jarig bestaan van de Chinese communistische partij (1921-2011), hoera.

Een blik op het binnenste van het museumpje. Recht voor de ingang een gastenboek waar bezoeker zijn naam kon schrijven, dat heb ik netjes gedaan. Zie het plafond. De hele tempel is van hout gemaakt. De Zihua Tempel is de ‘oudste nog bestaande originele houten structuur uit de Ming Dynasty in de oude stad’. Yep en jawel en dat is indeed zeer bijzonder.

De meeste vergelijkbare structuren uit periode zijn al tien keer door brand getroffen en elf keer opnieuw opgebouwd. Bij andere tempels gaan de bordjes vaak zo (voorbeeld): “Deze XX-tempel werd voor het eerst gebouwd in 1400, in 1450 door brand verwoest, in 1500 weer opnieuw opgebouwd, in 1550 door brand verwoest, en zo gaat dat door soms heelmaal tot in de jaren ‘80 toen het kennelijk opeens uit was met de branden. Veel houten structuren zijn in de loop der heropbouwen boofdien ook vervangen door steen.

Een doos met fraaie Mao-schildjes in diverse maar immer glimmende kleurpaletten. De meeste schildjes stammen uit de tijd van de Culturele Revolutie toen de verering van de Grote Roerganger zijn hoogepunt beleefde. De schildjes werden gegeven aan hen die zich het keibeste hadden ingezet voor het welzijn van de communistische partij, aan modelarbeiders en noeste kaderleden. De schildjes zijn nudertijd zeer gewild bij verzamelaars, goede en zeldzame exemplaren doen tot duizenden yuannen.

Flux door naar de eerste hal! Het is de Zhihua Hall, in de hal drie grote boeddhabeelden geheel gemaakt van hout. De beelden stammen uit de tijd van de bouw van de tempel en zijn gemaakt van extra fijne tropische houtsoorten uit de provincie Yunnan, duizend kilometers ten zuidwesten van Beijing. De tocht ging per schip over de rivieren en per muildierkaravaan.

Van de dikke mevrouw rechts mocht ik absoluut geen platen platen. Ze was heel streng en wees met haar vette vingertjes op een bewakingscamera. Nu goed!, de tempel was zo fraai dat ik maar eens luisterde. Deze ene plaat mocht nog net, ik moet wel platen van heelmaal onderaan de trap. Het sfeertje in de tempel was zowiezo wat gespannen, erg veel camera’s en bewaking, buiten voor de deur zelfs twee bewakers met oortjes en walkie talkies die bezoekers scherp in de smiezen hielden. Vreemd toch, een tempel moet ontspannen, rust geven aan de drukke ziel. Instet stond ik door het gedonder allemaal nog strakker dan normaal! Zie ook het fraaie werkje aan het plafond, niet van hout maar gemaakt van marmer. Het stamt uit 1700.

Verder naar het noorden recht achter de Zhihua Hall de tweede en de grootste hal van de tempel, de enorme Rulai Hall met twee verdiepingen en gelukbrengende schildpadbeelden voor met grote stenen op hun rug waar vroeger boeddhistische inscripties waren te lezen, gehakt in het marmer. De texten zijn door de honderden jaren weer en wind verdwenen. Zie links naast de schildpadpilaar de boom, rechts van de boom een koperen leeuw.

De leeuw kreeg juist op dat moment een liefhebbende poetsbeurt. De doek door de manen tot het dier weer lekker glom. De schoonmaaxter draagt een pasje rond haar nek met haar naam en functiebeschrijving. Op het leeuwenbeeld een bord, in het Chinees en ene in het Anglais: geen platen! De leeuw mag absoluut niet op de plaat, het dier krijgt daar schrik van en met die leeftijd voor je het weet me nog een hartaanval toe. De leeuwenbeelden dienen ter bescherming van de tempel maar teeg moeten de leeuwen beschermd tegen een onschuldige plaatgraaf, wat een degradatie voor de koning der dieren. Zie de boom rechts, het is een hele oude, zo schreef:

Beroemd ook, een hele meneer deze boom.

Wat een geweldige architectuur! Ook de grote hal is geheel van hout gemaakt met een buitgewoon ingewikkeld staketsel van lange planken en stammen. In die vroeger tijden keek Wang Zheng vast triomphantelijk uit over zijn tempeltje van het balkon. Ha!, voor hoogmoed komt de val. Net als alle machtige palladijnen had hij veel vijanden gemaakt, toen zijn beschermheer wegviel was zijn speelleventje voorbij.

In de Rulai Hall was platen streng verboden. Ik raakte licht geïrriteerd door het gelazer, een irritatie die nu tijdens dit schrijven plots weer terug komt. Diep ademhalen en lachen maar naar de wereld. Ik mocht zelfs niet van buitenaf naar binnen platen, een vinnig vrouwtje was heel erg duidelijk. Boofstaande plaat is stiekum geplaat toen zij even beeg was met een Chinese toerist.

