De 56 Pilaren van Nationale Eenheid hebben een tijdelijke plaats gekregen in het Olympisch Park ten noorden van het Olypisch Stadion in Beijing. De pilaren stonden tijdens de ‘China-60-jaar‘ festiviteiten op Tiananmen. Begin december verdwenen de pilaren plots en bewoners van de hoofdstad speculeerden druk over een nieuwe plek voor de pilaren. Voor de viering van Chinees Nieuwjaar op 14 feb heeft het stadsbestuur besloten de pilaren in het Olympisch Park te plaatsen.

Dat park kan wel wat opleuken gebruiken, zelfs in hete zomer is het daar winderig en guur. Rechts heeft parkbeheer een ingelijste foto neergezet zodat parkbezoekers kunnen zien hoe het toen op Tiananmen was. De foto is al losgescheurd, dat komt door de wind, men had beter een glasplaatje voor kunnen plaatsen.

Tiananmen, augustus. De 56 pilaren staan voor de 56 officieel erkende etnische groepen in China, de tekenfilmfiguurtjes beelden een lid van zo’n stam in traditioneel indianenpakje. Op deze plaat zijn die figuurtjes net even niet te zien door de hoek, zie een plaat hoger.

De etnische groepen zijn, in volgorde van hoeveel nog over dus van die eerste ongeveer 1.2 miljard: de Han, Zhuang, Manchu, Hui, Miao, Uyghurs, Tujia, Yi, Mongols, Tibetan, Buyei, Dong Yao, Korean, Bai, Hani, Kazakh, Li, Dai, She, Lisu, Gelao, Dongxiang, Gaoshan, Lahu, Sui, Va, Nakhi, Qiang, Tu, Mulao, Xibe, Kyrgyz, Daur, Jingpo, Maonan, Salar, Blang, Tajik, Achang, Pumi, Ewenki, Nu, Jing, Jino, De’ang, Bonan, Russian, Yugur, Uzbeks,  Monba, Oroqen, Derung, Tatars, Hezhen, en de Lhoba (ongeveer 4000).

De pilaren blijven in ieder geval tot eind fabruari in het Olympisch Park staan, wat er daarna met hen gaan gebeuren is nog duister.

Na de 1-Oktober Parade waren Chinese autoriteiten zo goed om alle Praalwagens die meereden op Tiananmen te parkeren. Een vijf dagen later ging ik eens kijken en vond nog millioenen die hetzelfde idee hadden toen zij wakerdroomden na de nacht. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, ik stortte mij in het gewoel en trok een paar platen, vanavond Deel 1:

Deze wagen reed heelmaal voorop de parade, na het legertuig dat was natuurlijk toen de mensen mochten. Wring daar geen rechter uit U Lezer, dit was elchts tovallig, de rest was hoe het toevallig voor mijn fotocamera kwam.

Di’s de zijkant van de vorige, aan de zijkant de typisch Chinese sterren en alle boertjes wilden wat grag op de plaat met die dingen, hier een mama met haar kleine saam die De Vlag op zijn kop vasthoudt.

Mijn Geelvrienden uit de Buitengebieden maakten een heel feest van het avontuur, zij aten bijvoorbeeld tassen vol vreemd vreten leeg. Da’s een aardigheidje van Chinezen op reis binnen en buiten de grenzen van hun eigen land: eigen eten eerst, altijd.

Daar wilde men een Jiefang, 解放, Bevrijdingsvrachtwagen laten zien. Dat was ooit de eerste vrachtwagen en zelfs het eerste motorvoertuig dat onder Mao’s bewind gemaakt werd in China, wij kletsen rond 1951. De vrachtwagen werd geacht revolutionaire goederen en lui naar hun heilsbestemming te vervoeren en ik raad, deed dat in sommige gevallen ook wel. Natuurlijk is het gevalletje op de plaat buitenschaal en nep de nep delen van de echte wagen zijn net te zien op tien graden links van het midden.

De baas net in het midden draagt zijn Vonndenvlag met weinig trots, hij vendient het zijn aansteker niet terug te krijgen. Negentig procent van de Chinese mannen rookt nog namenlijk en in deze gevoelige dagen had Beveiliging een nieuw aansteker-afgifte-syteem bedacht.

Alle mannen kregen een luchthaven-controle en bij een piepje, de aansteker natuurlijk, moesten zij die inleveren. Kwamen zij na uren dwalen op dezelfde plek terug, veel keus was er niet want het plein was verdeeld in sechts vier toegangspunten, dan mochten zij uit een gote berg in beslag genomen aanstekers de hunne of een andere graaien.

Zeer eerlijk en bijna socialistisch, ware het niet dat de hondluie beveiligers het na ene aansteker voor gezien houden waardoor Duizenden op Het Plein lekker door konden roken, dachten beveiligers dan niet dat een echte verslaafde wel drie aanstekers in zijn zakken heeft zitten?

Dit is de wagen van Tibet, het beeldt die trein die overal doorheen gaat en uiteindelijk in Lhasa komt met veel meer Han dan het sociale landschap hebben kan. Let wel hoor, dat die kleine geelmannen die trein daar hebben gekregen is een prestatie waarbij ons Deltawerken verbleken in de weke Zeeuwse zon. Dat trein gaat over 5000 boven zeeniveau en passagiers krijgen dan net als bij een vliegtuig dat neerstort zuurstofkapjes voor hun hoofd.

Jong en Oud gaan Samen voor Goud. Gelukkig en kennlijk die dag, was ik niet de allerenigste met moeheid in de benen. Maar doch en de bende, zo’n goedkope parasol draag ik gaan dag van mijn leven.

Een van de mooiste van deze eerste sectie, een praalwagen met ik tel nu zeven waterbollen. Onder hen een brug die alle kanten oplopen kan en eventueel ook wel naar Nederland, goh wat lijkt het mij leuk daar weer eens te kijken en wat bij te praten met oude vrienden.

Deze mevrouw wist een weg met die ongewoon felle Pekingzon.

