Het Chinese Jaar van de Tijger is morgen precies een maand oud maar ik heb bog een hele kraal vol met de beestjes. Vandaag een gele grote electrieke plastieken tijger, het kreng meet 20 centimeter lang, 7 breed en 18 hoog van grond tot het linkeroortje. De tijger staat op wielen, daar over later meer.

Rechts boven de achterwielen een ontworpen samenvoeg van vier karakters, het zijn: 招财进宝, zhao cai jin bao, ‘welkom rijkdom’. Chinezen kopen dit soort beelden omdat zij daar geluk bij denken. Eerlijk; dit is natuurlijk een stuk speelgoed voor de kleinen. Deed me 35 yuan, 3.5 euro, in een supermarkt in mijn buurt.

De goudkleurige tijger staat op een soort golf van munten. Voor aan de golf een doorzichtige bol met daar in een ronde wit-rode schijf met opnieuw de vier karakters.Het zilverkleurig uitstulpsel op de zijkant van de golf is een beeldje van een heel klein bijtijgertje.

De doorzichtige bol stelt de wereld voor waar de tijger over heerst. Dat is niets overdreven, dit jaar is tenslotte van hem. Volgend jaar is hij het echter weer kwijt aan het konijn, dat moet voor een tijger toch geen fijn voorweten wezen.

De tijger beschikt over een stop-’n-go systeem, rechts. De aandrijving zit op de twee wielen links en rechts aan de circel. Normáliter rijdt de tijger rechtuit. Botst de tijger ergens tegenaan dan draait de ronde schijf automatisch een andere richting uit waardoor de wieltjes grip houden en de tijger zijn weg kan vervolgen. De wieltjes achter zijn niet aangedreven. Bovenaan de rode knop voor het inschakelen van het systeem.

Voor de plaat plaatste ik de tijger op mijn Budweiser-asbak, anders ging hij er vandoor en was het niet te doen. Naast aandrijving veroorzaakt inschakelen nog veel meer. De doorzichtige bol gaat draaien, de wit-rode schijf daar binnen draait zelf ook, binnen de bol branden blauw-groen-gele lampen. De kleine zilveren bij-tijger op de zijkant van de tijger gaat draaien en onder de tijger knippert een lamp rood en groen. Tijgergromgeluiden, luid, maken het feest compleet.

Binnenkort weer een Tijgerjaar-Tijger uit China.

Een mooi raar ding uit de Chinese vuurwerkkraam: een pak van twee tanks met ieder twee raketten op het bovendek. Op de doos staat: 导弹车, daodanche, raketwagen. Fabrikant maakt op de zijkant van de doos een fout, daar geen rakettank of een wagen maar een tank met een dubbelloops stuk luchtafweergeschut en gezien de witte ster nog een Americaanse ook.

De fabrikant is Panda Fireworks, 熊猫 烟花, Xiongmao (panda) Yanhua (vuurwerk). Het logo beeldt een buitengewoon wakker pandabeest met enkele vuurpijlen in zijn klauw. Op het logo, of de doos, rust copyright.

Op d’achterkant van de doos enige instructies die ook in China niemand leest, een vertaling lijkt mij daarom niet nodig.

De rakettanken uit hun verpakking.

Op geen van de rakettanken zaten de raketten netjes op dezelfde hoogte, opnieuw een slordigheid van Panda. Ik heb de beste maar gekozen. De rupsbanden zijn aardig gedaan in het roze en maken aan zijden een sprongetje omhoog. Dat doen rupsbanden bij echte tanks nou nooit eens.

Op het voorscherm nog eens het Panda logo. Het vuurwerk komt na aansteken niet uit de raketten zoals koper zou kunnen verwachten maar uit de roze stengels tussen te rupsbanden en boven het logo. De raketten doen heelmaal niets en dat is een fixe tegenvaller. Immers, als ik een vork koop verwacht ik niet slechts met de steel te kunnen prikken, daar denk ik juist de tanden voor.

Het lont is kort maar bleek bij een test met een andere set net langzaam te branden, op het achterscherm nog eens 导弹车. Zie ook de achterkant van de raketten, hun nutteloosheid kent zo geen grenzen, fabrikant had de uitlaten tenminste zwart kunnen verven. Setje deed toch 15 yuan, 1.5 euro.