Ik vertel U wat er binnen is: drie grote houten boeddhabeelden, nog veel groter dan in de vorige hal. Verder het centrum van het verzet van de tempel; in de muren zijn 9.999 vierkante gaten gemaakt waarin 9.999 piepkleine boeddhabeeldjes in staan. Erg indrukwekkend het was, de beeldjes staan tot heelmaal het plafond. Verder in oude stoffige laden nog oudere boeddistische manuscripten. Maar om dat allemaal te zien moet U zelf gaan kijken!

Dan nu was het tijd geweest voor een onmiddelijke gang naar de derde hal, de Dabei Hall. Kleiner dan de Rulai en het sluitstuk van de zuid-noord as. Het mocht die dag niet zo wezen want de Dabei Hall was nog immer onder restauratie. Drie jaar her was ik ook al eens in deze tempel, toen zonder camera door een rare saamloop van zaken. Tijdens dat bezoek was de Dabei ook al onder restauratie. Veel werk zeker, ik kom over drie jaar wel weer eens terug.

Richting uitgang vond ik nog deze Haier airconditioning met het oude logo. Een bruin jongetje en een wit jongetje eten saam een ijsje in hele kleine zwembroekjes. Toen Haier nog alleen in China zijn waar verkocht kraaide geen Chinees naar het tekeningetje, zo onschuldig. Maar toen Haier begon met exporteren werd dat wel anders. Westerse consumenten lachten zich een aap of beschuldigden Haier van pedofilie, of allebei. Haier veranderde wijslijk het logo.

Nog een laatste blik op het hoofdgebouw en toen was het tijd elders te gaan wezen. Ondanks enig gelazer her en der toch een prachtige plaats. Het gebouwtje links is de WC.

Binkort weer een verslag van een bezoek aan iets.

Vlug verder!, het was alweer bijna een week her da’k daar was. Delen 1 ende 2 zie hier ende daar. Dichtbij de pagode nu met deze schone buddha op mijn weg. Het kleine tempeltje stond naast de pagode. Gelovigen moeten hier eerst een wierookstokje stoken voor zij naar de pagode mogen om daar wierookstokjes op te steken. Het tempeltje was in actief gebruik, ik moest me bijna vijf minutos wachten voor ik deze plaat kon platen, stond steeds weer een gelovige in weg.

Het tempeltje op afstand geplaat door een binnentempelmuur met een olijk ronde opening. De gelovigen steken hun wierookstokjes in de bak midscheeps, knielen op het oranje kussen en steken hun kont omhoog. De rode staketsels links en rechts zijn voor het branden van grote hoeveelheden wierrookstokjes tijdens festiviteiten.

Eindelijk een rechtstreexe blik op mijn doel zonder muren voor. Een gezinnetje keek in vree naar de toren. Man met grijige jas, vrouw in rolstoel en het ene kind. Ze dachten misschien wel dat de vrouw uit de rolstoel zou kunnen komen door een wondertje daar in het zonnetje. Wel, ik zag het niet gebeuren maar wie weet was het later nog gelukt.

De zuidzijde van de pagode teeg de prachtblauwe winterlucht. De tempel waar de pagode binnen staat stamt uit de Qing Dynastie, 1115-1235. De pagode zelf is echter jonger en werd gebouwd van 1661 tot 1679. De pagode is 49 meter hoog en telt dertien verdiepingen.

De pagode heeft een geschiedenis vol ellende! Ha, zij ook! Vlak nadat de bouw in 1679 was klaargekomen verwoestte een aardbeving de funderingen van de pagode, in 1691 werd zij herbouwd. In 1900 was het weer raak, tijdens de Boxer Oorlog werd de toren zwaar beschadigd door de gevechten tussen Chinese Yihetuan en de Eight-Nation Alliance.

Tijdens de Culturele Revolutie van 1966 to 1976 kreeg de pagode er van langs van de Rode Gardisten, in 1976 kreeg de pagode ook nog eens een schok van de Tangshan-aardbeving bij. De pagode lag daarna op apengapen tot zij in 1985 opnieuw werd gerestaureerd. Sindsdien heeft de toren in ruste gestaan.

Nu eef wat karaktertjes, dat hoort bij een ChinaBlog. De pagode heet voluit: 燃灯佛 舍利塔, Rendengfo Shilita. Rendeng, 燃灯, betekent lantaren. Fo, 佛, beteknt Buddha. Saam Lantaren Buddha. Sheli, 舍利, betekent Buddistisch relikwie.  Ta, 塔, betekent ‘toren’, Shilita saam vertaald als ‘pagode’. Heelmaal saam: Lantaren Buddha Pagode.

Detail der daken. Nog eens verder:

Langs alle daken hangen in totaal 2248 buddhistische bellen, tijdens de bouw geschonken door gelovigen die zich zo een ereplaatsje op de toren verzekerd wisten. Bij wind maken de bellen een zacht tingelend geluid dat zelf weer opgaat in die wind, da’s de idee, de wind neemt het geluid mee naar hoger oorden.

49 meter en 1679 maakt de Randengfo de op een na hoogste en op een na oudste pagode in Beijing. De hoogste en de oudste is de Tianning Si met 57.8 meter en 1271-1368. Ook een zeer fraaie, ik was daar al eens, toen onder een heel andere hemel.