Er waren nog een paar mooie praalwagens over, en andere gekheid bij, die doe ik snel in een volg op dit verhaal.

Beste Lezer en Ga nu eens Opzij, wij pakken de draad op recht waar wij gebleven waren. In het vorig deel stond ik Eenzaam voor de Deur naar het Duister, zie alle delen hier,en ik dacht echt dat ik het laatste had gehad. Neen, dit blijft China en mens weet nooit wat er gebeuren kan…

Eenmaal buiten zag ik een groot aantal Jonge Pioniers in drie rij. Ik dacht dat de leraren hen opgesteld hadden om netjes de tentoonstelling binnen te marcheren en dat leek mij leuk genoeg voor een paar plaatjes. Maar de Jonge Pioniers hadden een ander idee, van nu zonder verder commentaar, zie wat volgde:

Na tien minuten platen hadden zij het gehad met mij. Toch vrij uitzonderlijk allemaal, het was een klasje uit Beijing waar ook kinderen buitenlanders best gewend zijn. Miischien omdat ik de enige was, daar alleen, die hele dag.

Nu Echt, dit Bezoek is Voorbij.

Meteen over Deel 4 nu direct Deel 5 van het verslag van Mijn Bezoek aan de ‘60 Jaar China’ Tentoonstelling in Beijing want me toch ik heb er zin in zeg. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een lange 60 jaren had weten te bereiken en dat was werkelijk indrukwekkend. Deel 1 hier, Deel 2 hier en Deel 3 hier. Na die gekke minderheden met hun boeken nu naar Wetenschap en daar hadden mijn geelvrienden weer geweldig uitgepakt met vooral heel veel, oh hoe ik hou van die dingen, maquettes!

Op de bovenste plaat een hunner die prachtig eenzaam in een hoekje stond, het beeldt een waterkrachtcentrale en stuk van het verzet is de traditioneel Chinese pagode helemaal in de rechterbovenhoek want nieuw en oud gaan immers samen naar de toekomst.

Die planten in hun plastieken bakken zijn nep maar wel allemaal van hetzelfde formaat. Voor de weinig beoogde lezer, Iedereen is Hier Welkom, type ik de text eens lekker over: “Hold on to the Fundamental State Policy in the Endeavor for the Great Rejuvenation of the Chinese Nation”. Het scherm laat het Centrale Zaken District van Beijing zien maar indeed het zou net zo goed Shenzhen, Guangzhou of Shenzhen kunnen wezen, die centra zijn allemaal hetzelfde in gemeen. Die duiven ook weer van de wereldvrede, zag ik ook overal in de stad op 1 oktober terwijl de tanks op meters van mijn thuis voorbij rolden.

Een maquette van een vruchtbaar landschap vol windmolens met op de achterwand een scherm met een gortdroge woestenij. Goed gezien van die conservator zeg, tegenstellingen vallen op en trekken aandacht van bezoeker. Maar conservator was weer wel aan het prutsen geweest met die molentjes, die draaiden in maquette namenlijk op eletriciteit en dat komt mekaar zo toch niet heelmaal in gezondheid tegen. Dit soort foutjes maakt men wel vaker, ik kwam dat eerder tegen ergens op een andere tentoonstellin en vergat welke, de lezer die de juiste link weet krijgt plaat boven op muurpapier formaat.

Vooruitgang en Wetenschap zijn overal, voor op de vloer. Beet een smoes hoor lezer, ik had hier de grootste behoefte aan een overzicht van zaal en als ik die dan met mijn kop niet krijgen kan schiet ik gewoon een plaat. Men beeldde de visindustrie in een kuststad, die blauwe stipjes zijn fuiken waar men vis kweekt die volgens Chinese consumentenregels ‘wild’ mag heten in een restaurant. De zee is groen van het alggediertje en links de hoge bergen die met hun eeuwen en eeuwen minzaam over de kleine mensjes en hun bootjes kijken.

Was ik toch conservator gweest dan had ik die tegels wel een maatje groter gemaakt zeg, en dan allemaal in ongelijke delen met bochten er in, bezoeker immers, valt niet genoeg te warren, gaat hij denken dan is het: missie mislukt.

Op wieltjes zeker voor als de pleuris breekt. Een mooie weer van een chemisch complex met veel boompjes rond want in dit land gaan chemie en natuur best samen met mekaar. Het millieu gelazer krijgt laatstelijk voet aan de grond in China, als dit zo door gaat moe’k maar weer eens wegwezen naar een ander land, Birma of zo, ik kwam hier juist omdat een mens mocht smerig maken wat hij wou.

Boven de Wereld op gebeeld als een ouderwetsch blokjesscherm en beneden een bol die zuiver uit water bestond met tientallen schermen rond, ze zijn echt, waar bezoeker iets kon leren over de toestand van het water in de wereld. Gezien de gezichten van spelers viel het allemaal nog best mee want ik zag geen mens huilend van de buis vandaan komen.

Waren conservatoren, zeg, bij deze tentoonstelling wel helemaal eerlijk met bezoeker? Ik lees me toch een onheil iedere dag in de krant, als dat allemaal waar is zou er millioenen jaren al geen mensch meer leven op ons aardkloot. Stel doemdenkers bij mekaar, ga leven hop!

Een meesterwerkje van een maquette. Beneden drie schermen die ieder hetzelfde lieten zien, het was een onduidelijke dvd over een onduidelijke stad. Dan daar meteen boven de nabouw zelf die de onduidelijke stad moest beelden met fijn veel lichtjes om bezoeker uit het duister de weg naar hemelse havenkranen te wijzen. Het mooiste was het scherm recht achter de maquette, het lijkt een plaat van een haven en dat is het ook maar om de drie seconden kwam er weer een ander beeld uit een andere hoek uit onzichtbare schijners die ergens in het plafond moeten hebben gezeten, knap hoor, ik dacht echt iedere tijd dat het een plaat was. Bleef even kijken, ze hadden zeventien (17) verschillende platen. Kan me er daar een vergist hebben hoor, zeventien (17) lijkt indeed een raar getaal voor zoiets.

