Een zeer verlaten speeltuin iets buit de Vierde Ringweg op een duistere dag op een duister terrein. Ik was daar voor een bezoek aan een tweedehandsmarkt waar ik hoopte oud speelgoed te vinden. Geen speelgoed gevonden, wel deze speeltuin, reis de moeite waard.

Een rondrijbaantje. De wagentjes naar de populaire tekenfilmserie Xi Yangyang waar twee wolven proberen zeven schapen te vangen en daar nimmer in slagen.

Zie de kunstig beschilderde voorkanten van wagentjes. De tekenfilmserie draait nu een jaar of vijf, op bijna alle kanalen tegelijk. De speeltuin kan dus niet heel oud zijn. Paswasikweereens bij wel een hele oude, daarover later. Nu in het nu, de speeltuin iets buit de vierde ringweg, geen ziel te zien, ik dacht even de schim van een vrouw, maar dat bleek de schaduw van een paal. Geef nix, ik ben graag alleen!

De draaimolen. Tussen de peerden weer een Xi Yangyang, met, eigenaardig noeg, een panda op zijn kont getekend. De draaimolen zag hoorlijk stoffig, denkelijk lang niet schoongemaakt. Zo komt er natuurlijk ook niemand spelen, met die smerigheid en zo!

Speeltoestellen. Speelgragen gooien 1 yuan in de gleuf, dan gaat het machien een paar minutos heen en weder. Wat je lol noemt. Links en midden naar Xi Yangyang, rechts naar een mij onbekend tekenfilmfiguur. Misschien weer U, Beste Lezer, beter?

Wel, ik had me dit artikel netgoed ‘Xi Yangyang Speeltuin iets buit de Vierde Ringweg in Beijing’ kunnen noemen want daar is het schaapke weer. Dit apparaat staat best bekend als een ‘Smack It’. Speelgragen gooien een yuan in de gleuf en moeten vervolgens met de plastieken hamers wolvenhoofden die uit de gaten omhoog komen terug in het gat slaan. Wie drie keer mist is de cigaar. Smack Its zijn zeer popo in China, zie hier een broekzakversie.

Aan de buitkant van de verlaten speeltuin een springkussen. Opgeblazen maar al enig tijd niet meer bijgeblazen, zacht in’t onderstel en de torens uit het lood. Boven de poort en de hoogste toren twee toch reedlijk sexuele opblaastaferelen. D’eerste:

Een blondien nog wel, hoe Chinees, beiden figuren ook met keiblauwe ogen. Geen tepels.

Op de toren nog eens, met een haai d’r bij.

Nog steeds onderweg naar de bestemming in de bergen ten noorden van Beijing. Eerder kwam ik onderweg een trein tegen, nu een prachtige verlaten speeltuin op een lege vlakte. Weer in de ankers voor een paar platen!, op de eerste een mooi peerd.

De speeltuin stond grotendeels opgesteld onder een open huis, denkelijk her eens onderdeel van een restaurant. In het gebied komen en gaan de eterijen, sommigen blijven een seizoen open, anderen niet eens een half, en slechts heel weinig halen het tweede jaar.

Links naast het open huis een leeg zwembad. Duidelijk poen gestoken in deze toko, jammer dat het nix werd, maar de een z’n dood is d’ander zijn brood. Ik had me mooi een verlaten speeltuin voor me eigen zonder jengelend kindergebroed.

De speeltoestellen stonden half onder dak. Ze reden her denkelijk over de baan rond het open huis, nu met zand overspoeld maar daaronder viel nog een dinne asphaltlaag te zien. De toestellen stonden al lang buur, de verf verweerd en vele onderdelen afgebroken. Ze werken op elektriek via een accu die meest maar niet altijd onder de bestuurdersstoel zit.

Daar zo’n uitzondering want bij deze zijspanmotoren zit de accu onder de stoel van de passagier. De toestellen hebben allen een botsrand maar worden niet primair als botsauto gebruikt. De botsrand dient ter bescherming van het toestel en gebruikers, niet om andere gebruikers eens in hun aars te knallen.

Een blauw exemplaar, hier is goed te zien dat op de kap van het zijspan een zwaailicht zat.

Een eigenaardig toestel, ik zag het nooit eerder. Het dubbele stuur komt vaker voor, slechts het linker stuurt echt, maar niet in deze vorm. Ontwerper bedoelde vermoedelijk een trein. De vier gaten duiden op een raam, de aapsticker is vrijwel zeker nakoops aangebracht.

Links een vis, lekker op het droge, beest zal wel het zwembad in hebben willen springen. Rechts een Formule 1 racewagen, een rode Ferrari natuurlijk, naar de Ferrari F1’s uit eind jaren 1980.

Tank. Loop is afgebroken, ligt nog wel in de koepel, kan dus gerepareerd. Gebruiker stuurde met de loop, aan de achterkant zitten twee handels.