De hoofdbidplaats aan de zuidzijde van de pagode. Een pagode heeft zes hoeken, op ieder windrichting staat weer een bidplaats. De rode doos is voor de collecte, gelovigen kunnen daar hun zuurverdiende centen kwijt. De wierrookstokjes kunnen in het rode staketsel. Het buddabeeld staat binnen het omhekte terrein rond de pagode.

Een veel schraler bidplekje aan de westkant. Geen gelazer met wierrookstokjes hier, dat mag alleen op zuid. Zie de zeer fraaie stenen lotusbladen aan de boofkant van de fundering.

De toren gezien van noord.

Een voorstelling van twee draken gehakt uit steen. Vergelijkbare prenten hingen rond de hele toren op zo’n drie meter hoog, hun doel is de pagode te beschermen tegen aards en hemels gespuis.

Daar ook de leeuwen, een op iedere hoek, vervaarlijk met grote open neusgaten en de tanden ontbloot.

De pagode ligt aan het Grand Canal maar niet vlak naast, d’afstand is een kleine honderd meter west. De brug op plaat liep her naar het kanaal maar nu niet, aan de westzijde bleek de brug afgesloten met een zwaar nieuwbouwhek. Jammer indeed maar het was wel een mooi plekje voor een vlugge peuk en een plaat.

Onderweg terug naar de uitgang was bij het hoofdtempelgebouw een Temple Fair show begonnen. Een paar honderd vrolijke Chinezen klapten in hun handen voor deze twee acrobaten die heel handig waren met rode waaiers. Tussen het waaieren door maakten zij leuke grapjes. Het meisje was een knappe maar met zo’n eng hoog stemmetje.

Met helium gevulde balonnen van het Japanse tekenfilmfiguur Doraemon (links) en het Chinese tekenfilmfiguur Xiyangyang (rechts).

Een uit brons gegoten leeuw eenzaam bij de tempelmuur, daar had d’organisatie ook wel een paar slingers aan mogen hangen voor de Temple Fair, of wat lampionnen aan. Toen was het tijd de tempel te verlaten en ik verliet. Dag tempel.

Via de tempel bleek juist het Grand Canal niet bereikbaar. Via de buitenwereld wel, hier vanaf een brug. Het stuk bij Beijing is al opgelapt, binnen enkele jaren moeten hier weer schepen varen, met vracht maar teeg de tijd ook met toeristen.

De Chang’an-Suzuki Swift van vriending, mijn ‘98 Beijing-Jeep Cherokee was juist die dag in reparatie. Wel Beste Lezer, dit is het einde van het verslag van mijn Bezoek aan de Randengfo Pagode. Binnenkort weer een nieuw verhaal. Hou U haax.

Zo. De pagode kwam dichterbij. Deel 1 hier. De lokale community had echter een Temple Fair georganiseerd aan de oostkant van het tempelcomplex en daar moest ik eerst kijken. Op een veld bedekt met rode doeken buurtbewoners beeg met allerlei vrolijke activiteiten zoals spelen, lachen en kutten met hun kinderen.

Een leuke meid in de schiettent. Het geweer is elektriek. De leuke meid schoot op een klein en eveneens elektriek scherm met afbeeldingen van cijfers. Dat vond zij leuk want toen ik een uur later weer eens langswandelde voor nog wat platen zat zij nog op haar rode kruk, denkelijk nullosdekeros zelfs maar naar de plee geweest.

Rechts van de schiettent een goed ouderwetsche balonnenmuur, speler moet de balonnen kapotgooien met een dartpijl. Het was daar druk geweest, alle balonnen hingen dood aan hun spijker, kennelijk had de organisatie geen balonnen meer over.

Een fraaie basketballmachine gebouwd naar de Americaanse basketballer Kobe Bryant van de Americaanse basketbalvereniging De Lakers.

Uitbater verkocht lambbq en kipbbq. De bbq werd niet gebbq’d maar gefrituurd. Slim, da’s naamlijk veel sneller. De olie was goed schoon, een zeldzaamheid in China. Een stok bbq deed een zeer schappelijk drie yuannen en da’s bijna net zo goedkoop als on the street. Ik at vier kipbbq want ik had me al wat mijlen in de been’ zitten! De kok rechts draagt een schort met een afbeelding van Xiyangyang, een schaapje uit een zeer populaire tekenfilserie Xi Yangyang yu Huitai Lang.

Twee leuke meisjes met beste beentjes. Uitbaatster verkocht fijne rommel maar laas geen beste elektrieke konijnen. Later gelukkig vond ik in een ander kraam, nota bene buiten de tempel!, gelukkig nog wel een fraai exemplaar.

Verkoper verkocht windmolentjes, hij hield het molentje verkeerd vast. Ik vertelde dat aan verkoper, hij lachte maar wat, leefde in zijn eigen wereldje. Nu, mooi daar laten.

Organisatie had een heuse promenade gebouwd! Daar hou ik van, door een promenade lopen. Binnen en toch buiten, op avontuur en toch onder dak. De Chinezen vonden het ding ook prachtig, allemaal mee op de plaat, en kakelen als ze d’r doorheen liepen.

Aan de muren van de promenade een aantal platen over Tongzhou toen, nu en in de toekomst. Op de plaat het Tongzhou van de toekomst. Het district Tongzhou wordt de komende jaren omgetoverd tot een tweede Central Buisiness District met hoogwaardige woningen en bomen.