Het meisje in de achtergrond, een Jonge Pionier, kijkt naar de waterbol die ook al op Plaat 6 te zien was, zij het ook in het verre. Op de voorgrond het zakendistrict Pudong in Shanghai, prachtig te platen van de historische Bund hoerenbuurt aan de overkant maar nog net geen Hong Kong. Het hoge gebouw in het midden is nog niet af, met bouwt daar nog aan.

Nu goed, dan stock ik een keertje niet, zeg.

De treinen waren ook weer uitgerold, op de plaat China’s nieuwste HSL die tot 350 haalt en al op Beijing-Tianjin rijdt. Vroeger deed dat stukje een uur en veertig minuten, nu een dik half uur. Ach toch die snelheid van het licht, waar is het allemaal voor nodig. Gelukkig zijn er nog genoeg boerengebieden in het land waar de trein 24 uur doet over van dorp tot een ander dorp vlak naasr, kijk nu dat zijn de ware avonturen. Beste Lezer, als ik met Peking klaar ben komt nog eens de rest.

De Maquette van de Dag, dacht ik toen. Deze beeldde een stuwdamcomplex en had echt stromend water en dat was voor het allereerst da’k dat zag. Het hele kreng mat vier bij vier meter rond een pilaar die daar eigenlijk beter niet had kunnen wezen want zo verloor bezoeker het overzicht. De huisjes rechts zijn op schaal, wel een beetje makkelijk natuurljk, had men daar die gekheid uit Pudong neergepleurd dan had alles er behoorlijk anders uitgezien. Het effect echter, is waar het om gaat en da’s met die boerenschuurtjes het best gediend. Meesterwerk, werkte als een fontein, het water werd steeds weer rondgepompt en om ongelukken te voorkomen kwam er geen druppel bij. De prijs voor de De Maquette van de Dag gaat echter naar deze:

Grrrrrrrroen, het was grrrrrroen, beeldde een stad in supersonische ontwikkeling. Voor de kust, die steden benne altijd bij zee, boorplatformen, aan land windmolens die op kunstmatig elektriek hun rondjes draaiden. Maar het mooiste, en ik vergat te filmen want ik kwijlde, waren de verschillen met het groen. Soms lichtte het heel fel op (plaat) en dan donkerde het weer alsof het nacht was en bewoonders droomden. Het ding maakte ook geluid, siste en heeg, en bij duister was het volume lager.

Wat nu kan het groen nog overtreffen? Niets natuurlijk maar dit aapje komt in de buurt. Een maquette van de nieuwe Terminal 3 van het Beijing vliegveld, ging open vlak voor de spelen en is al weer te klein. En in ‘wist U dat?’, de enige Burger King in hoofdland China: yep, in Terminal 3. Ik woon op zestien kilometer van T3 en ging daar al vaak eten en het gelul over het nieuwe sneltreintje daar en gelaten, met mijn Beijing Jeep Cherokee was ik sneller bij mijn Whopper.

De capsule op de plaat is echt in de ruimte geweest en weer op aarde terug gekomen. Het is niet die van de ruimtewandeling maar van die daarvoor: toen drie geeltjes wat rondvlogen door het eeuwig zwart en netjes in de Inner Moncholistaanse Woestenij werden neergezet. Toch indrukwekkend, zo’n capsule ziet bezoeker denkelijk nooit weer. De belangstelling van het Chinese publiek viel mij echter tegen, ik kon deze plaat makkelijk platen maar had duizenden volk verwacht.

Plots daagde het: conservator vergat een scherm te plaatsen en de lokale bezoeker liet bij gebrek aan referentiekader de marsman voor wat hij was. Jaja, het benne immers altijd die boer en wat hij vreet. Beste Lezer, al dat gelul over Ruimte doet mij denken aan de ontsnapping die ik mijzelf beloofde , een keer, misschien morgen.

Niets weerhoudt een man te vertellen wat hij zag! Hier China’s prototype maaanlander. Deze trieste driewieler zeg komt nog niet eens voorbij de Tycho Krater in dat donkere deel van ons bijplaneet.

Die planten zijn nep en uitermate slordig neergezet, conservator had denkelijk zijn dag uit de dag zeg en liet details over aan ondergeschikten. Neen neen, fout. In dit leven moet mens alles zelf doen anders gaat het helemaal mis. Op de plaat enige jonge Jonge Pioniers die hun respect aan de vlag tonen.

Na was er niets meer te zien en ik was klaar om terug te gaan naar de die dag grauwe luchten van Beijing. Dit, Beste Lezer, was de deur naar buiten. Een afscheid van zo’n verhaal is als een afscheid van een grote liefde in een vreemd land waar schrijver weet nooit meer terug wezen.

Het is voorbij, gedaan en er zijn nog zo veel Bezoeken te verhalen.

Toch niet, er is nog een klein staartje over, ik kreeg nog wat te maken met die Jonge Pioniers van het soort van de vorige plaat, probeer ‘m nu meteen door. Anders, Beste Lezer, het Beste.

Opzij opzij opzij want wij hebben vreselijke haast en geen minuut te verliezen. Hier nu Deel 4 van het verslag van Mijn Bezoek aan de ‘60 Jaar China’ Tentoonstelling in Beijing. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een lange 60 jaren had weten te bereiken en dat was Best Veel Hoor. Deel 1 hier, Deel 2 hier en Deel 3 hier. Na de oorlogszuchtige zaal van het leger landde ik mijn J-10 in de rust van cultuur en onderwijs, de nabrander nog heet en op de eerste plaat een Jonge Pionier die aandachtig een oud vlaggenvod bekijkt. Rechts een geil meisje in kekke rode laarsjes met een homo in een viezig poloshirtje.