De schoonheid van de eerste plaat nog eens in haar geheel. Ook dit toestel zag ik niet eerder. Zeer, zeer fraai. Ruimte voor twee gebruikers, eentje op het peerd en eentje in de koets. Het totale toestel is een flinke twee maten groter dan de rest van het spul, moet een flinke motor in zitten! Gebruiker in de koets stuurt, het stuurwiel zit mid onder de buik van het peerd. En het mooiste is..:

… het peerd draait ook nog eens mee met het gestuurde wiel. Wat een techniek allemaal, zeg.

Een heel ander type toestel, staan ook vaak voor supermarkten. Een klein vliegtuig met slechts plaats voor een gebruiker. Onderstel geheel van hard plastiek gemaakt.

Achter het open huis nog een klein stukje speeltuin in de natuur, ha de natuur met al zijn groen en vliegbeesten en blauwe luchten en rare lentedingetjes. Het is een klimtoestel met twee glijbaan en een brug tussen. Links Donald Duck met een hele lange gele glijbaan, rechts een drakenbeest met een kleine rode glijbaan en met een extra loopbrug naar voor.

De glijbaan komt juist bij Donald’s pik vandaan. Gemaakt van hard plastiek, kan niet roesten, nog steeds in uitstekende conditie. Even schoonmaken en het ding glijdt weer als de beste.

De draak naar een mij onbekend stripfiguur, of misschien wel verzonnen door speeltoestelontwerper. De brug is gemaakt van dun staal, het brugdek van houten planken. De draak heeft hele kleine voorpootjes en kijkt wat wazig de wereld in.

Donald Duck zwaait dit verhaaltje uit.

Kort her was ik drie daag in Shanghai voor mijn suupgeheime dagbaan. Op een vroege morgen had ik even tijd voor een kort bezoek aan een speeltuin in het People’s Park in midstede. De speeltuin is verlaten door het vroege uur, 0900 op de morgen, maar is de rest van de dag in vol bedrijf. Op de eerste plaat de rakettoren van de rakercarousel.

Een der raketten.

Op de achtergrond mijn vijf-sterren hotel, ik zat op de 22ste verdieping en uit mijn raam zag ik die morgen de speeltuin, na het ontbijt teen heengerend voor deze platen. Daarna moest ik weer op weg naar hier en daar voor dit en dat. Het leven, een roes, boem, en het is voorbij.Beter zoveel mogelijk zien, blijven kijken, overal is wel iets.

Een overzicht van de situatie, een eenzaam man steekt over, een eenzam man plaatte een plaat.

De Pirata, in varianten aanwezig in iedere speeltuin ter wereld. Die dag was Shanghai licht bewolkt met een zucht wind, nog net voor de lange kleffe zomer waar geen mens in kan zweten en ieder wezen smeekt om de regen die steeds net, net, niet komt.

Draaimolen. Toch een geweldige stad, 15 millioen zielen, de elevated highways die tot tien hoog langs huizen scheuren, het oude gedeelte zuid van The Bund dat nog lang niet heelmaal is afgebroken, de schitterende musea! Maar chodverdomme, een 0.33tertiger bier doet zelfs in een kleine klotetent al vijftig yuannen, duur hoor, daar.

Een zeer fraai exemplaar met allerlei dieren waaronder een kameel, dat beest had ik noog nooit in een draaimolen gezien. En zie, zo leert de goede bezoeker bij ieder bezoek weer wat nieuws.

De botsautobaan. Niemand nog, niemand om kapot te beuken. Bloeddorst, immer, juist bij zo’n lege baan, denken aan de vijanden die daar argeloos in hun kutwagentje rondrijden met hun smerige grijns op de bek. Ha!, kapotbeuken al die soorten, met hun tandje door de lip op’t stuur.

De rode auto; Uw schrijver.

Deel 1 hier. Nu ras Deel 2 van het verslag van Mijn Bezoek aan een grotendeels verlaten speeltuin in het Xihaizi Park in het immer frisse district Tongzhou in Beijing. Het liep toen teeg 1700, de meeste kinders waren hun lijsteblij aan’t binnenstokken, met de Gameboy aan’t spelen of dood. Iedere weg, het was goed dat ze weg waren want zo kon ik rustig mijn platen platen. Op de eerste plaat een kleine draaimolen met twee peerden en een eivormige koets met twee wielen.

Een Formule 1 racewagen met de voorspoiler op de neus, in de jaren ‘80 probeerden echte racewagenfabrikanten dat al eens, werd nix, spoiler zit teeg weer onder de neus. Alle machines werken op een muntstuk van 1 yuan voor ongeveer drie minuten vertier. In Beijing zijn, heel anders dan in bijvoorbeeld Shanghai, nauwelijx munten in omloop. Voor een spel moet speler dus eerst een bankbilliet wisselen bij een kassakantoortje, meest dichtbij de speeltoestellen.

Een blauwe kannoneerboot met een groot kanon midscheeps op het voordek en raket0lanceerbuizen aan bakboord en stuurboord. Het stuurrad is heel reecerig half. De machine beweegt de boot omhoog en omlaag en van links naar rechts.

Ja nu, voor de meisjes. Twee lichtblauwe pinguins die aan de twee korte kanten van een bootje dansen. Het bootje zelf bewoog niet.