Da’s een hele aap voor het gebied dat nu nog vooral bestaat uit lege vlakten, verlaten fabrieken, grijze zeshogers en steegjes met kleine krotjes, die laatsten gaan trouweens in hoog tempo tegen de vlakte! Ha slopen, haast nix is mooier.

Tongzhou werd gesticht in het jaar 195 VC tijdens de Han Dynasty, pas in 1997 werd het onderdeel van de stad Beijing. Tongzhou telt vandaag zo’n millioen zielen en ligt 15 kilometers recht oost vanaf de oostelijke Derde Ringweg.

Tongzhou ligt aan het noordelijke eindpunt van het Grand Canal,1776 kilometer van Hangzhou naar Beijing. Het Grand Canal is het langste mensmatig aangelei kanaal ter wereld, bouw duurde in totaal zo’n 1100 jaar, van 500VC tot 600NC. Het kanaal was gemaakt voor de noord-zuid handel.

Vanaf 1850 raakte het kanaal in onbruik door achterstallig onderhoud, de communisten begonnen na 1949 met het herstel dat tot op de dag vandaag doorgaat. Grote delen zijn hersteld maar naar verwachting duurt het nog minimus tien jaros voor het kanaal weer over de hele route bevaarbaar is. Wiki heeft een mooi verhaal over het kanaal, zie hier.

Achter het hoofdgebouw van de tempel lag een ijsbaan met midscheeps een winters huisje. Het ijs was aan de bollige kant, de dikte gering.

Bezoekers sleeden over het ijs op kleine sleden aangedreven via twee stokken hout.

Vlakbij de ijsbaan deze fraaie gebedstoren. Bidder moet de trap open dan rondjes lopen tot ‘ie genoeg gebeden heeft. Torens komen oorspronkelijk niet voor in noord-China, wel in de barre Tibetaanse hooglanden. Het exemplaar op de plaat was dan ook geen echte maar ene gemaakt van een stalen staketsel met plastieken bekleding. Het trapje was afgesloten.

Een bijgebouw in de ver noordoostelijke hoek van de tempel. Fraai in’t zonlicht, een oude man deed rustig een droompje naast de trap.

In het gebouw een prima tentoonstelling over oude artefacten opgegraven en gevonden in de directe omgeving van de tempel. Op de plaat een vitrine vol oude olielampen, ietwat moeilijk te zien door het licht.

De curator had zijn dag denkelijk niet bij de samenstelling van deze hoek. Verschillende gebruixvoorwerpen liggen achteloos door mekaar. Potten en pannen, roermiddelen, stampers, een mobiele stoof en midplaats een klein geel stukje handwerk in een speciale vitrine, een speciaal stukje handwerk duidelijk! Kwam’r niet achter waarom, stond nix bij, geen mens te zien ook, ik was gelukkig weer lekker helemaal alleen.

Bijna heelmaal want buiten zat een vrouwmens op een krukje. Ze dronk thee uit een klein kopje dat ze vulde uit een thermosfles. Ze zat daar maar en keek met half gesloten ogen in het niets, net niet in het midden van het pad dat doodliep teeg de tempelmuur. Kleiner krukje naast voor de thermosfles en een aanknoopcapuchon voor haar jekker, had ze die dag niet nodig, blauwe lucht, geen wolkje te zien aan’t zwerk.

Beste Lezer, binkort Deel 3. Opdatum: Deel 3 hier.

Het was die dag een blauwe met een fijne plus zes graden. De hoogste tijd dus voor een bezoek aan de Randengfo Pagode in het schone district Tongzhou ten ver oosten van Beijing. De Randengfo Pagode is de op een na oudste en ook de op een na hoogste pagode in Beijing en leit aan het Grand Canal in de Wenmiao tempel. Meer over de pagode later want ik was er nog lang niet, oh nenen. Op de eerste plaat het doel achter een onneembare muur, daar was dus geen ingang.

De pagode was ondanks zijn niet geringe hoogte moeilijk te vinden. De weg leidde door een wirwar van stegen en kleine wegen. De pagode is niet bereikbaar door Tongzhou’s Xihai Park, geloof die reisgidsen niet, vroeger wel, nu niet meer, er staat een heel hoog hek. Later nog een apart verhaal over een avontuur in dat park, nu eerst door richting het torentje. Op de plaat een fraaie driewieler in een der stegen.

Een tweede, het park meerekent het derde, ingangspunt dat geen ingangspunt bleek te wezen. De muur was weliswaar neembaar maar na een korte klim bleek en ondoordringbare war van staaldraad en stenen meteen achter de kunstmatige heuvels. Stadsvernieuwers waren daar beez geweest met de afbraak van wat oude wijken. Nu, krotten afbreken prima hoor, maar haal dan wel de rommel weg.

Nu toch kwam ik in buurt. Op de opblaasbare banierpoort staat een aankondiging voor een Temple Fair. Ha leuk! Een Temple Fair is meest, maar niet altijd, rond een tempel. Op de kaart bleken eerder geen andere tempels in de wijde neighborhood. Ene plus ene = tweeë.