Bij cultuur horen boeken, goed gezien van die conservator zeg. Chinezen zijn een leesgierig volkje, in boekwinkels lezen ze met tientallen samen op de grond. Ze kopen niets natuurlijk want als het boek Wat Is rennen ze naar een internetcafe en benedenladen ze het hele verhaal op hun beweegbare en lezen ze verder in de bus.

Opera is ook cultuur, goed gezien van die conservator zeg. Op de vitrine enige achtervallen van enkele beroemde operasterren en operaschrijvers. Een beetje opera duurt vier uur en er is geen bier. Chinezen hebben er een hekel aan en gaan alleen als het echt moet, met opa en oma met Chinees nieuwjaar, beetje als klompendansen in Nederland, daar gaat ook geen hond voor zijn plezier naar kijken.

Dit soort warrige vitrines stonden door de hele zaal verspreid. Een kastje boeken zonder heldere toelichting, een scherm dat een dvd over iets onduidelijx speelde en daarboven een fotocollage van ouderen die et vlaggen wapperen op een verder leeg plein.

Familie is ook cultuur, goed gezien van die conversator zeg. Links een vrolijke familie die om opa in zijn rolstoel lacht, midden een moeder met haar kind en twee maten van ‘m, de kleine laat zijn mama denkelijk een goed rapport zien, z’n maten zijn stinkjaloers op die slimmert en dromen ’s nachts nat van diens mams in haar strakke groene t-shirtje. Rechts een moeder en haar kind in de polo van de olympische vrijwilligers van vorig jaar. Samen iets goeds doen voor het land schept een betere band en die kan later nog eens van pas komen. Moeder en zoonvrijwilliger wijzen een oude man de weg die haar eerder ergens verloor. Helemaal links bij goed kijken weer dat geile meisje van plaat 1.

Die planten voor zijn nep. Op het scherm een dvd over de geschiedenis van het Chinese onderwijs. Het was eigenlijk een dvd van een verslag van een bijeenkomst in de Grote Hal van Het Volk over de geschiedenis van het onderwijs in China. Tijdens die bijeenkomst liet men op een groot scherm in de Grote Hal van Het Volk een dvd zien over de geschienis van het onderwijs in China. De genodigden, allemaal binnensters uit het wereldje, klapten veel en likten tussendoor mekaars konten.

Die planten rond zijn nep, de bakken plastiek maar opvallen genoeg wel weer van verschillende grote. Wilde conservator soms iets speels meegeven aan het getoonde? De planten in de plastiek bakken op de achtergrond zijn ook nep. De metershoge kast, geen trap te zien voor lezer die net dat werk helemaal boven nodig heeft voor zijn studeren, was gemaakt van hardhout.

China zinkt in het moeras en komt ergens in een andere eeuwigheid weer boven. Ach poep, dat kunnen die geelmannen wel hebben met hun 5000 jaar geschiedenis, wa’s nu een eeuwtje vergeleken met dat? De kaart liet verder eigenlijk nix zien, het ding lag daar maar wat te wezen. De planten in hun plastiek bakken rond zijn nep. De Jonge Pioniers dragen trainingspakken met de neppe planten vergelijkbaar van kleur.

Genoeg cultuur gesnoven, die hele tentoonstelling maakte me steent als knetter tegen die tijd en dat was me wat fijn. Zo dwaalde ik doelloos door de ruimten tot ik in de Minderhedenzaal verwijlde. De zaal beoogde een overzicht te geven van wat China’s minderheden in zestig jaar hebben bereikt nadat de Chinezen hen bij hun haren uit hun grotten trokken. Maar godverdomme! Daar werd ik me toch driedubbel genaaid zeg! Precies dat verhaal stelde op hetzelfde moment ten toon in het Culural Palace of Nationalities en dat had ik al gezien tijdens Mijn Bezoek aan de “Fast Progress of Inner Mongolia, Xinjiang, Guangxi, Ninxia and Tibet” Tentoonstelling in Beijing, hier Deel 1, hier Deel 2 en hier Deel 3. Zeker weer leren hoe de Tibetanen hun Yakboter aan Americanen wisten te slijten en hoe de Inner Moncholen het met de geit konden vinden.  Snel wegwezen leek de boodschap maar toch bleef ik heel even want men had een bijzonder scherm staan waardoor ik organisatie’s gehuichel vergat.

Daar is het, tientallen blijde bezoekers als ook ik probeerden een glimp van het wonder te vangen. Met tientallen camara’s en spiegeltoestanden wist de schermbouwer de beelden van kijkers te vermengen met het beeld van de maquette voor het scherm.

Hier goed te zien, de berg links op het scherm, die planten zijn nep hoor, is eigenlijk een beeld van die berg rechts op de maquette voor het scherm, de mensen op het scherm stonden eigenlijk rechts van alles en zijn op de plaat hierboven van achteren te zien. Door het beeld raast nog een spoorlijn die niet op de maquette te zien was, wat een werk moet dat zijn geweest allemaal.

Daar het Potala Paleis uit Lhasa in Tibet. Het is symbolisch natuurlijk, de Chinezen torenen op het scherm hoog boven het vroegere geeljurkroversnest en zo ziet de regering dat graag! Minderheden en zo leuk en zo, maar de gele bende is de baas en door dit soort werkjes leert de jeugd dat weten. Kijk die koter in het midden, hij lacht zich een aap om die horigen die in ‘49 een week dachten beter af te wezen. Ha! Herinner ‘59!

Enige Jonge Pioniers die met De President op de plaat wilden. Nadat ik mijn pik had afgeveegd en wonderwel weer wat helder dacht was het tijd voor de Waanzin van de Wetenschap, meteen door…

Nu meteen door naar Deel 3 van het Verslag van Mijn Bezoek aan de ‘China 60 Jaar’ Tentoonstelling in Beijing. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een luttele 60 jaren had weten te bereiken, en poeh, het was me geen beetje. Deel 1 hier, Deel 2 hier. Na alle gekheid met pompoenen nu de zaal van Het Leger dat traditioneel een belangrijke rol in de communistische samenleving speelt.