Onder de koppen van de raketten zitten keurig twee kijkgaten voor de bemanning, fabrikant krijgt weer een plusje bij. Het is alleen eigenaardig dat hij schuingetrokken grijs-witte strepen gebruikt, dit suggereert glas en dat hangt zelfs op de kermis niet voor een kijkgat van een tank. Plusje, weer weg.

De grote grap van de rakettank: de vier wielen. Bij ontbranding schiet de tank op zijn wieltjes naar voren terwijl de twee roze stengels hun vuur uitbraken. De vuurwerk-opzet is wel geslaagd, zeker in het duister lijkt het net een tank ten aanval.

De rakettanken houden de tijger in bedwang, het is weliswaar zijn jaar maar dat betekent niet dat het beest baas is, baas ben ik.

Het vuurwerkkraam bij mij om de hoek waar ik de rakettankset kocht, dit soort staat door de hele stad. In China zijn speciale gepantserde kluizen en toestanden allemaal niet nodig, gewoon een houten kraam werkt best. Op de achtergrond de Wu Mart supermarkt, leverancier van veel gratis dingen, ik vond daar onder andere mijn Pepsi Home Life onderbroek.

Dit jaar is er voor het eerst een nieuwe regel van kracht die stelt dat consumenten hun vuurwerk niet binnen een straal van twintig meter van de kraam mogen afsteken. Vroeger kocht iedereen gewoon vuurwerk en stak het recht voor de kraam af, was altijd wel aardig om te zien. Ging nooit mis hoor. Zie ook de brandblusser.

De kraam is van Panda, een van de grootste thuisfabrikanten in China. Tijdens de twee nieuwjaars feestweken mag vuurwerk iedere dag, eentje is veel te weinig, zo blij zijn de Chinezen nu ieder jaar met het nieuwe.

Het Chinese Jaar van de Tijger is inmiddels begonnen maar ik ben nog lang niet door mijn voorraad heen. Vandaag een fraai plastiek-elektriek tijgerbeest van dertig centimeter diep en een een schofthoogte van tien. De tijger werkt op vier AA batterijen en kan lopen. Tijdens het lopen lichten de ogen rood en klinken gromgeluiden.

De tijger deed mij twintig yuan, twee euro, en kreeg voor die prijs een keurig likje verf. De ogen, wenkbrauwen en wimpers zijn mij iets te vrouwlijk voor het toch ruige imago van het monsterlijk mooie dier.

De tijger loopt ras, tijdens het platen van de platen probeerde ik de tred even op tafel en ja hoor daar donderde het beest van het blad. Normáliter zit er een touwtje met handvat aan de rug van zo’n stuk speelgoed gemaakt zodat speler een val kan voorkomen. Voor 20 yuan is dat kennelijk te veel gevraagd.

De tijger staat licht ineengedoken en klaar voor de sprong in zijn jaar. De staart beweegt niet electriek maar zit wel los waardoor hij vanzelf wat kwispelt, een slimme en goedkope oplossing.

Waar bij een echte tijger de poepert zit nu de speaker voor de gromgeluiden. Het ‘bandje’ begint met twee langgerekte grommen, dan twee korte, dan weer een lange en daarna weer opnieuw van het voren. De rechterachterpoot valt al bijna uit elkaar.

Ik heb er namenlijk al veel mee gespeeld, zie ook de slijtage onder de voetjes. De tijger loopt alleen op een stroef oppervlak, op glad tolt het dier hulpeloos alle kanten op. De batterijen gaan in het buikvak en daar rechts naast de elektriekschakelaar.

Binnenkort nog een paar tijgers.

Nu vlug verder met Deel 2 van het verslag van mijn bezoek aan de Temple Fair in het Daguanyuan Park in Beijing. Voor uitleg en introduktie zie Deel 1. Op de plaat een schiettent waar schutter behalve op balonnen voor de dubbele prijs (10 yuan. 1 euro, voor 5 schoten) ook op herdershonden kon schieten. De hond is via een kabel verboden met het geweer en jankte bij een raak schot, daarbij bewoog ook zijn kop. Raakte schutter de ogen dan kreeg hij de hoofdprijs, een plastieken Ferrari F50 met batterij aandrijving, later in dit verhal nog een plaatje. 

De uitbaatster en haar hond, ze had er nog drie meer.

Een andere schiettent. Schutter moest poppetjes omver knallen, het ruimtemannetje beeldt een Chinese kopie van Aktion Man. De prijzen liggen bovenop, wat plastieken automobielen waaronder een politiewagen en speelgoedberen.

Bij weer een ringgooitent. De konijntjes waren overal bijna hetzelfde, wit met zwarte oren. Denkelijk zit er een enkele leverancier achter dit zaakje, de kooitjes leken ook allemaal op mekaar.

De jeugd van tegenwoordig heeft het niet meer op de draaimolen. Dit was ook wel een erg ouderwetsche met alleen maar suffe paardjes en geen enkel geweer. Ik stond daar een tien minuten en de molen draaide en draaide helemaal leeg.

Een overzicht van de situatie middenin het park bij het kermisgedeelte.  

Daar ook suikerspinnen in wit en roze. Het kaartje op de bak onder de spinnen is de vergunning van de uitbater. Er staat heel precies wie de vergunning heeft afgegeven en voor wanneer. Speciale dienders controleren de bewijzen en naar goed Chinese weg gaat dat wel eens mis omdat uitbater een kopie’tje draaide. In zo’n geval onstaat immer een heerlijke scheldpartij waarbij de oplichtende uitbater uiteindelijk mokkend met zijn handel heen gaat. Dienders slaan zo’n vent zelden in de boeien maar als hij pech heeft is hij wel zijn spullen kwijt.

Een gecombineerde ballengooi en schiettent. Schieten op de balonnen, ballengooien naar de reuzengeleberen die ook meteen de hoofdprijs waren. Ballengooier moest zo smijten dat de beer een volledige slag in de rondte maakte, dan won hij hem.

Enkele andere prijzen, hier ook de Ferarri F50’s waar ik bij de eerste plaat over praatte. Verder te winnen geweren, beren en…

…pokerkaarten. De doos is een uitdeel, binnen zestig pakjes speelkaarten. Links nog net de achterspoiler van de F50.

De F50’s waren een graag gebruikte prijs, hier opnieuw bij het ringengooien. Op de voorgrond een electrieke Mercedes SLK en die wil het kleine meisje natuurlijk graag winnen.

Witte konijntjes met zwarte oren in verschillend gekleurde kooien, links enige tijgerberen, het is hun jaar. Op de markt heb ik nog een aantal tijgers weten te scoren, zie de komende dagen op dit blogje voor hun platen.

Een mooie grote kermisattractie. Kinders zitten in het wagentje met schietgeweer en rijden rondjes rond de rots. Op de rots verschillende dier en mensfiguurtjes. Kinders moeten daar op schieten en krijgen punten waar zij weer een konijntje mee kunnen winnen. Tijdens eerdere avonturen maakte ik zelf een rondje in een vergelijkbare maar veel grotere machine.

Toen toch was het tijd om richting thuis te gaan, half vijf, daar kookte al de rijst. Het was opnieuw een mooi festijn en ik kijk nu al uit naar volgend jaar, echt waar.

Na het begin van het Chinees Nieuwjaar op 14 februari barst Beijing elk jaar uit zijn feestvoegen tijdens de Temple Fairs. Deze festivals zijn een mengeling van een (rommel)markt, een vraatfestijn en een kermis. De temple fairs bruisen een week in een aantal parken in de stad, meestal zijn in die parken ook tempels en daar komt de naam vandaan. In vroeger dagen, oh toch toen!, was de tempel gelijk de kerk in Europa het stalend middelpunt van het leven. Dit jaar toog ik naar een van de kleinere temple fairs in het Daguanyuan (大观园) park. Plaat boven een overzicht van de situatie voor de poort.

Daar was meteen veel te beleven, de wijkelijke fanfare gaf een voorstelling die gepaard ging met veel tromgeroffel en geschreeuw. De enthiousiaste fanfari deden hun uiterste best maar konden niet voorkomen dat het publiek lichtelijk verveeld al na luttele minuten het park in kroop.

Het Daguanyuan park is een replica van het Daguanyuan park uit de beroemde Chinese roman ‘Droom van de Rode Kamer’. De roman werd tussen 1749 en 1759 geschreven door Cao Xueqin en handelt over een stel bijhoeren die mekaar het licht in de ogen niet gunnen. Het park werd in 1984 tot 1988 gebouwd op verzoek van de staats-televisiezender CCTV die een soapserie op basis van de roman wilde maken. Na de opnames besloot de parkdirectie de vele pavillioens en tuinen te laten staan om toeristen naar het park te trekken, tot op de dag van vandaag blijven die komen. De ‘Droom van de Rode Kamer’ is in 1977 en 1978 verfilmd, er bestaat ook een Chinese oerversie uit 1944 en een een erotische Hong Kong versie weer uit 1978. De pilaar op de foto beeldt enige traditioneel Chinese prenten bedacht op hoofdpersonen uit het boek.