En indeed. Mid in de smalle steeg bleek daar de ingang van de tempel en het was me geen kleine aap. De poort stond goed in de verf en oogde net gerestaureert, op een groot bord rechts op de tempelmuur stond een plaat van de pagode. Aangekomen, immer een fijn gevoel hoewel het zwerven ook een feestje blijft. Een kaartje deed een zeer schappelijke drie yuannen.

Links naast de poort een olijke afbeelding met twee konijnen, het is hun jaar. De konijnen dansen rond een banier met het karakter ‘fu’, 福, geluk.

Binnen een speciaal voor het konijnenjaar neergezet extra staketsel met rode lampionnen en nog meer konijnen. In het Jaar van het Konijn moeten er veel konijnen zijn! De tempel heet Tongzhou Wenmiao (通州 文庙). Tongzhou van het district Tongzhou. Miao betekent ‘tempel’. Wenmiao tempel is dus eigenlijk een dubbelop maar done voor het gemak.

Wen staat voor ‘geleerde dienaar van staat’ als in teegstelling tot ‘krijgsdienaar van staat’. Een geleerde dienaar deed bezig met papieren staatszaken als wet en filosofie, een krijgsdienaar met oorlogsvoeren. In vroeger tij moesten aanstaande geleerde dienaren de tempel in Tongzhou bezoeken voor zij aan hun belangrijk werk mochten beginnen. In de tempel eerden zij de beroemde Chinese wijsgeer Confusius. De tempel werd gebouwd in de Qing Dynastie, 1115-1235, een oud besje het is, immer mooi om over zulke oude grond te kunnen dwalen.

De indeling van Chinese tempels is immer gelijk. De tempel is geheel ommuurd en de gebouwen liggen op een as van zuid naar noord, van klein naar groot. Aan de west en oost zijden liggen bijgebouwen, oorspronkelijk voor de huisvesting van monniken, voorraden en vee. De ingang is immer aan de zuidkant, grotere tempels hebben vaak ook ingangen aan de west en oostkant. De meeste tempels hebben geen ingang aan de noordkant, enkele uitzonderingen daarlaten.

Bij de tempel in casu is de poort, zie plaat 5, is het eerste ‘gebouw’. Het gebouw op de plaat het tweede gebouw en daarachter het derde en grootste gebouw. Daar weer achter staat de pagode.

Monikken zijn teeg zeer schaars en in veel tempels zijn de bijgebouwen omgetoverd tot tentoonstellingsruimten. Daar kan een mens de gexte dingen vinden, zo zag ik eens een pokermuseum in een tempel, en ook hier was het weer feest. Het bijgebouw op plaat huisde naamlijk een Olympische Spelen tentoonstelling, komt dat kijken!

In het district Tongzhou waren tijdens de spelen geen wedstrijden. Toch leefde het volkje kennelijk mee met de handballers en speerwerpers. Aan de muur hingen platen van roemde Chinese atleten. Twee fuwa’s sierden de achterwand en in vier kasten kleine parafernalia.

Wij zien van boof naar benee: olympische eetstokjes, een olympische pet, een model van het Bird’s Nest olympisch statdion omringd door vier olympische speldjes, olympische oorversieringen in de vorm van vier van de vijf Fuwa’s (de olympische mascottes) en heelmaal benee een geschenkdoos met vijf Fuwaberen.

Twee fraaie tempelschalen, gebruikt voor het langbranden van kooltjes waar tempelgangers hun wierook in aansteken. Tijdens de olympische spelen gebruikt voor van al en wat. Echte tempelschalen zijn gemaakt van hard koper, de exemplaren op de tentoonstelling van plastiek. De schalen zijn verrijdbaar voor feestelijkheden buiten de deur.

Eerst links, van boof naar benee: olympische Fuwamunten, olympische speldjes, olympische gedenkmunten (bladgouden), vijf uit de doos gehaalde geschenkfuwa’s. Rechts, weer van boof naar benee: een (andere) geschenkverpakking met de vijf Fuwa’s, olympische spelen sleutelhangers, een (andere) geschenkverpakking met de vijf Fuwa’s. Een leuke tentoonstelling, met zorg samengesteld.

Een overzichtplaat van de situatie ten noorden van het tweede gebouw met zicht op het derde gebouw. Precies midscheeps een standbeeld van Confucius. De rode opblaasboog staat normáliter niet voor de tempeldeur, de boog staat nu slechts een paar daag voor de Temple Fair.

Bij de noordmuur van het tweede gebouw een fraai van bamboe gevlochten kraanvogelvaas. Volgens Chinee traditie is een kraanvogel een ‘boodschapper van wijsheid’, de vaas symboliseert het kraanvogelnest waar het dier zijn wijsheid brengt. Geen grapjes nu, Beste Lezer, over het uitschijten van de wijsheid, volgens d’overlevering vervoerde de kraanvogel de wijsheid op zijn rug.

Een schoon versierde boom. De stam met stroken zilverkleuring slingerpapier en de takken met kleine rode lampionnen.

Een model van een oude draagstoel, klein model, teeg denkelijk in gebruik voor het spelen met kinderen tijdens bijvoorbeeld Temple Fairs. Op moment van platen werd de stoel echter niet gedragen, wellicht deden dragers ergens even een snel cigaretje.