Op de eerste plaat een enorm holografisch drie-dimensionaal scherm waar de ster van het leger rondjes draaide. Op de plaat is de ster bijna half, de rode plantjes voor zijn nep hoewel ze dit keer in stenen potten stonden, meestal zijn het plastieken.

Het stuk van het verzet in de legerzaal was zonder enige twijfel deze enorme maquette waar modellen van alle onderdelen hun opwachting maakten, vooraan enige boten. Het water is nep, da’s niet om flauw te wezen maar om contrast te brengen in dit verhaal. Later namenlijk, in een volgend deel, komen er nog veel grotere maquettes voorbij met echt en zelfs stromend water.

Op de voorgond de Type 022 Fast Attack Boat, China heeft er meer dan 80 en in die bulten achterop zitten acht raketten, vier voor iedere bult. De razendsnelle, 80 knopen, trimaranschepen zijn bedacht om als zwermen honginggeile bijen op een Americaans vliegdekschip af te vliegen en het ding compleet kapot naar de bodem te jagen met al zijn zielen mee. Een zeemansgraf, zo romantisch in de literatuur, maar de praktijk is anders hoor.

Het voertuig met de Grote Raket is een Type Dongfeng 21, nucleair in staat maar voor de relatief korte afstand, Guam haalt ‘ie maar Hawaii net niet, vooral bedoeld voor die luizen van een Americaanse bases op de Japanse eilanden die China al sinds jaar en dag een doorn in het oogje zijn.

De Type H-6 bommenwerper stamt oorspronkelijk uit 1956 en is ontworpen door zwangere beren uit de Vodka-Unie. China heeft het machien echter voor tot in den eeuwigheid doorontwikkeld en veel verder is men niet gekomen. De blauwe gloed onder het vliegmachien voorspelt veel goeds en indeed:

Een enorme wereldkaart aan balken die weer aan het plafond vast gemaakt waren. Duiven weer, jaja kom toch zeg, welke geit houdt nu wie voor de gek met dat vredesgedoe? Een en al eerlijke agressie en dan weer dit. Was wel mooi hoor, de wereldbol was interactief met zichzelf en eigenlijk een soort scherm, de wolken en de duiven bewogen en de wereld ook weer, allemaal door mekaar en rond mekaar en over, een verwarend gebeuren waar menig bezoeker bijna zijn nek op brak.

Vrede op Aarde zakte wel diep weg in Mijn Aars bij deze modellen van China’s eerste atoombommen, links de H en rechts de A. Voor de feestelijke gelegenheid geschilderd in rood en wit met nepplantengelukkig weer in plastieken potten voor. Ik controleer dat altijd even, details zijn namenlijk belangrijk in een lang verhaal als dit, gaat ook om geloofwaardigheid. China testte op 16 oktober 1964 haar eerste atoombom dus da’s binnekort alweer een feestje.

Men had ook levensgrote soldaten neergezet in de nieuwste uniformen, rechts benne gewone Wang soldaats, links is een arrestatie-eenheider die met zoveel geweld nabij natuurlijk geen klap te doen heeft. Immers als ‘ie dood is kan je ‘m niet meer arresteren. De arrestatie-eenheid was weer te laat, oh jee oh jee oh nee. Op de achtergrond een aantal plaatjes door mekaar die samen weinig verhaalden. Te zien een stilstaande vrachtwagen die een kanon trekt, een helikopter boven zee, een vrachtwagen die uit een boot rijdt, iets op een strand en nog wat boten.

Het gaf toch een wat treurige blik. De arrestatie-eenheider kent U al, daarnaast een heel sombere piloot die zijn bril ook op de grond maar liever niet afzet, kennelijk was hij uit zijn vliegtuig gesprongen want zijn zwemvestje was opgeblazen en hij is dus zijn kist kwijg geraakt! Schaam je, vent. Da’s het ergste dat een piloot kan overkomen, zijn kist, met wie hij liefde deelde en leed, die hij door en door kende, ja tot de laatste naad. Links nog een man met een te grote helm en midden een verregende baas die denkelijk ergens in een guuroord op wacht moet staan.

Na alle glamoer dan weer dit: een heerlijk knullige vitrine die China’s nieuwste communicatie apparatuur moet tonen. Links de satellietschotel die signalen, uit de ruimte natuurlijk!, kan opvangen en achter glas het platscherm waarachter analisten zich over de gegevens kunnen buigen. Het platscherm is gedeeltelijk gecamoufleert zodat het voor de vijand niet direct zichtbaar is. Misleiding immers, is ook vandaag, nog steeds belangrijk in oorlogsvoering.

Daar is ons Hu, hij inspecteert de troepen in zijn moderne Mao-pak op een kade ergens in het diepe diepe zuiden van het land. Het is op Hainan, dat eiland van vis en vreugde en het enige stukje subtropisch China. Vroeger lag bezoeker daar op het strand terwijl marineschepen recht voor zijn strandstoel met scherp oefenden. In 1998 was ik daar en zag dat, foto’s genomen met mijn mooie Kodak filmpjes-camera en wat waren mijn vrienden in Nederland verrast, kom daar eens om in Zandvoort!

Richting eindezaal klommen nog twee neppe pandaberen in een neppe bamboeboom. Eigenlijk zijn panda’s veel te lui om te klimmen, die beesten krijgen zichzelf, of hun ding voor die materie, niet eens omhoog. Wat die panda’s daar opeens deden na al dat geweld weet ik niet, misschien waren zij om bezoeker af te leiden, maar van wat, oorlog toch is mooi.

China is trots op haar Hummer. Dit is de Dongfeng Mengshi en die was eigenlijk een beetje uit plaats op een tentoonstelling over wat China bereikte. Nu wist de organisatie dat stiekum ook wel een beetje want het ding was lichtelijk wegverstopt in een hoekje en er waren geen neplanten voor gezet. Een beetje een moetje denk ik, men kon het ding niet negeren maar de aandacht kwam niet van harte. Toch wilde iedere bezoeker met het machien op de foto, trots indeed.