De westpoort van het park. Parken in China tellen immer vierpoorten op noord, zuid, oost en west. De poorten staan op wijsborden ook geduidt als poort ( 门, men) en niet als in of uitgang. Gezien de vrolijke snuiten van het volk naar buiten moest het binnen wel een feestje van het wezen. Wel, het was.

De pret begon meteen achter de poort waar het feestelijke volk met een grote gipsen tijger, het is zijn jaar, op de plaat kon. Chinezen doen dat graag en het was rond het dier een drukte van belang.

Deze borden staan bij de poorten van iedere toeristische attractie in China hoewel tegenwoordig niet meer zo nadrukkelijk. Het bord vertelt dat het Daguanyuan park een van de veertig beste attracties van het land is. In het Engels staat: ‘Forty Topping Tourist Attractions of China’. De Grote Muur is er ook zo een.

Vroeger was zo’n onderscheiding een hele eer en bovendien goed voor de kas, het betekende namenlijk dat de attractie buitenlanders mocht ontvangen. Vandaag de dag mogen de roodharige barbaren bijna overal kijken en mede daarom is de eer niet z’n belangrijke meer. De parkdirectie was kennelijk toch nog steeds trots op de verdienste want het bord stond frisgepoetst vlak naast de tijger van de vorige plaat. Het paardje is het logo van de CTA, de China Tourist Association.

Tijd voor feestvreugde, bij deze mevrouw konden waaghalzen ringgooien en mooie prijzen winnen…

…waaronder deze olijke echte konijntjes. Het jaar van het konijn is pas volgens jaar, eigenlijk hadden er tijgers in de kooitjes moeten zitten. De konijntjes werden wel gewonnen, ik zag tientallen gelukkige kinders en mooie jonge meisjes met zo’n diertje lopen.

Venters verkochten hun waar van fier rood geklede rode tafels. Op de plaat een trommelkraam met kleine traditionele Chinese trommels, rechts nog wat plastiek zwaarden.

Koper kon ook terecht voor gewone huisraad zoals pannen en potten. De gele staken op de voorgrond horen aan zwaarden, klant kon zelf een lemmet uitkiezet en de prijs was hoger als het lemmet groter.

Een oude man nam de schiettent heel serieus, enige toeschouwers kijken nieuwsgierig mee. Chinezen zijn een stel nieuwsgierige Aagjes bij mekaar, zodra een hunner iets gex doet kijken meteen tientallen volxgenoten mee, vaak met open monden en licht hijgend. Als een buitenlander iets gex doet staan er zo een honderd.

Hier gaat het echt om op de Temple Fair: vreten. Koks uit alle delen van het land serveren barbecue, noedles, dumplings, tofu, soep en nog veel meer. Mijn favoriet is inktvis van de barbecue opgedirkt met kruidige rode peper en een vettige bruine saus.

Een hond kwam eens kijken of ik mijn intvis wilde delen. Nix er van natuurlijk.

Deze vriendelijke kokkin serveerde een typisch Pekinees bonendrankje, het spul heet goed te zijn voor de stoelgang maar ik ben er geen vriend van. Het plattelandsmeisje op de achtergrond draagt een zachtroze bontkraagjas boven een blauwe spijkerrok boven zwarte sokken boven zwarte laarzen. Ze had duidelijk haar best gedaan voor de Temple Fair.

Een dumplingkooktoestel. In de pan kokend water dat blijft koken door een vuur onder de pan. De dumplings zitten in de ronde manden die een luchtdoorlatende bodem hebben. De stoom ui de pan kan zo tot tientallen manden dumplings stomen, de exacte hoeveelheid hangt af van de kracht van het vuur.

Om de laadsnelheid van dit verhaal te kleinen heb ik het opgedeeld in twee, zie hier het volgende deel voor meer uit het Daguanyuan Park.

Mooi bord uit de supermarkt om mijn hoek. Het wenst de klant een gelukkig nieuw jaar, het jaar van de tijger. De karakters naast 2010 schrijven 新年, xin nian, ‘nieuw jaar’. De grote vier schrijven 迎春纳福, ying chun na fu, ‘welkom lente, accepteer [het] geluk’. Da’s toch een aardig bericht in de rij. De komende dagen veel meer tijgergekheid, het feest is net begonnen en duurt nog de hele week.

Gelukkig Nieuwjaar weer, vannacht was het feest. In de wijk Fangzhuang, daar was ik, echter niet voor iedereen. Wijl de pijlen nog de lucht in ijlden en de matten nog aan’t spatten waren er alweer mensen aan het werk om de rommel op te ruimen. Door de enorme knallen beefde de aarde en zijn mijn platen niet zo scherp, hik, een paar meer van de straatvegers:

Straatveger staat in het midden. Het gebouw op de achtergrond is een spa en hotel en restaurant.

Enig werk.

Op de voorgrond ik met een 200-klapper. De komende dagen meer nieuwjaarsgekheid uit Beijing, de vakantie duurt nog de hele week…

Beste Lezer, een gelukkig Jaar van de Tijger. Ik stort mij in het feestgedruis, hoera met die Chinezen, en ben zondag weer terug met wat verhaaltjes. Dan ook meer over het wonderlijke beeldje op de plaat dat eigenlijk een spaarpot is.

Maak er weer wat moois van, U allemaal.

In Jingdezhen in de provincie Jiangxi hebben de gezamenlijke proceleinfabrikanten een zes meter hoge tijger gemaakt van 2010 porceleinen schoteltjes. Jingdezhen is sinds de Yuan-dynastie (1271–1368) de porceleinhoofdstadstad van China, volgens de populaire mythe is het porcelein uit de stad ‘zo dun als papier, zo wit als jade, zo helder als een spiegel en klinkend als een bel’.

De porceleinen schoteltjes in de bek van de tijger zijn rood geverfd, normáliter is porcelein slechts wit, blauw of grijs maar voor de gekkie maakten fabrikanten een uitzondering. De tijger ziet zo zeker vervaarlijker dan met een grijze tong.

Tijdens de culturele revolutie (1966-1976) was het afgelopen met de kopjes en schoteltjes en moesten fabrikanten Mao-parafernalia maken, waaronder vooral veel badges en standbeelden.

Niemand weet precies hoeveel er zijn gemaakt maar vast staat dat het aantal in de millioenen loopt, volgens sommigen zelfs tientallen millioenen. Op iedere antiekmarkt in China liggen duizenden badges te koop. Kunst is natuurlijk de echte oude van de honderden millioenen nieuwe te onderscheiden. Beste eens aan een oud mannetje vragen met zo’n vergrootglas in z’n ene oog, die lui weten alles.

Over drie dagen, 14 feb, begint het jaar van de tijger en de dieren vallen met bosjes uit de bomen. Voor de tijgergein kocht ik van de man met de fietskar een tiental tijgerbeesten, vandaag een hunner in bespreking. Het is een zeer traditioneel tijgerbeest, het beeldt de mythe. Op het voorhoofd staat het karakter ‘wang’, 王, koning, want dat is de tijger het komend jaar.

Het groene blad waarin de neusgaten ontworpen zitten staat voor voorspoed en geluk, eigenlijk staat het hele beest daarvoor en eigenlijk ook alle andere tijgerdingen, maar met zo’n blaadje is net net even echter.

Het tijgerbeest dubbelt als kussen, het is een tijgerkussenbeest, zie ook titel. De Chinees kan zijn kleine hoofdje te rusten leien na een lange dag keihard werken en lekker even dromen van veel poen, en die dromen zouden kunnen uitkomen want slapen op het tijgerkussenbeest brengt ook al weer geluk.

Fabrikant heeft d achterkant erg saai gehouden. Fabrikant heet ‘Kayee’ en het tijgerkussenbeest mag alleen met de hand gewassen op dertig graden. Niet strijken. Het copyright dateert van 2006, fabrikant dacht dus vooruit en dat is prijzenswaardig.

Het tijgerkussenbeest met drie tijgers op zijn tijgerkussenbeestrug. De oranje tijger links en de rood-gouden tijger in het midden waren hier eerder te gast, de wollige tijger met bal komt binnenkort kijken.