Een tentoonstelling over het werk van Jie Hu, een beroemde Chinese creative artist geboren in ‘43 en nog steeds in leven. Ze maakt ingewikkelde werkstukjes van glas, steen en jade. Hier is er een:

Prachtig, maar ook erg heftig. Mijn hoofd tolde d’r van en het is me daar al druk. Flux dus weer naar buiten voor een schep frisse lucht!

Daar liep ik bijkans tegen Confusius aan, die ‘wijsgeer’ met zijn vage prietpraat! Geheim van wijsheid: hou het zo vaag mogelijk en trek een een arrogante bek bij. Zo deed confuusman het ook en zie; de man leefde van 551 tot 479 en de Chinezen vinden z’n wawa nog steeds interessant. Nix aan mij besteed die tegelspreukerij, ik moest eerst nog eens naar m’n pagode toe!

Een blik op het hoofdgebouw (derde gebouw), hier lei in de vroeger tijden de geleerde dienaren hun eed af voor zij naar de pagode trokken voor het gebed. Wel, Beste Lezer, het uur loopt tegen 0100 nacht in Beijing, tijd om het schrijven even te stoppen voor een snel wipje en wat dromen. Morgen of overmorgen deel 2 van dit verhaal. Opdatum: Deel 2 hier.

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van dit verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in Ditan Gongyuan in Beijing. Deel 1 met een beetje uitleg hier. Nu vlug verder, want wij hebben immer haast. Op de eerste plaat een mevrouw in een heel kek Neighborhood jekker.

Een optreden van een tiental hete meisjes die met stokken op doorzichtige trommels sloegen. De meisjes droegen strakke zwarte truien waardoor de vormen van hun tieten goed te zien waren, verder oorwarmers en witte broeken. Werd behoorlijk geil van het geheel, mooie meisjes hoor, en de drum goed in het ritme.

Een konijnenberenkraam, het verkoopsmeisje droeg een schort, konijnen schijten als konijnen, rechts een man met een mooi plastieken stuk speelgoed en naar dat soort bier was ik nu juist op zoek!

Voor mijn verzameling; plastieken konijnen, batterij aangedreven, maken geluid en bewegen, wondertjes van inventiviteit. Ik kom hier in een apart verhaal binkort nog eens op terug, eerst een paar daagjes lekker spelen.

Bezoeker kon voor tien yuan, jaja, een rondje maken in een mooie draagstoel gedragen door vier in het rood gestoken dragers. De draagstoel was natuurlijk een keizerlijke en daarom getooid met diverse draken.

Het rondje kwam samen met muziek, zat bij de tien yuannen. De sint speelde vanzelf de drum en wat riedels, verder een trompetjenist en een chatist. De sint werd versterkt via een fraaie jaren ‘80 luidspreker. De man met de rode pet op de achtergrond was verantwoordelijk voor de sint. Zo eens in de vijftien minutos stond hij op, trok het kleedje van het instrument, keek even en lei het kleedje weer terug. Dat zijn bij mekaar dus zeven man aan’t werk voor tien yuannen, een rondje duurde zo’n twee minutos, doe de wiskunde…

Vrouw dacht het hare.

Een Chinese baby, schreeuwde in mijn oor.

Een kraam heelmaal vol met rode knijnen. Rood; een beste kleur. Bezoeker kon een konijn winnen als hij met een bal een stapel lege blikken omkeilde. Geen makje, ik keek daar wat tijd en het lukte niemand. Bezoeker kocht vijf ringen voor tien yuannen.

Na al dat geloop, toen toch zeek een uur onderweg!, was het tijd om te eten. Nix zo lekker in de koude buitenlucht als een flinke stok bbq. Links lamsvlees, mid mijn favoriet inktvis en rechts stinkende toufu. Een stok deed tien yuan voor ene, een bakje stinkende toufusoep ook tien.

Een typisch lagere middenklasse gezinnetje aan het smikkelen. De moeder eet zoete meelbollen, het kind iets groenterigs.

Linksvoor babyschorpioenen, verder een aantal soorten larven en wormen. Alles op de bbq. Deze stokjes waren duurder, 15 yuannen het stuk voor veel meer minder vlees. Het rare spul leek niet erg popo, de meeste Chinezen hielden het veilig bij hun lamsvlees.

Toen naar de tempel zelf, midscheeps in het park. Ik kom er graag, Ditan ligt op 10 minutos fietsen van mijn thuis. Het is een mooie stille plaats, meest het jaar geen ziel te zien, doodstil in de koude winters en bijna net zo in de hete zomers.

De tempel is wel in actief gebruik, oude besjes en een enkele jongeling steken soms wierook aan en hun kont naar boven. Veel zielen ziet de tempel echter niet en zo zie ik dat graag, mensen zouden de schoonheid maar verstoren.

Slechts negen dagen per jaar tijdens de Temple Fair is het met meer dan een ton bezoekers per dag razendruk, nu goed, dan is het ook wel eens mooi.

Vrouw zocht haar vrienden, stak haar snoep omhoog, ‘hier ben ik hier ben ik’.

Dit leuke stel wilde ik stiekum platen maar het meisje zag mij mikken en in een nanoseconde stonden zij saam keurig in poseer. Man draagt een mondkapje teeg bacillen, hij is vermoedelijk verkouden, op het kapje de Chinese vlag. Vrouw draagt een konijnendiadeem met grote oren en een kek gouden gezichtsmasker.

Een meisje deed een optreden, volgens mijn vriending was ze beroemd in noord China. Het sterretje zong haar texten van een monitor, het geluid van instrumenten kwam van teep. Ze zong zwoele trage liedjes over de liefde, die was haar niet te best geweest. Toch met roze laarsjes en een heel kort rokje.

Zoon plaatte zijn ouders, vertederend tafreel.

Een opletter van de brandweer, herkenbaar aan zijn rode overjekker en rode armband. Zijn aanwezigheid is noodzakelijk en dat weet hij, dat blijkt ook uit zijn gezichtsuitdrukking. Branden komen regelmatig voor bij temple fairs.

Duizenden mensen, velen met cigaretten in de hand, veel plastiek, veel synthetische stoffen, veel kramen met allerlei waar, dan nog de etenstenten met branders en gasflessen. Overal staan brandblussers en een brandweerwagen staat permanent paraat, vandaag een rode Iszuzu met zes brandweermannen in.

Voor dezen inactie kunnen komen moeten zijn echter eerste weten waar de brand is, en daarop let de opletter.

Dit kunstig zelfbouwsel deed mijn techneutenhart overslaan. Een rolstoel voor de gehandicapte taart met daarachter het frame van een fiets minus het voorwiel. Fietser kan zo de gehandicapte taart gemakkelijk mee uit rijden nemen. De zwenkwieltjes van de rolstoel waren echter niet vastgezet, weliswaar goed voor de wendbaarheid in korte bochten maar levensgevaarlijk voor de stabiliteit in lange bochten.

Wel Beste Lezer, toen was het tijd Ditan Park te verlaten. Het was ook dit jaar weer een mooi festijn onder een helderblauwe winterlucht. Volgend jaar weer, in het Jaar van de Draak. Op de plaat de oostelijke poort met een van mijn konijnen voor.

Welkom Beste Lezer bij dit verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in Ditan Gongyuan in Beijing. Tijdens Spring Festival, Chunjie, 春节, organiseert de gemeente grote festiviteiten in d’oude tempelcomplexen van de stad.

Een Temple Fair, 庙会, miao hui, is best verstaan als een mix tussen Konichinnedag, kermis en een grote braderie. Veel volk, optredens, sport & spel, kleurrijke waren en heel veel eten.

Vorig jaar bezocht ik een kleinere fair in Daguanyuan Gongyuan, dit jaar ging ik voor de grootste in Ditan Gongyuan, 地坛 公园, Temple of Earth Park, met een paar ton bezoekers per dag. Op d’eerste plaat de situatie op het voorterrein van de tempel, d’organisatie had daar een meer dan levensgroot konijn neergezet.

Binnen en nooit alleen. Heel China heeft deze hele week vakantie, pas volgende week woensdag moet het volk weer aan het werk. Vorig jaar bezochten meer dan een millioen zielen de tempel fair in Ditan Park, wie niet van wat duwen houdt beter wegblijven. Het duwen trouwens gaat reuzevriendelijk, vandaag zag ik een ruzie; een vrouw was boos omdat een andere vrouw haar had aangereden met een rolstoel, in de rolstoel een demente oude taart. Wel, dat was nu niet aardig van de boze vrouw, vermoedelijk toch al van boos karakter.

Door het hele park optredens op grote podia, op de plaat enige acrobaten in fris tenue op weg naar hun show.

Dit oude besje was vast gaan zitten op een leeg stukje grond tussen de bomen. Het was nochthans slechts 1300 uur. Oude besjes hebben vaak zo’n klein krukje mee, in de parken staan niet veel bankjes en d’afstanden zijn groot. Het oude besje keek mij zielig aan, ze had zeek honger.

Een bewaakman met een megafoon, ze stonden her en der op het terrein rond de druxte plekken. Zodra een opstopping ontstond riepen zij luidkeels: “doorlopen! doorlopen!” De bewakers zien milirair maar zijn gewoon in dienst van het park, de helm tegen boze tijgers die hun jaar ongaarne zien gaan, het konijn is nu de baas.

Leuke meid met een konijnendiadeem.

Sport & Spel, spelers konden onder andere deze konijenbeer winnen. Het dier slaapt en dat is weinig dynamisch, zijn jaar immers juist begonnen, nu wat zeg ik, het pas twee dagen nieuw. Op de pootzolen van het slapend dier staat ‘love you’.

Sport & Spel, een voorbeeld. Spelers moeten balonnen zo ver mogelijk naar het midden mikken, blijft de ballon liggen op een der kommen dan wint speler een prijs. Tien yuannen voor vijf balonnen.

Sport & Spel, een voorbeeld. Spelers moeten een ring rond de flessenhals keilen, hoe verder naar het midden hoe groter de prijs. Tien yuan voor vijf ringen.