Na de legerzaal kwamen twee zalen vol met de geschiedenis van China’s diplomatieke betrekkingen, want baas Von Clausewitz zei al eens eerder: “Oorlog is diplomatie met andere middelen” en daar heeft China weet van gekregen. Wij, van het Westen, moeten ook niet zomaar steeds alles maar op blijven schrijven, beetje geheim kan geen kwaad zeg, de geelmannen lezen alles mee hoor, in welke taal ook.

Het scherm nu, en hier is het, was het grootste van de hele tentoonstelling. Leest U deze delen louter voor de schermen dan kunt U nu afhaken. Het scherm telde zes vlakken en werd beschenen door drie schijners voor en zeker nog zoveel achter. Het scherm toonde beelden van staatsbezoeken van Chinese presidenten aan verre buitenlanden en al het moois dat men daar bereikte. Op de helling richting het scherm een wereldkaart, een vaste het was, niet zelf weer een scherm, met China in het midden.

De neppe planten in plastieken bakken oogden hier buitengewoon rommelig, er waren witte, rode, vaalrode en bijna allemaal van verschillende hoogte. Er leek ook geen systeem in te zitten. Bijvoorbeeld twee hoog/halfrood, twee laag/wit, twee middelhoog/vaalrood, zou op een gedachte duiden maar neen, en men gebruikte ook nog eens allerlei verschillende neppe planten. Een teleurstelling. Maar nu, ik beloofde U eerder, NEGERTJES!

Men wilde in dit gedeelte van de tentoonstelling laten zien wat China voor de wereld had gedaan en nu ja, dan kan men eigenlijk alleen in Afrika terecht want in Europa maakte men immers al bruggen over rivieren toen de Chinezen nog in hun kattenvel rondliepen. Op de plaat Mao in Peking met enige Negertjes en denkelijk wat Pakistanen.

Negertjes met een portret van Zhou Enlai en voor de plaat hebben zij hun hemden gewassen tot zij wit zagen.

Diverse kleine negertjes met Chinese vlaggen. In 2007 maakte Hu Jintao een ‘ik-geef-jou-een-brug-dan-neem-ik-jou-olie-mee’ reis langs acht landen op het verloren continent. Ze hebben het geweten hoor, de Chinezen maakten daar in twee jaar zoveel bruggen dat geen Afrikaan ooit nog brug kan zeggen. En ze zijn nog steeds bezig, zelf nu ik dit schrijf, om nog veel meer bruggen te bouwen over echte en bedachte rivieren. Wat immers, moet noord-Mali met bruggen? Toch komen ze daar ook, over dit en dat, en overlopen zullen ze, die lui in dat land.

Jiang Zemin boven een Mercedes limosine, het voertuig van keus in die contreiën en kennelijk is dit nog eens een arm landje want het is niet eens een 600 Pullman maar eerder een verlengde tachtiger jaren 240E, of een D misschien wel, godbetert.

Ha, boven staat Hu! Hij kan met iedereen overweg, zelfs met een negermeneer n bloementjeshemd en een witte pet op zijn hoofd. Het is, ssst, de Dictator. Midden, in pak, staat de man met de eigenlijke macht. Op de onderste plaat Wen Jiabao, het vriendelijke gezicht van China, en wat lacht de man toch mooi! Het ziet er toch een beetje raar uit, zijn Wen en zijn zwarte vriend niet in de plaat geplakt? Genoeg nu van al dit geaap, de tijgers beten al in mijn benen en het was tijd om weg te wezen naar de volgende zaal, daar was cultuur.

Het was weer een geweldig feest… Volgende keer meer, want dit verhaal is nog lang niet afgelopen, ik lijk het zoveel dat het tot een zesling is gegroeid. Na alles verjaart China maar een keer zestig en daar kan ik best wat extra aandacht aan besteden.

China bestond op 1 oktober 60 jaar en de Chinezen zouden zichzelf niet zijn zonder de nodige rare dingen om ons te herinneren. Ik vond zo’n raar ding, het is een Tiananmen modelletje met, zo gelukkig, heel veel lampjes en geluid.

Een stapje terug in tijd, het begin immers, zie de zon, is goud waard. Het model kwam in een kartonnen zijschuifdoos in de juiste bloedrode kleur.

Het was geen eitje met een ene schil, oh nee, dit beestje liet zich niet makkelijk pellen. Het rood eenmaal verwijderd bleek daar een nieuwe hard plastieken schild.

Toch eenvoudig te verwijderen maar daar was de volgende hindernis in mijn leven vol; nog een stuk plastic dat als gegoten over de  torens zat. De Chinamannen bennen beste platiekenfabrikanten, die lui kunnen werkelijk alles maken met hun gootjes en gaatjes.

Daar, vol kleuren, dacht ik eindelijk het ding te hebben en wat was ik blij. Tot nu en met mijn wijze meisje beter wist: er zat nog een laag in dit grapje gek.

Het was de onderdoos maar en daar is het helemaal: Tiananmen in puur goud boven een rode rand, Mao, iets aan de kleine kant, op zijn plek in het middden en de keizerlijke torens links en rechts die daar eigenlijk niet meer staan.

Het ding staat op een pootje voor en genen achter, da’s allemaal om schakelaar die vlak achter de voorpoot zit. De schakelaar brengt wonderen indeed, die zijn boven al op de plaat te zien maar maarrrrr zo gaan wij live, eerst de achterkant:

Veel simpeler dan de voorkant en met minder gekheid, bovendien is bouwer, vermoedelijk in opdracht, de schaal vergeten: de poorten zijn veel te klein. Het is allemaal indrukwekkend hoor, als je voor die poorten staat en zo, maar zo klein voel je je echt niet. Nu een mooie film van het ding in actie. De Chinese overheid besloot nog steeds Youtube te blokkeren dus ik doe het even expirimenteel met deze rommel, 11 seconden gekheid veel plezier!