Een zeer groot muntmachien, ik zag het type niet eerder. Het machien naar een rennende olifant. De olifant legt ongeveer een meter af, eerst vooruit dan achteruit.

Een schiettent, de geweren waren verdwenen, misschien op dat late uur al opgeslagen. Het systeem werkt geheel elektriek, zonder echte kogels. Speler richt zijn geschut op een der doelen in de kast. De doelen bestaan uit zorgvuldig gemaakte plastieken legervliegtuigen, soldaten en legervoertuigen.

Sommige doelen bewegen, andere niet. Boven het groen gespikkelde gedeelte zit een rails moet kleine voertuigen, de voertuigen bewegen van rechts naar links, het raken van deze voertuigen levert het meeste punten op. Bij een bepaald aantal punten wint de spelerschutter een prijs.

Op de voorgrond een fijne ringengooi-opstelling. Aardig genoed was daar niemand te zien, ook de uitbater was denkelijk bezig met zijn lijsteblij. Ik had de goedkope speelgoederen zo kunnen stelen maar dat is niet fastoenlijk, in plaats heb ik verschillende speelgoederen iets dichterbij de gooistreep gezet, dan winnen die kleinen wat makkelijker hun prijs. Op de achtergrond een mooie draaimolen met de stoelen naar dolfijnen.

Speler zit in de oopgesperde bek van de dolfijn. Het apparaat leek nog in werking want op diverse plaatsen branden lampjes. De dolfijn staat op een rond plateau, de ronde plateau’s staan verzekerd in het draaimolen oppervlak. De dolfijnen draaien over het oppervlakte met lichte hellingen omhoog en omlaag, tegelijkertijd draaien de dolfijnen zelf ook nog eens rond. In het midden van de draaimolen een zeemirmin, zij houdt haar dolfijntjes in de smiezen.

Opnieuw een machien dat ik niet eerder zag, en een heel fraai. Het machien bestaat uit een as die gewoon op de grond staat. Aan de as twee draagkoetsen voor ieder een persoon. De dragers van de twee koetsen, ik heb zo’n vermoeden dat het er ooit drie waren, zijn figuren uit oude Chinese sprookjes. Onder de twee draagstoelen zitten de wielen die ook simpelweg over de grond reden, hun sporen waren ingesleten, denkelijk staat het machien al even op die plek.

Het apparaat stond aan. Even rechts zat een man op een stoel met een cigaret in zijn bek. Naast hem een klein controlekastje. Toen hij zag dat ik platen plaatte van zijn machien zette hij het vlug uit. Een lage streek, ik nam wraak door hard op de grond te spugen en weg te lopen. Zo doen Chinezen dat ook altijd.

Botsauto’s! Een politiemotorfiets met zijspan. Voor twee personen. De botsauto stuurt over het voorwiel van de motorfiets. Het voorste gedeelte van het voorspatbord was afgebroken, vermoedelijk bij een wilde achtervolging. De botsauto’s op deze platen werken op elektriek, bij de politiemotorfiets zit de batterij onder de zetel op de zijspan.

Een tweepandabotsauto. De kop van de linkerpanda draait mee met het stuur, het stuur is een beugel vastgemaakt aan de achterkant van de pandakop. Het is niet te gek om te zeggen dat de pandakop het stuur ìs, maar gezien de constructie is dat toch niet het geval. Voor twee personen, de batterij onder de zetel achter de babypanda.

Een tankbotsauto met korte kanonsloop, misschien meer een howitzer bedoeld dan een echte tank. De loop draait mee met het stuur maar niet ver, het plastiek van de carrosserie zit al snel in de weg, de tankautobotsauto heeft daardoor een onnodig grote draaicircel. Voor een persoon, batterij onder de zetel.

Een rommelhoekje bij een draaimolen met strandbuggy’s. Op de driewielfiets een ingewikkeld samen van accu’s en draden, ik kon er weinig Chinees van maken, vermoedelijk een werkset voor een mobiel speeltuinmachien maar zeker niet voor de grote draaimolen op de plaat.

Daar hingen ook twee vers geplukte kippetjes te drogen, voor morgen bij de lijsteblij.

Na mijn bezoek aan de Randengfo Pagode in het schone verwegse district Tongzhou viste ik nog eef naar avontuur in het bijlegen Xihaizi Park (西海子公园, Xihaizi Gongyuan, West Lake Park), en avontuur was daar wel. Een bijna geheel verlaten speeltuin met de nodige kapotte machines, mijn ding. De toegang was gratis, nu nog mooier, naar binnen!

Op de eerste plaat een stoeltjesmolen, louter verticaal, bezoekers gaan zitten en maken rondjes op de stoelen, eigenlijk ovalen. Op de achterwant van het machien stond ‘I Love You’ en dawas een goed begin. De stoeltjes zelf waren versierd met prenten van personages uit de Japanse ‘Hello Kitty’ tekemfilmserie.

Mooie kapotte machines, roken nog naar elektriek het slopende Beijingstof. Links een machien waar bezoeker ballen kon schieten op onschuldige dierbeesten. Midden een ingewikkeld machien waar bezoeker op knipperende lichten kon dansen, de lichten gaan steeds rasser knipperen, kunst is dit zo lang mogelijk vol te houden. Een risiciovol machien, denkelijk was het na ene dag al stuxkie. Het machien rechts was van recenter datum.

De lampen van de puntendelling werkten nog, jaja, maar ik liet mij niet misleiden! Een 1 yuan muntstuk in de gleuf gegooid, het haalde niets uit, halve da’k een yuan kwijt was. Sparen maar weer. Het machien is gebouwd in de geest van de populaire Chinese tekenfilmserie Xi Yangyang yu Huitai Lang waar een twee wolven op een stel schapen jagen. Het spel zelf is een klassieker, bekend onder de Anglais naam ‘Smack It’. Bezoeker moet met een hamer wolven doodslaan. De wolfskoppen komen op ongezette tijdstippen uit de gaten tevoorschijn, eerder besprak ik hier een soortgelijk machien met mollen.

Een verlaten achtbaan, simpel model, meter of tien hoog. De vrolijke lampionnen hangen voor het Spring Festival, de Chinees Nieuwjaars vakantie, meest laten uitbaters de lampionnen het hele jaar hangen, eigenlijk hangen ze dus altijd.

De constructie zag weinig stevig, de palen roestig, bewoog met de wind. Het vehikel is een beste, vormgegeven naar een vlot met olijk gekleurde stootkussens rond, plaats voor zes zeelieden, het vlot had een draaifunctie, bezoekers moeten hier goed misselijk van zijn geweest! Het controlehuisje stond op een zelfs minder stevige constructie. In het huisje zag ik na een fixe klim nog een echte bel hangen, voor als het afgelopen is met het geachtbaan, heel mooi, klinkt veel beter dan zo’n nieuwerwetsch electriek digitaal signaal.

De controletoren van de speeltuin, die staan in veel oude Chinese speeltuinen, teeg is hun rol overgenomen door camerasystemen met een platscherm in een anoniem kantoor waar twee dikgebuikte ‘beveiligers’ niet naar kijken maar met een cigaret in hun bek naar pornographie op het reservescherm! Tuig. Vroeger dus, ging de bewaking uit de controletoren, een man met hart voor zijn speeltuin overzag het schoon toneel en riep door een roestmetalen toeter zo’n stoute bengel die op het dak van de draaimolen klom beleefd tot de orde.

Een vervaarlijk reuzenrad met twee vehikels voor elk vier bezoekers. Aan het open en lage hek is goed te zien hoe de veiligheidsmanie teeg pretvernietigend heeft toegeslagen. Wat een twijfel toch aan het gezond verstand van bezoekers! Wie nu, zou voor zijn plezier met zijn hoofd op een rails leggen als de machine draait? Het gebouw links is een gewone flat waar gewone mensen wonen die hun gewone kinderen gewoon naar de gewone speeltuin sturen. Het gebouw stamt uit de jaren ‘80, besproken machines uit diezelfde tijd.

De cabine van dichtbij bekeken. Het riempje ging rond de middel, de stang kwam tot de borst, en hop, muurvast zat bezoeker. De opbouw van de cabine was gemaakt van een harde plastiek, niet van staal. Het spul voelde buigbaar, bij hoge snelheden vervormd het, zo neemt de luchtweerstand af en gaat het nog harder. Ferrari pas een dergelijk systeem toe op de voorspoilers van de nieuwe 458 Italia en maakt daar nu een hele aap van maar in de speeltuinwereld bestaat het al eeuwen! Op de achtergrond de eerder besproken achtbaan.

Achter de schietautodraaimolen, stuxkie,  een leuk lokaal restaurant. De deur was op slot maar het leek wel te draaien, toen niet, en toen had ik honger. De Anglais naam is aardig; Mammy Baby Snack, lekker mama’s en baby’s eten, logo nog leuker:

Boeven!, zie ook de eerste plaat in dit verhaal. De ‘B’ zal wel van Baby wezen.

Een detail van de autodraaimolen. De auto’s rijden over een rails en zijn dus eigenlijk treinen. In de ‘auto’ ruimte voor twee bezoekers. Bezoekers kunnen met de pistolen elektriek schieten op de ronde grijze doelen op de rotswand. Bezoekers van het wagentje dat het meest raak schiet winnen een prijs. Dit machien is iets recenter, een vroege negentigger denk ik. Op de achterspoiler van de auto staan twee pnguins, de pinguin is het oude logo van China’s populaire instant-messenger computerprogramma QQ, een extra aanwijzing voor de geringe ouderdom van machine.

Chinezen zijn een best volkje, leuk en lachen, maar het benne me wel een stelletje ransapen! Ze keilen hun rommel overal op straat en schijten immer een meter naast het gat. De Chinese overheid weet dat en probeert al eeuwen het volk een beetje op te voeden, tot nu toe met weinig resultaat. Dit land heeft wat meer dictatuur nodig, dan ist zo opgelost. Op de plaat een voorbeeld van opvoedkunde, een plastiek eekhoornbeer met een politiepak over zijn vacht wijst met een stok naar een boomstronk, in de boomstronk zit een prullebak verstopt. Eekhoorns wonen in bomen. De eekhoornbeer is met een stuk eendteep vastgemaakt aan de lantarenpaal.

Vlakbij een eekhoornbeek met zijn stok vond ik een wel zeer schone draaimolen, een vroege tachtiger, met zo mogelijk nog schonere vehikels. Op de plaat een rensportwagen, model eenzitter, formule 1, en correct uitgevoerd met slechts ene bezoekersplaats.

Zie, dat geeft aan dat draaimolenbouwer ziel had in zijn kunst, hij had immers ook kunnen keizen voor een tweebezoekers zodat uitbater een extra kaartje zou kunnen verkopen, draaimolenbouwer had dan de prijs van zijn molen iets kunnen verhogen. Maar voor deze draaimolenbouwer wat de poet duidelijk niet alles, neen, de boel moest wel kloppen!

Een sportwagen met wilde vlammen, model naar de fameuze ‘muscle cars’ uit de jaren ‘60 en ‘70 uit de Verenigde Staten van Amerika. Vierkante koplampen doen denken aan een vroege Firebird en inderdaad hadden die ook vlammen op de motorkap geschilderd.

Een racewagen, model naar lange afstandsracers, rijden bijvoorbeeld de fameuze 24 uren van LeMans. Ha, en Beste Lezer, denk nu niet dat draaimolenbouwer hier toch aan de centjes dacht met het tweede stoeltje! Neen. Volgens de regelementen van LeMans en andere lange afstandraces moeten meeracende racewagens twee stoelen hebben.

Dit is een bizar overblijfsel uit vroegere tijden toen rijders elkaar afwisselden door tijdens de race even aan de kant te stoppen. Teeg wisselt men in de pitsstraat maar de regeling is immer overeind gebleven. Fabrikanten slaan er wel met de pet naar, bij veel moderne recwagens pas nog geen dwerg op die tweede stoel. De organisatie van de races keurt dit echter goed, het gaat om de idee.

De draaimolen was me nog een hele constructie. Eigenlijk een mix van een draaimolen en een achtbaan. De vehikels reden op een enkele rails en gingen van benee naar boof en weer terug. De palen van het bovendeel leken weinig solide. De draaimolen-achtbaan was overdekt door een groen pintdak, het leek wel een cathedraal.

Een overzicht van de situatie op dat moment. Wel, Beste Lezer, hier laat ik U even. Deel 2 volgt binnen enkele dagen.

De Firetruck staat in de noordoostelijke hoek van het Chaoyang Park in Beijing. Heilige grond, midden in het oude speeltuingedeelte naast kleine draaimolens en een achtbaantje met spookhuismonsters. Teeg is het gebied verlaten, de verwende kinders van vandaag gaan liever spelen in het nieuwe speeltuingedeelte in het midden van het park met hypermoderne vidéohallen en computergestuurde pretparkmolens. Nu, laat ze maar wegblijven dat snott’rend tuig met hun schelle hoge stemmen, leve de leegte! Leegte!, leegte is goed, want dan ben ik alleen belangerijk.

Ha, een vriend, geen grote, toch, een vriend.

Bedoeling van de Firetruck is het blussen van de brand. Spelers, twee per wagentje, moeten met hun firetruck zo snel mogelijk naar de overkant pompen (zie zo benee), daar uit de firetruck stappen en met een gereedstaande brandspuit met echt water door een rond gat in in het dak van een der huisjes spuiten.

Achter het gat zit een drukpaneel, als de waterstraal het paneel raakt klinkt een elektriek signaal en scoren spelers het punt. Spelers moeten vervolgens weer in hun firetruck stappen en zo snel mogelijk weer terug naar start pompen (zie zo benee). De spelers die hun punt scoorden en hun firetruck als eerste bij start terug hebben winnen de wedstrijd.

De wagentjes zijn gemaakt van dun plaatstaal, blik bijna, en bewegen over een railsysteem. De bandjes op de verre hoeken van het chassis, normáliter goed voor de wegligging, draaien wel maar hebben geen functie. Het firetruck-ontwerp is naar Britse brandweerwagens uit de jaren ‘50. Het gele bord achter de firetrucks is een digitaal en denkelijk een recente bijbouw, het meet de tijd.

Het pompsysteem waar ik hierboven reeds even over schreef. Spelers drijven het aandrijfsysteem aan via de pompbeugel, heen en weer bewegen beweegt het wagentje voort over de rails. Een handel aan de achterkant van de pomp, niet te zien op de plaat, zet het wagentje in zijn voor of achteruit. Het groene stuurtje, nog net te zien links midden op de plaat, heeft geen functie.

Het blauwwitte huisje huist de kaartverkoop, het rode huisje huist het bedieningspaneel voor het elektriek signaal, de watertoevoer, de verlichting van de baan, en het digtaal tijdmeetsysteem.

Klaar voor de strijd. De baan is ongeveer 150 meter lang en een kleine twintig breed, zes wagentjes in totaal. Wagentjes rijden van oost naar west. Toeschouwers staan achter een blauw hekwerk met een fraaie zwarte decoratie op de tussenpalen.

Midbaan aan beide kanten deze schone staposter van een dapp’re brandweerman met een blauw oog, vast opgelopen in de lijn van plicht. De brandweerman lijkt met zijn grote neus naar een buitenlander getekend.

Het andere eind, de rails zagen hoorlijk roestig, dat is niet goed voor het aandrijfsysteem onder de wagentjes, door de roestdeeltjes van de rails kan het blokkeren.

De banden om een te harde botsing te voorkomen, een botsing zou niet goed zijn voor de zwakstalen carosserie van het wagentje en tuurlijk ook niet voor de twee inzittenden. Meest hebben dit soort banen aan de einden een vertraagsysteem op de rails zelf, dat ontbreekt in dit geval.

Spelers moeten ook het water zelf pompen, behalve het signaal, de verlichting en het digitaal tijdmeetsysteem niets elektriek aan de Firetruck! De waterspuit is geen gemakkelijke want de twee spelers moeten saam de pomp bedienen terwijl een hunner de spuit zelf bedient. In de ronde gaten zijn juist de drukpanelen zichtbaar.

Wel, tijd voor de conclusie; een buitgewoon fraai speeltoestel in een schitterend gedeelte van het grappigste park van Beijing. Hopelijk blijft het voor altijd verlaten, mot niemand meer bij!

Dees stond’r ook nog, mooie vuilbak.

Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier, Deel 3 hier en Deel 4 hier. Het verhaal verhaalt een lange tocht van het authentieke dorpje Ciqikou in Chongqing naar wat er over was van de Yangtze rivier. Ik maakte het door het eerste pretpark naar de Yangtze, zie deel 4, en liep terug naar de onafgebouwde weg. De weg terug sla ik over in dit schrijven, was daar immers al geweest. Terug nu bij bijna het begin waar ik eerder, zie deel een, nog een ander pretpark zag.

Vroeger was hier de rivier, zie de hoogtenummers op de paal. Op de achtergrond het eerste pretpark, daar was het leuk, nu moest het verder ook maar weer leuk wezen. Hop.

Onder de onafgebouwde weg nog een weg, in gebruik als parkeerplaats, ik kon daar even rustig pissen tegen zo’n paal, in het hele eerste pretpark was geen plee te bekennen en men verkocht wel bier. Idee’tje misscien, een plee.

Het tweede pretpark gezien van onder de weg, daar moest ik naar toe!

Het pretpark kende twee zielen, een paartje maakte langzaam rondjes in hun wagentje op rails, ze lachten veel en praatten hard, verstoorden mijn rust met hun gezeik. Ha, vet uitzicht hadden ze uit hun koets, mooie blokken beton, romatisch, niet?

Botsboten, stil in het water, men had vier stux maar geen uitbater te bekkennen, ik was zo graag wat gaan varen daar, lekker over het water naar het onbekende, de zon uit het zuiden op mijn kruin. Die lucht ook, moet er van alles bij denken om iets moois te maken.

Een hele fraaie draaimolen, links de onafgebouwde weg.

De draaimolen had tien vliegtuigen in vrolijke kleuren, dat deed me weer goed, dacht aan ik in zo’n vliegtuig met raketten om dat kleffe paartje uit hun railwagen te knallen.

De vliegtuigen kenden een interessant ontwerp, de neus liep naar bedenen toe. Ontwerper vergat de air intake. Het vliegtuig op de plaat kent vier sterren op de buitenkant van de fuselage, in tijden stonden de sterren voor het aantal vijanden dat met het vliegtuig was neergehaald. Hier, slechts onnodige opsmuk.

De molen, die zo als basis dient, was zelf zwaar bewapend. Vier raketten weten wel raad met die vuige Jappen of Russen. Niemand komt aan de draaimolen bij Ciqikou in Chongqing.

De gele sterren met rood midden beelden hooplijk geen kogelinslagen. De plane lijkt vier jetmotoren te hebben, dat moet speeden, Mach zevenhonderd minimaal.

Een roestige piraat, twee uitbaters wachtten op klanten bij hun bedieningshuisje. Wacht maar! Ik bleef uit hun blik en plaatte stiekum een paar platen meer, blijf altijd laag want dan zien ze je niet. Beste Lezer, deel vijf is nu afgelopen, ik moet op rooftocht, wil bier en kut, in die volgorde. Deel zes binnenkort, en da’s dan het laatste al weer.

Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier en Deel 3 hier. Nu vlug verder met het laatste been van mijn tocht naar de Yangtze rivier, is een lange dit keer, 20 plaat, wilde U wel eens laten zien dat ik ergens komen kon. Overdaad schaadt, normáliter, maar nu niet, hop! Op de eerste plaat een vliegerkraam, vliegeraars konden vliegeren voor 5 yuan, 50 cent, per uur.

Geen hond te zien en toch was de vliegervrouw razend druk met haar vliegers, rende van hot naar her voor haar kraam, deed dit en dat. Op de verre achtergrond een deel van de onafgebouwde weg, van zo ver weg niet zo dreigend meer, wist wel da’k dat weggetje een keer zou krijgen, met z’n palen zeg en zo.

De concurrent op een paar meters ver. Geen uitbater te zien, had me zo een paar dagen voor nop kunnen vliegeren. Ik echter, ben een zeer fatsoenlijk mens!, liet concurrent dus wezen in z’n nix.

Wel tien concurrenten, tot de horizon aan toe gingen ze, een vliegeraar met weet van zaken had vliegers mooi kunnen vergelijken. Touwlengte, spanwijdte, lijstdikte, plastiekoverspanning, bijvleugels en meer hoor, vast meer.

Man met witte pet had een hele kleine vliegerkraam, twee van zijn vliegers beelden een zeemeermin, dat was wel erg ver uit plaats.

Op d’achtergrond de brug over de Yangtze. Rechts, zij scheert net over de rechterpaal van weer een nieuwe vliegerkraam, de weg van de onafgebouwde weg.

De uitbaters van deze vliegerkraam betrapte ik tijdens hun lunch. Ik plaatte in totaal tien platen van deze twee en jaja, dit is de beste van al. In de tijd da’k bezig was geen blik richting mijn lens, alsof ik niet bestond, en da’s me eigenlijk wel het beste, zie mij maar niet.

Vlakbij de vliegkramen een compleet circuit. De grenzen zijn gebouwd uit stapels stenen van de bodem van de oude Yangtze, uitbater had hier heel veel werk in gestoken, waard een compliment en hier heb je het hoor. Met veel vrienden had ik me daar eens kunnen racen tegen mekaar, lekker met veel plezier en een biertje bij. Uitbater vroeg 10 yuan, een euro, per ronde. Geen geld, had met die vrienden zo honderd ronden gekocht, met een duizend bier en gezelligheid.

Dit is een speciale stuntwagen. Kan over de kop en rolt dan door. Zie ook de bijzondere stuurconstructie, geen stuur maar twee hendels, kracht naar de voor of achterwielen.

Stond alleen.

Bord vertelt over een plaats waar bezoeker een fijn stukje braad kan eten, zo van de bbq, eigenlijke tent rechts, met Pepsi-parasollen weer.

Daar had ik allemaal geen zin in, eten is voor homo’s, ik had mijn doel in  zicht, de Yangtze was dichtbij.

Stenen, aan mijn voeten.

Iedere grote rivier, waar ook ter wereld, is smerig aan haar oevers. De Yangtze meet duizenden kilometers, honderden millioenen mensen, Chongqing ongeveer op het midden van haar loop, neuk, wat had ik ook verwacht. Water wel aangeraakt, met beide handen, dat doe ik altijd als ik ergens bij een water kom, brengt geluk.

Droogte in beeld. Eerder kwam de rivier helemaal tot E18, ze hebben er een bord bij moeten bouwen om verder naar beneden te meten, zie ook de vuurtoren.

Nog steeds een monster van een rivier, hier geplaat naar het westen. Ik heb de Yangtze nu op zo’n tiental plaatsen gezien en bevaren, maar deze plek in Chongqing was door de pure gekheid van het eerste pretpark een van de meest bijzondere. Schitterend weer om bij te wezen.

Nu, als je ergens bent gekomen kan je ook weer terug. Dat kleine torentje ver in de verte, daar kwam ik vandaan en daar ging ik naar toe. Toch niet zomaar want nix gaat vanzelf, dit verhaal krijgt nog een kleine staart, binnenkort.

Het pretpark bleek toch veel groter dan gedacht, wel, maar da’s geen reden om niet door te lopen. Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier.

Op de eerste plaat een guitig vrouwtje in een pijlpijl kraam, bezoeker moest een ballon raken met een pijlpijl en won dan een mooie prijs. De tweede prijs van links is een roze Minnie Mouse, ze ligt op haar rug. Het guitig vrouwtje deed een moment voor ik deze plaat plaatte ook guitig naar mij, toen struikelde ik net over een steen. De bodem indeed, was vroeger de Yangtze rivier.

Het vrouwtje nu van net deed guitig naar deze meneer, een kraam verder en toch de competitie. Hij, kennelijk een gehard zakenman, moest niets van haar geguit hebben en herzette zijn prijzen. Klein spul, het guitig vrouwtje had grotere, oh afgunst.

Deze uitbater had een kleine mandbalkraam. Speler moest de blikjes Red Bull raken en won dan een der poppen. In het midden Minnie Mouse. De kraam rechts van het mandbal was verlaten.

Een blik op mijn weg, was al weer een heel end. Dat torentje naast een pijler van de onafgebouwde weg, daar kwam ik vandaan.

Die kleine mannetjes op de brug bekeken mij, mag niets lijken, maar ze keken mooi wel. Hadden ook een tentje naast, sliepen ze zeker. Droom fijn hoor, als het donker komt, op je weg.

Kwam aan bij de vreemde roze monsters in het regenmeertje, zie ook Deel 2. Het bleken geen monsters maar onschuldige speelgoederen voor kleine kinderen. Monsters ook, horen niet op een kermis. Het speelgoed bestaat uit een rond rubberding, het kind kan in en dan over het nat lopen, als een hamster in zijn molentje.

Uitbater schiettent keek uit over d’eindeloze vlakte naar de rivier en droomde van betere tijden. Wel, als het water weer stijgt blijven dat dromen. Stijgt het water niet dan is het afwachten geblazen, daalt het water verder, ook.

Soms ook, kom ik op die plaatsen en denk: wat doe ik hier, godverdomme? Met godverdomme, dat denk ik dan echt. Maar ik blijf mooi toch!, want er is altijd wel iets meer te zien.

Man keek boos, ongelukkig, leek zo alleen. Denkelijk zijn hart gebroken.

Dit hondebeest liep een honderd meters met mij mee en ging toen heen.

Slimme zakenlieden hadden een theetent, waar spelers even konden bijtanken na hun gespeel voor nog meer spelen. Het water links is niet de Yangtze, wel een uitlopertje.

De keuken. Zakenlieden verkochten thee en oplosbare noedles. Een bakje thee deed 1 yuan, 10 eurocent, een bak oplosbare noedles deed 5 yuan. Ik had nog een hele fles Sprite op zak en geen honger. Geen tijd ook, om rustig eens wat te eten en te drinken, ik moest me dik naar die rivier toe.

Het eerste spel met enige zielen. Leek, was niet. Het bleken een stel uitbaters bij mekaar die ontspannen een kaartje deden, hun kramen rechts richting de horizon.

Rechts op de rechterkraam Goofy in het geel, ook op zijn rug, voor hen die anders zijn. Ze doen maar hoor, hoera dit wereld, alles mag.  Spel van rechterkraam onduidelijk, wel een mandbal maar geen blikken toren. Hoe, win ik? Linkerkraam met pijlpijlen, maar over een flinke afstand, prijzen waren naar, eerlijk is eerlijk.

Uitbater was door, geen goede zaken zeker toen. Z’n spul stond veilig, geen ziel zou het stelen. Wat ook, paar oude beesten en een kilo vochtig karton. Nu, ik ben ook door. Binnen enkele dagen Deel 4, dan eindelijk de Yangtze, wip, verklapt.

Nu vlug verder door het eerste pretpark richting de Yangtze rivier, of wat er nog van over was. Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier.

Een oudere heer met denkelijk zijn kleindochter renden samen een ingewikkeld spelletje, had ook iets van doen met waarzeggen. Ik wil immer de waarheid weten maar het stel deed alsof het mij niet zag en trok zich schielijk terug achter decoratie. De waarheid kennelijk, was aan mij niet besteed.

Ik bleef toch wat hangen waarop de kleine zich angstig aan opa’s arm klemde. Boodschap begrepen, ik ging heen.

In het midden een bruggetje over de beek. De lucht was vochtig en vies maar regen ho. Een graad of 23 maar voor het Chongqingvolk duidelijk een koude dag; men droeg dikke jassen en warme lange broeken.

De beek richting de bergen boven Ciqikou, rechts de oude muur van Ciqikou, hoog weer de onafgebouwde weg.

Dit heer zag de zaken iets somber in, kom zeg, het regende toch niet! Speler moest met een kleine basketbal de blikjes op de achtergrond raken. Deed speler dit best dan won hij een pop. Een der poppen beeldde Minni Mouse, links op de tafel, ze lag lekker op haar ruggetje.

Dit heer wachtte wel keurig op zijn klanten. Een lachje was nog beter geweest. Het doel van het spel is duidelijk, maar de tent had geen prijzen.

Een schiet-ronddraaibaan. Speler zit in een van de wagentjes en schiet met twee waterpistolen op de dieren op de rots. Bij raak gaat een lamp branden en klinkt een sirene. De baan draait op electriek, links van de uitbater een mobiel electriekkastje dat was aangesloten, denkelijk illegaal, op het electrieknetwerk.

Een vis en een panda. De dieren laten zich niet zomaar raken en spuwen water terug op de speler. De witte schijfjes onder de deieren zijn de feitelijke doelen die speler moet zien te raken. Lichtelijk verneukeratief indeed, een speler immers mikt altijd op de dieren zelf.

Een meter van de schiet-ronddraaibaan aan de andere kant van het modderpad een precies dezelfde schiet-ronddraaibaan. De dieren waren wel iets anders, zo zag ik wat tekenfilmfiguren bij de panda’s.

Beide schiet-ronddraaibanen gevangen in een beeld. Dat is nog eens competitie zo.

In de verte vreemde roze monsters in een regenmeertje. Daar moest ik het fijne van weten. Toch door het water kon ik niet meteen, heen. Eerst verder over het modderpad en dan rechts afbuigen.

De onafgebouwde weg, immer dreigend boven de speelse zielen in het pretpark. Op de achtergrond een brug over de rivier.

Speler kon hier een popje kopen en dat zelf beschilderen met waterverf. Voor een paar extra centen kreeg speler het popje mee naar huis. Wilde speler die extra centen niet betalen dan spoelde uitbater het popje weer wit in de rivier. De popjes beelden Sneeuwwitje en haar zeven dwergen en enkele andere tekenfilmfiguren.

Het atellier.

Binnenkort, Deel 3.