Een oude beltoren. Ditan Gongyuan werd gebouwd in 1530 tijdens de Ming Dynastie. Midden in het park de Temple of Earth (Ditan). De tempel werd gebruikt voor het brengen van offers door de keizer aan de God van de Aarde. De tempel en het park meten samen zo’n 40 hectare. De temple fairs stammen van ver her, d’eersten werden gehouden rond 916 en gingen door tot 1911. Door revolutie, oorlog, meer revolutie en het communisme stopte de gezelligheid tot begin jaren ‘80, sindsdien is het ieder jaar weer feest.

De vrouw draagt bruine schoenlaarzen, een dikke tijgerpantie, een felrode jas met riem boven de middel, een blauw gezichtsmasker en zonnebloembeer.

Een verkoper van windmolens, 10 yuannen het stuk. Bijna alles kostte tien yuannen; gemakkelijk. De meeste verkopers prezen luidkeels hun waar, sommigen zelfs door megafoons of luidsprekersystemen, deze verkoper hield echter zeer beschaafd zijn mond dicht.

Een overzicht van de situatie.

Konijnenbeerverkoper belt.

Naast lei konijniteiten kon bezoeker ook gewone huisraad kopen; vergrootglazen, schaarapparaten, lepels, stokjes, potten, pannen, klein elektriek en gereedschap. Fijn zo’n nuchtere kraam in de feestelijke chaos. Zo’n kermis is leuk natuurlijk maar thuis lekt nog steeds de kraan.

Man keek buigewoon vervaarlijk, ik plaatte mijn plaat en maakte mij alras uit de voeten.

Denkelijk had hij hier ergens zijn knuppel gekocht, knuppels ook in diervorm, vooral de giraffe is ieder jaar weer populair. De gemaskerde verkoper staat op een kruk en schreeuwt de prijs van ene door een microfoon die is aangesloten op een, in dit geval, draagbaar luidsprekersysteem.Een dierenknuppel, de oplettende lezer raadt het al, deed tien yuannen. De kwaliteit is best, vorig jaar kocht ik een schapendierenknuppel die wel drie maanden recht overeind bleef staan.

Ha, het is Haibao, de mascotte van de Expo 2010 wereldtentoonstelling in Shanghai. D’expo is reeds drie maanden voorbij, kennelijk hadden verkopers in Shanghai nog onverkochte voorraad liggen. De Haibao’s op de plaat zijn Haiba0-speakers, aan te sluiten op de computer. Niet alleen met geluid, Haibao’s kop en armen bewegen boofdien op de maat van de muziek.

Nijntje was haast bij iedere kraan aanwezig. Kunst ook, Nijntje is immers een konijn. Dick Bruna en de zijnen zouden trots zijn, als ze er van wisten. De Nijntjes kwamen gek genoeg in porties van drie, bezoeker kon niet ene Nijntje kopen. Dat idee deed mij zo belachlijk dat ik zonder naar de prijs te vragen af zag van koop. Geen Nijntje dus maar verder kocht ik een flink aantal konijnen, daarover later nog eens meer.

Een interessant machien voor het electriek kammen van stug haar, deed een flinke 39 yuannen, 70 voor twee. Beste aanbieding, maar wie nu heeft twee van die dingen nodig? Iedereen heeft maar een hoofd, gelukkig maar, in dat ene ist al druk genoeg zeg.

Beste Lezer, ik laat ik U vandaag. Deel 2 binkort. Opdatum, werk gedaan: Deel 2 hier.

Dit zeer schone gebouw staat aan Qianmen West Street vlak ten westen van de zuidelijke kop van Qianmen Street. Het gebied is de laatste jaren zwaar op de schop gegaan, alle oude hutongs zijn platgewalst en hebben onder andere plaatsgemaakt voor de ‘nieuw-oude’ Qianmen Street, een winkelstraat opgetrokken in de stijl van d’echte oude Qianmen Street. Toch besloot men dit gebouw te bewaren, het was in vroege pré-revolutionaire tijden (voor 1949) een pavilloen waar rijke leerlingen verbleven die in Beijing het ambtenaren-examen moesten doen.

In de jaren ‘70 was het gebouw in vervallen toestand en men besloot het af te breken maar om historische redenen de gevel en de fundamenten te laten staan, daarna bouwde men een nieuw gebouw achter de gevel dat inmiddels ook geheel vervallen is. Met de laatste restauratie van het gebied, die begon in 2007, wist de stad niet goed wat te doen met het gebouw en liet het daarom wezen. Nieuw Qianmen is ondertussen klaar en het gebouw staat nu moederziel alleen op een verder bijna lege vlakte half verborgen achter een muur.

Gelukkig even verder een deur in de muur die tot mijn grote verassing open en onbewaakt was, een zeldzaamheid in Beijing. Op de vlakte stonden eerder hutongs, die zijn voor het grootste deel afgebroken en het volk is naar elders verdreven. De bedoeling is dat hier winkelpanden komen maar op dit moment nog geen enkele bouw activiteit.

D’oud fundamenten intact, daar op in rode steen de jaren ‘70 restauratie.

Het is nog niet bekend wat er met het gebouw gaat gebeuren.

Aan de randen van de vlakte nog resten van de hutongs.

Op de achtergrond d’oprukkende beschaving.

Het gebouw geplaat van d’overkant.