Tijdens de zo feestlijke 1 Oktober Parade voor China’s 60ste verjaardag reed Hu Jintao in de rondte in een nieuwe staatslimosine: de Hongqi CA-7600J. Het ontwerp is gebaseerd op het Hongqi HQD (later omgedoopt tot HQE) prototype uit 2005 maar met een traditioneler Hongqi-front dat veel weg heeft van een ander Hongi-prototype uit 2007 dat zijn dagen slijt in het Hongqi-museum in Changchun. De CA-7600J staat op een aangepast Lincoln platform waar Hongqi eerder meer gebruik van maakte.

De CA-7600J is volgens de Chinese staatspers 6.4 meter lang, 2.05 meter breed en 1.72 meter hoog. De motor zou een zelf ontwikkelde V12 zijn met 300kw en 550nm aan de achterwielen.

Tijdens de parade reden zeven stux CA-7600J mee. Drie kekke blauwe voor televisie en fotografen en vier zwarte. De voorste met Hu Jintao, daarachter de commandant van de Beijing Militairy Region Luitenant-Generaal Fang Fenghui en daar weer achter twee reserve auto’s.

De CA-7600J zou gepantserd zijn maar wie zijn hoofd dan uit het dak steekt schiet daar weinig mee op. In tegenstelling tot Hongqi’s bij eerdere parade’s spuwde Hu zijn gal door vier dakmicrofoons, eerder waren dat er altijd drie (da’s Deng).

Hu voor de Poort van de Hemelse Vrede. De militaire nummerplaat stelt ‘02009′, die van Fang stelde ‘01949′ en zo is het verschil precies 60.

Het 2007-prototype uit het Hongqi-museum met normale achterdeuren.

Het 2005-HQD prototype met Rolls Royce grille en zeldmoorddeuren.

HQD

De CA-7600J. Enig verschillen de extra richtingaanwijzer en het derde remlicht. De dikke raamlijst duidt op kogelwerend glas.

Door het blauw van de camerawagen zijn de lijnen van de CA-7600J beter te bekijken en de zware achterkant lijkt toch behoorlijk uit balans met de veel lichtere voorkant.

Men speculeert of Chinese internetfora druk over de vraag of deze auto ooit voor de consument te koop komt. Ik denk eerlijk van niet, eerdere Hongqi-staatslimosines kwamen ook nooit op de consumentenmarkt en de nieuweling was tot 30 september zelfs staatsgeheim. Over vele jaren zullen de eerste opgebruikte CA-7600J’s misschien uit overheidsdepots naar de tweede hands markt sijpelen maar tot die tijd is er gelukkig nog de CA-7182E7.

Warm Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van mijn verslag van mijn bezoek aan de China 60 Jaar Tentoonstelling in Peking. Deel 1 hier. China viert feest en het mooiste komt samen in het Beijing International Exhibition Centre waar men een overzicht beoogt te geven van 60 jaar voorspoed door ontwikkeling.

Na eerder in de hoofdhal nu in de eerste zij, met al thema Industrieële en Agriculturele produktie. Daar valt veel onder en dat bleek, op de eerste plaat een Shenzhou Ruimteraket, een reusachtig mijnwiel, een even reusachtige lager, een nepplant en enige Chinezen.

Ook de mode is in zestig jaar met zijn tijd meegegaan, zo bleek ook in Deel 1. Hier had men voor de zekerheid nog een een vitrine met moderne kleding neergekwakt. De plant is nep. De man draagt zijn jasje buitengewoon hip met losse schouder en het kent lange mouwen. De vrouw lijkt zich niet goed op haar plek te voelen in haar modern-traditionele jurk, retro zo U wilt, naast haar veel hippere afspraak. Drank er in meneer, dan komt het wel goed. De vitrine stond ook nog eens scheef.

Een booreiland, een volk dat die kan maken heeft zich opgestoten. Neerland kan ook booreilanden maken maar Nigeria bijvoorbeeld niet, al die eilanden voor haar kust komen van buiten gesleept. De plant, is nep.

De plant is nep. Enige parfumerieën in een vitrine moeten laten zien dat geen Chinees nog hoeft te stinken als hij, of zij, dat tenminste niet wil. Het mooie meisje, een uitlegster, dook eerder weg voor mijn camera maar uiteindelijk wist ik haar fijne smoeltje toch te snappen.

China maakt ook vliegtuigen en bezoeker zou het weten met dit vreemde model van een tuig op ongveer 1:4. Een echte plane had mij niets verbaast maar dat was kennelijk net iets teveel van het goede. De weg naar de cockpit werd versperd door een aantal neppe planten op de treden van de trap. Boven de fuselage een blik op een industrieterrein zoals het van boven ziet, daar weer op een lucht met wolken zoals die vanuit het vliegtuig zien. Gecompliceerde installatie, ik moest er twee keer naar kijken voor ik hem had.

U, Beste Lezer, mag het zeggen: wat is dit? Ik had en heb werkelijk geen idee en de text boven, die ik gedeeltelijk kon lezen, bood ook geen soelaas. Het zou gaan om een communicatisysteem met de naam NC-32, maar wat is die dradenbende beneden? Deze vitrine stond scheef.

Schermen, men en ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik laat ze lang niet allemaal zien anders kon ik wel eenserie aparte artikelen over die schermen van de 60 Jaar China Tentoonstelling in Peking kunnen schrijven met, voor de leuk hoor, als titel ‘Schermen van de 60 Jaar China Tentoonstelling in Peking’ en dan met Deel 1, Deel 2 enzovoort. Er waren er genoeg en ik heb ze allemaal geplaat. Teveel van het goede indeed, ik dien bij de hoofdlijnen te blijven want daar is al meer dan genoeg te zien. Voor het scherm neppe planten en op het scherm enige geelmannen met vlaggen. Het scherm was een kromme en dat kreeg men, na zestig jaar weer, met vijf beamers nog niet recht.

Die plant daar links is nep. De maquette beeldde een reusachtig industrieterrein en er kwam ook geluid uit, zie de twee speakers bij de middelste paal. De geluiden beoogden een geluid te geven van de geluiden op een industrieterrein. Het ging zo van: “pssssst” “boem boem” “drk drk drk” “sisssss” “knal” “rrrrrrr” “dzzzzz” en dan begon het hele bandje weer opnieuw.

Nu agriculureel, een uitstalling met Chinees fruit. En het mooiste van, het waren geen neppe vruchten maar allemaal echte! Echt waar. Bezoekers streelden de vruchten en namen ze kort van hun stellage maar legden ze steeds weer braaf terug op hun plek zonder zelfs maar in het vlees te bijten. Ha, in Neerland waren die al na minuten weggestolen door die Marokanen! Zo blijkt toch eens dat een strenge opvoeding wel degelijk helpt.

Een meer algemene uitstalling van produkten die de loot van hun bestaan aan het land te danken hadden. Bovenaan enige flessen wijn maar gek genoeg helemaal geen bier. China kent de grootste bierproduktie per jaar ter wereld en toch was er geen blik te bekkennen. Een misser of doelbewust, alle opvoedingsverhalen daargelaten, als er bier staat gaan meestal toch de zinnen los.

De installatie was zo aardig dat ik U Lezer twee dichtbij-oppen doe. Hier melk van het merk Milk Deluxe dat bij veel Chinese spermarkten, niet bij allemaal, in het koelvak ligt.  De ranzigheid tussen de stapels is niet van mijn camera, vermoedlijk lekte daar eerder een pak. Deze doosjes zijn van het formaat ’schoolmelk’ in Nederland maar op deze modellen was geen rietje te zien.

Enige frisdranken die hun oorsprong van het frisse platteland weten. Helemaal links een fles ‘Halo C’ met grapefruit-smaak. Dit is een relatief nieuwe merknaam van het Chinese monsterconcern Wahaha, vaak gegrapt als Wahahahahahaha! Wahaha begon met water, niet drinkbaar uit de kraan, en ging daarna verder met allerlei onnodige doch buitengewoon lekkere energiedrankjes waar Halo C er een van is. Ik drink het spul graag en neem het vaak mee in mijn mandje op langere fietstochten. Mierzoet, maar je voelt je benen weer. Rachts nog een koppel flessen bakolie.

De grootste pompoen ter wereld zou dit moeten wezen en yep het was een echte en iedereen mocht haar aanraken. Het bordje zegt: “Niet aanraken” maar daar hebben Chinezen zo U ziet pompoen aan en bovendien was er geen hekje gemaakt.

Ook op de grond kon bezoeker niet aan het boerenleven ontsnappen. Niet vreemd natuurlijk, het is immers de grond die al god’s planten brengt. De doorzichtige tegels toonden diverse soorten gronden, zaden en zelfs, rechtboven, een laaghoogte plant.

De maquette beoogde een beeld te geven van een modern boerenbedrijf. De machines echter verschilden van schaal en dat oogt mij buitengewoon slordig, aan zulk soort missers heb ik een poephekel. Op de achtergrond op het fotoscherm een lössplatau uit midden-China aan de gele rivier waar juist echt en helemaal niet dat soort vlakke lanschappen uit de maquette te vinden zijn. Weer een fout, da’s twee, en die planten voor zijn nep.

Een bijzonder gevalletje en dus rijp voor een plaatje. Grote graansilo’s duiden op boerenactiviteit maar meteen rechts naast staat wat lijkt een overheidsgebouw met een voetbalveld achter. Links naast de silo’s een villawijk waaruit kennelijk moet blijken dat de boer’n het best hebb’n in Ch’na. Nu, dat zal dan wel.

Hier President Hu Jintao met enige boeren in de provincie Anhui. Naar goed bescheiden gebruik is Hu gestoken in hemdsmouwen, net als toevallig iedereen in de plaat behalve de koter die daar ook maar is omdat de jeugd de toekomst zou hebben. Op het brakke tafeltje enige produkten uit die provincie en Hu laat die zich zo te zien best smaken!

Beste Lezer, dit is het einde van Deel 2, Deel 3 binnenkort weer eens, als ik tijd heb hoor.

Ik had al en Witte en vandaag ergens onderweg vond ik nog een zwarte op het kruispunt bij Jiangguomen en Xidan en de lieve Chineesjes waren weer zo blij met het ding. Op de plaat haar Vriend en de Vreemdeling die beiden denken aan die mooie ogen, indeed, wat kijken ze fel zeg.

Haar enigste geroofd van een ufu, kijk, het kan ook andersom hoor en zeker in China want daar kan immers alles zomaar gebeuren. Het politie-afezettings-lijntje hangt op zijn kop. Aandacht, een beetje meer, en dit land zou er heus wel komen. Nu hoor, zie ik toch het ergste uiteindelijk, met reusachtige vechtpartijen een oorlog. Want een volk als dat eeuwig vrolijke Chinese houdt geen leger onder de duim.

Braaf Ding, saluut aan de macht, kennelijk niet een van hen. Gezien heur haar een tourist uit Anhui of van verder weg. Wel lekker hoor, die boerinnen met hun frisse gele wangen, ze lachte nog naar mij.

Deze wat oudere niet, zij dacht louter Haar Land en hield haar hart. Wat een macht toch, een tank voor een winkelcentrum zeg. Kijk als ze willen dan komen ze wel, dit laffe volk echter komt voorlopig nooit hoe hard ik hen ook stook met mijn hippiegelul over vrijgheid en zelfzeggenschap.

Uiteindelijk, moeilijk ook de conclusie omdat ik hier al jaren met veel plezier woon, zal China verliezen. Niet door een gebrek aan geld natuurlijk, dat heeft de regering genoeg, maar simpelweg omdat het volk niet spreken mag. En zie Europa en daarna ook America, de vrijheid van het woord is het grootste goud waar op aarde. Advertentie: