Archeologen in het Museum of Qin Terracotta Warriors and Horses in Xi’an in de provincie Shaanxi hebben 120 nieuwe Terracotta Warriors opgegraven uit de ‘No. 1 Pit’, de grootste van drie opgraafgebieden. Ieder jaar komen er nieuwe strijders boven maar nooit eerder zoveel in ene keer. Het museum, beter simpelweg bekend als de ‘Terracotta Army’ stamt uit 1979. In 1974 vonden boeren op zoek naar een bron de eerste terracotta figuren.

Keizer Qin Shihuang begon na zijn troonsbestijging in 246vc op zijn dertiende levensjaar aan de bouw van zijn eigen reusachtige mausoleum, het terracotta leger moest de keizer na zijn dood beschermen.

Qin Shihuang stichtte later de Qin-Dynastie (211-206vc), de eerste dynastie die China wist te verenigen. Hoe groot ook, het leger is slechts een klein onderdeel van het totale mausoleum. Veel is nog niet opgegraven, inclusief het graf van de keizer zelf.

De drie ‘pits’ van het terrecotta leger tellen naar schatting 8000 figuren, het merendeel nog onder de grond. Archeologen vermoeden nog veel meer figuren in de rest van het uitgestrekte grafgebied.

Meer over het museum, zie hier.

Monikken en archeologen in Nanjing in de provincie Jiangsu zeggen een stuk van de schedel te hebben gevonden van Sakyamuni, de oprichter van het boeddhisme. Het stuk schedel werd met groot ceremonieel neergezet in de Qixia tempel in Nanjing.

De claim is tot nu niet door internationale boeddhisme-organisaties bevestigd. Waar het stuk schedel gevonden is is ook nog niet bekend, de monikken en archeologen in Nanjing organiseren later deze week een persconferentie om hun ontdekking wereldkundig te maken.

Op de bovenste plaat het schedelstuk waar het allemaal om draait. Sakyamuni, aka Gautama Boeddha, leefde van 563 tot 483 voor christus, geboren in Nepal en dood gegaan in India.

De feestelijke ceremonie, zie het vele schone vrouwvolk rechts.

Boeddisme is toegestaan in China, gelovigen zijn echter niet vrij te geloven hoe zij willen, de overheid houdt een flinke vinger in de pap. Bij belangrijke gebeurtenissen zijn daarom altijd vertegenwoordigers van het hoogste gezag aanwezig. Opnieuw schoon vrouwvolk, lijken wel stewardessen, hun rol bij de ceremonie is mij onduidelijk.

Monnik draagt de kist met het stuk schedel.

De kist ontdaan van zijn doek. De ijzerdraden dienen diefstal te voorkomen. Meer nieuws over deze vreemde ontdekking na de persconferentie, als die tenminste komt, de hele zaak lijkt mij toch wat te veel op een circus.

Archeologen hebben in Luoyang in de provincie Henan het graf gevonden van Cao Xiu (?-228), een beroemde leger officier uit het begin van de ‘Tree Kingdoms’-periode (220-280). Dit was een zeer onrustige tijd met bijna permanente oorlog vanaf de val van de Han-dynastie (206 bc-220 ad) tot de China-brede vestiging van de Jin-dynastie (265-420).

Tijdens de Three Kingdoms-periode bevochten de koninkrijken van Wei, Shu en Wu elkaar om de alleenheerschappij in China. Door hun onderlinge vetes kreeg de nieuwe Jin-dynastie kans zich te vestigen. Uiteindelijk gaf Wu zich in 280 als laatste over aan de Jin.

Xiao Xiu was een hoge officier in het leger van de nog veel beroemdere generaal Cao Cao (155-220). Deze generaal heerste in het noorden van China en overheerste de laatste Han-keizer. Na Cao Cao’s dood, en daarmee de defenitieve van van de Han-dynastie, begon de periode van de Three Kingdoms. Cao Cao’s gebied groeide uit tot het koninkrijk Wei.

De meeste experts stellen trouwens dat de naam ‘Three Kingdoms’ ongelukkig gekozen is, de leiders van Wei, Shu en Wu noemden zich ieder namenlijk keizer. ‘Three Empires’ was daarom beter geweest maar ook bij benamingen geldt: de geschiedenis is niet meer te veranderen.

Het graf meet 50 bij 21 meter. In het graf vond men aardewerk, porcelijnwerk, koperwerk, drankbekers en potten. De de tombe lagen de skeletten van een 50-jaar oude man en een 40-jaar oude vrouw.

Het rokende geweer was echter dit stempel. Het beeldt de naam ‘Cao Xiu’ en kan alleen door hem gebruikt zijn. Volgens traditie ging het stempel, en alle andere spullen, met de dode mee voor diens reis naar de volgende wereld. De vrouw van Cao Xiu, het 40-jarig skelet, was vermoedelijk een slachtoffer van deze traditie.

Aardewerk uit het graf.

Sierraad uit het graf.

Duikers en archeologen van het China National Underwater Cultural Heritage Protection Center hebben voor de kust bij Shantou in de provincie Guangdong meer dan 1000 porceleinen artikelen boven water gehaald. De schat komt uit een scheepswrak, door de archeologen Nan’ao No 1 gedoopt, dat verging in de Ming-Dynastie (1368-1644).

In die tijd dreef men vanuit zuidelijk China handel met Japan, Zuid Korea, Zuid-Oost Azië, Indonisië, India, Oost-Afrika en het Midden-Oosten. Het gebied rond Shantou staat daarom ook bekend als het beginpunt van de ‘Maritieme Zijde Route’. De Nan’ao No 1 verging kort na vertrek in de Zuid-Chinese Zee, vermoedelijk was het op weg naar Afrika.

Porcelein uit de Nan’ao No 1 na schoonmaak. Volgens experts komt het porcelein komt uit oost-Guangdong, zuid-Fujian en uit de beroemde porceleinstad Jingdezhen in de provincie Jiangxi.

De Zuid-Chinese Zee is berucht om zijn onverwachte stormen en typhonen, archeologen verwachten nog duizenden scheepswrakken onder de oppervlakte. Voor de schatten van de Nan’ao No 1 is ondertussen een speciaal museum gebouwd in Yangjiang nabij  Shantou. Het is nog niet zeker of men na de schat ook het wrak zelf gaat boven brengen.

Groot feest in de stad Shanjiamen in de provincie Zhejiang want de haven bestaat 600 jaar. Men vierde de verjaardag met een grote optocht en een waterparade van nieuwe oude jonken.

Shenjiamen begon zijn bestaan in 1409 als fort voor verdediging tegen die dexelse Japanners die toen al van plan waren China binnen te vallen en dat van tijd tot tijd ook deden.

Shenjiamen is ondertussen gegroeid tot de grootste visserij-haven van China en staat onder Bergen in Noorwegen en Callao in Peru op de derde plek op de grootste-vishavens-ter-wereld lijst.

De festiviteiten in Shenjiamen duren nog de hele week met conferenties, recepties en als hoogtepunt een spectaculaire vlootschouw van alles vissersboten voor de haven.

Op 1 oktober bestaat China 60 jaar en die dag is het groot feest in China. Peking organiseert het Allergrootste feest met een reusachtige militaire parade over Tiananmen. Op het plein staat ook het Monument voor de Helden van het Volk en dat kreeg een grondige schoonmaakbeurt.

Stof, uitlaatgassen en vervuiling hadden het monument een grauwe donkere kleur gegeven en op 1 oktober moet alles glimmen alsof het 30 september gebouwd is. De schoonmaak ging voorzichtig met de hand om het kostbare marmer en graniet niet te beschadigen. De werklieden waren niet met noodlijnen gezekerd want wie zo’n belangrijk momument schoonmaakt kijkt goed uit.

Het monument werd gebouwd van 1952 tot 1958, is 38 meter hoog, weegt 10.000 ton en is gemaakt van 17.000 stukken graniet en marmer. Het monument eert de martelaren die vielen voor de revolutionaire strijd van het het Chinese Volk in de 19e en 20e eeuw. Het handschrift op het monument is van Zhou Enlai en de spreuk is bedacht door Mao Zedon. Er staat: “Eeuwige Glorie voor de Helden van het Volk die hun leven gaven voor de volksbevrijdingsoorlog en de volksrevolutie”.

Op 1 oktober viert China zijn zestigste verjaardag en het wordt een groot feest. De voorbereidingen zijn in volle gang, op de platen arbeiders die een Mao monument in de stad Wuhan oplappen.

Het monument werd gebouwd in 1969 ter ere van de ‘Overwinning van het Volk’ op de overstromingen van de Yangtze in 1954. Onder Mao’s portret een gedicht van de Grote roerganger in marmer.

Wuhan, provincie Hubei, is weinig vriendelijk geweest voor Zijn Redder, het monument lijkt in geen eeuwen meer opgeknapt. Men heeft nog net iets meer dan anderhalve maand om Mao weer te laten schijnen.

Plaat genomen vlak voor het werk. De trap staat op instorten en alle steen is verkleurd. De rest van de stad ziet er trouwens niet veel beter uit, ik was daar nog eens lang geleden; niets te beleven, wegblijven.

Chinese deskundigen hebben bij het dorp Mudanjiang in de provincie Heilongjiang 95 granaten gevonden die de Japanse bezetter na de Tweede Wereldoorlog achterliet. Er liggen naar schatting nog miljoenen granaten en grotere Japanse bommen in het gebied. Het beste zou zijn om de plekken met onderaardse gangen te verbinden en de boel in een keer op te blazen want die Dongbeiren waren helemaal niet vies van de Jappen in de oorlog!

Tegenwoordig stelt het volkje daar nog steeds niets voor, luie donders bij mekaar, beetje miepen over vroeger in hun lege fabriexhallen. Opblazen dus, en het is uitvoerbaar want de Chinese overheid weet al tientallen jaren de exacte lokatie van alle bomplekken.

China kan die goed gebruiken om als het nodig is de Japanse regering weer eens in verlegenheid te brengen, bijvoorbeeld bij gedoe over schoolboekjes of gedonder over eilandjes. Dan komen er plots weer ergens wat oude Japanse bommetjes naar boven.

De Chinezen hopen dat Japan zich vervolgens zo schaamt dat men op een bepaald onderwerp toegeeft. De truuk werkte maar de Jappen hebben het ondertussen door, de rest van de wereld nog niet en dus blijft het een listig grapje van de Chinezen.

Op dit moment speelt er niet heel veel tussen China en Japan maar men heeft het nog erg moeilijk over de status van de Diaoyou-eilanden die beide landen betwisten.Er zijn nu moeizame gesprekken over de rotsblokjes aan de gang en China houdt de druk graag op de ketel.

Bij serieuzere problemen zoals de schoolboektoestanden, waar Japan volgens de Chinese overheid WW2 massamoorden in China onder het tapijt schuift, grijpt China naar zwaardere middelen. Dan ploft er een een oude chemische granaat en gaan er wat mensen bij dood. Dat zal die Jappen leren!

Deel 3 en Het Laatste van mijn verslag van Mijn Bezoek aan het Beijing Ancient Architecture Museum, die musea hier zijn zo neuk groot ik kom nooit in een artikel uit. Dat geeft natuurlijk niets want ik schrijf toch graag, HIER deel 1 en HIER deel 2. Voor de vaste lezer, de vorige keer liet ik U achter bij een poort en daar ging ik door.

Deze tempel was weer een onderdeel van, die keizers liepen leipen la zich vroeger suf. Dit hier heet de Courtyard for the Holy Kitchen, ik weet de neuk niet hoe ‘courtyard’ te translaten dus daar de Engelstaal text die zag op een bord. In de courtyard stamt uit 1420 en was ooit de plek waar de offers voor de god Xiannong werden bereid.

Dat plek was weer aan afzonderlijke tempel naast al die andere, hier op de plaat het binnenste van het hoofdgebouw, enigszins space deze eeuwenoude tekening, was wel een kopie, die door hoeken ging. Het was een beeld van de keizer die aankwam bij de tempel met zijn hele gevolg van duizenden dienders en soldaten.

Daar ook een replica van een oude trommel van het soort dat men drumde als de keizer in aantocht was, om zo het tempelvolk te waarschuwen voor die invasie. Als de keizer kwam donderde het vroeger in die kleine straten rond de tempels, die kleine straten toch zijn nu bijna allemaal weg en vervangen door hoogbouw, vooruitgang het heet jaja. Weg met de Geschiedenis, op de vuinisbelt die rommel!

Daar een ploeg, geen gewone kutploeg natuurlijk maar een heel speciale. De keizer, drukke baas echt, plante namenlijk ook bomen tijdens bepaalde plechtigheden. Deze ploeg is een namaak van een echte waarmee de keizer ploegde, he himself, voor hij zaad voor een boom in aarde strooide. Wie immers zou voor de keizer kunnen ploegen dan Hij Zelf? Dus zo deed hij, die bedienden denkelijk hebben wel eens gelachen bij het zicht op de keizer ploeterend met zijn ploeg, och die lol van vroeger, dat mooi verleden…

La Holy Grail en ik heb ‘m gezien, dit was zo rond 1420 alweer, de bron waar het water kwam voor de offers aan dat god. Geen offer kennelijk zonder een slokje nat, begrijpelijk hoor, die zomers hier zijn heet tot in het bot.

Dak boven de bron waar nu een steen stond, mooi dak, creatief bewerkt en van hout, zie het zonlicht kruipen door dat gat, het geeft een schoonheid!

De Zaak daar met die Steen ging me vervelen want ik zag een ander mens en in andere mensen had ik heelmaal geen trek, laat mij toch alleen stel apen bij mekaar! Weg, ik vluchtte die wat ooit boeit mij wat plek uit en vond dit deur, neuk neuk, ik ben verboden nog, dit deed mij geen goed, lichte paniek toen in mijn bek, ergens moet het rustig zijn!

Het was ja, daar weer buiten stond een huisje zonder ziel naast een boom en een kar. Het huisje was leeg, waarom was het daar? Ooit mischien zat daar iemand om een Kaart te Verkopen. “Een Kaart van het Complex hier bitte!”, geen idee van de weg toen, ik dwaalde van hot naar her maar daar was iets boven het huisje toch weer licht dus de weg was ergens en een bestemming doemde uit mijn brakke bek, ja daar zie daar en daar is het ook leuk, daar zeker!

De trap stijgt naar het altaar waar de keizer zijn eigenlijke offer aan de Xiannong god bracht, na dus met water overgoten van net. Ook dit altaar is van 1420, men bouwde toen als hazen, hopla de hele boel in ene keer. Nu weet ik uit een bord daar wanneer de keizer zijn offer deed: het was in het midden van de Late Lente. Achter dit altaar, ik liep er op en dacht mij Baas, was en hek mat daarachter een sportveld. Enig kind deed iets met een bal, mensen la, wegwezen was’t weer.

Dit is niet dat maar een ander altaar, voor de keizer weer. Van deze plek keek hij hoe notabelen hun bomen planten nadat Hij Zijn boom had geplant. De plek van het platform stamt uit 1531, toen in die tijden was het van hout en werd ieder jaar opnieuw opgericht als de keizr kwam. In 1754 bouwde men dit permanente platform gemaakt van steen en marmer. Daar was het wel mooi, geen hond te zien in iedere richting, alleen Ik zoals dat Hoort en weer die vreemde zachte lentewind die een mens zo blij kan maken, of doodziek.

Een oven waar de keizer zijde verbrandde, voor de god Jupiter dat was, een andere. Chinees: Taisui, schreef ik dat niet al eens ergens in Deel 1? Best!, deze oven stamt weerom uit 1420, Ming Dynastie, duidelijk te zien aan de stijl van het dak.

Ha de la die had U, Beste Lezer, nog te goed. Dit is de ingang van de tempel die ik in Deel 1 bezocht, toen van voor vergat ik die te platen, bijna bij het eind toch. De deuren zijn al dicht want nu was het tegen vijf en tijd voor een thuiskomst een keer, ik was rond dat moment in leven, Het Is Echt Van Mij!, alweer uren onderweg.

Op de parkeerplaats vond ik nog rappodepappo deze twee traditionele Chinese leeuwen, die horen eigenlijk een poort te bewaken en niet een leegte. Denkelijk stonden ze daar tijdelijk tot hun bestemming was uitvergaderd. China kennende gaat dat nog wel even duren, voor de lol kijk ik volgend jaar nog eens.

Bijvangst geplaat door het hek. Deze klokken stonden tot en met augustus 2008 overal in de stad. Ze telden de dagen, uren, minuten en seconden af naar het begin van de olympische spelen. 99% van die beestjes is ondertussen verdwenen maar deze stond nog, alles staat op nul maar de tijd is juist, tot hel in den eeuwigheid op nul! Hier gebeurt namenlijk niets meer en dit verhaal is af.

Beste Lezer, dit verhaal was een Zware Dobber ik ben U eerlijk, toch ben ik zielsblij dat het uiteindelijk helemaal bestaat en genoot van ieder woord, welnu, hopelijk U ook. Binnenkort weer een nieuw Bezoek aan een Andere Plek.

Kaart van Google voor de Plek (A):

View Larger Map

Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van het verslag van Mijn bezoek aan het Beijing Ancient Architecture Museum, voor Deel 1 zie HIER. Nu vlug verder want wij hebben altijd haast en gaan nog niet naar huis.

Hier zo liet ik U de vorige keer, heeft U mij gemist Beste Lezer?, ik U niet!! Steek dat in je zak zeg. Het plaatje heelmaal boven waarschuwde mij voor gevaar, het hing aan een muur tussendoor.

Nu was het eens tijd voor een Bezoek aan het Hoofdgebouw maar eerst naar de plee want de blaas is baas, de wc installaties zijn in de rechtbovenhoek van de plaat.

Daar hing nog een brick carving uit de Qing Dynastie (1644-1912, de laatste dynastie, aka Manchu Dynastie). Het was nu mijn taak het artefact terug te vinden waar dit bord toe hoorde, zo met zo’n bordje in de hand door het hele pand. Toch niet, ik heb liever mijn handen vrij, nu naar het hoofdgebouw met gezwinde speed!

Hier voor de handigheid een citaat uit Deel 1:

“Het is de Jupiter tempel, (太岁, Taisui), gebouwd in 1420 in opdracht van de Yongle keizer uit de Ming dynastie.” Dan weet U dat weer, mijn lezers krijgen de Beste informatie, voorhanden.

Binnen en een overzicht, rechts het altaar voor offers, links de plek waar men keek hoe de keizer offers bracht, recht vooruit een maquette van een toren met de collectebus.

Meteen het hoogtepunt, deze open zuil aan het tempeldak. Lijkt door het licht te zwenen door de ruimte en weg te vliegen, feitelijk hangt het ding daar gewoon maar na wat minuten kijken draaide ik.

De tweede en vierde laag gezien van onder van zuil zijn kunstwerken op zich; deze bestaan namenlijk weer heelmaal uit tempeltjes, een vergroting van een stuk van de tweede, ja ik zou U posters kunnen sturen, 8 mp camera gekocht met 12x zoom, hier:

Schitterend en schitterend gedaan door een voor eeuwig naamloze kunstenaar en ambachtsman. De tempeltjes zijn ieder zo’n 20 centimeter hood, de hele ring telde er wel 30.

Hier ook de tweede laag zichtbaar met minder maar grotere tempels, Groter is Goed, minder matig en het zonlicht van buiten. Op mensniveau rond de zuil een groot aantal ancient architecturele artefacten, zie een paar fraaie uitgepikt:

Dit zijn drie guitige tempeldak-versieringen in de vorm van vervaarlijke draken. Ancient tempels hebben vier daklijnen die van de top naar de hoeken beneden lopen, zie tweede plaat. Soms is de hele lijn versierd met beesten en soms alleen het einde.

Deze drie zijn denkelijk van de lijn gezien het feit dat ze van voren open zijn, de dakspant kon dus doorlopen. Ook het feit dat ze beestjes van grootte en vervaarlijkheid verschillen duidt daarop, hoog op het dak zit de kleinste en naarmate de lijn dichter bij aarde komt komen de grote dieren kijken.

De dieren stammen uit de Chinese dierenriem, ik heb ondertussen alle twaalf stux meer dan eens gezien. Welk dieren men wanneer gebruikt hangt af van het soort tempel, voor welke god en voor welk doel, van het jaar van tempelbouw en eerlijk is eerlijk, ook wel van de voorkeur van de opdrachtgever. Hoewel die er meestal wel voor zorgde dat zijn tempel juist in het jaar van zijn favoriete dier werd gebouwd.

Over deze ancient architecturele regelgeving schrijf ik nog eens een keer wat meer, no space in dit verhaal voor teveel diepgang anders komt dit tempel nooit af, ik heb nog meer te pennen, ik zie tegen een enorme achterstand en zo moet ik ook weer op pad om een vriend te zien, hij neemt afscheid van iets, de neuk ja en het is al 22:27.

Moment van schrijven een dag verder. Het was gezellig en te veel gezopen maar wel een mooie San Miguel-asbak gejat, in de vorm van een kasteel en heel groot. Op de plaat hier boven een houten maquette van een typisch Chinese pagode, vooral het zuiden staat vol met dat spul. Bij Dali staan een paar beroemde maar laat U niet naaien; dat zijn nepperts. Heel vroeger maakte de Chinaman zijn pagode’s van houten planken, de meesten die zijn ondertussen afgefikt en reeds lang vervangen door stenen exemplaren. Alleen ergens in de provincie Fujian zouden nog echte houten staan, tijdens mijn laatste bezoek aan dat gebied heb ik ze echter niet gezien.

Dit grappige vrouwtje in haar kooi komt uit het plafond van de Longfu tempel in Peking, gebouwd in 1452 tijdens Ming Dynastie (1368-1644).

Deze schone figuurtjes komen ook van het plafond van de Longfu tempel. De tempel werd in het jaar 1901 grotendeels verwoest door de invasie van Engeland, Duitsland, de Verenigde Staten, Rusland, Frankrijk, Japan, Italië en Oostenrijk. De invasie was bedoeld om China een lesje te leren na het uitbreken van de Boxer Opstand.

Zelfs na meer dan 100 jaar is deze periode voor China nog steeds een schandvlek op haar geschiedenis, vernedering oh oh! Geen grapjes over maken Beste Lezer, voor U het weet krijgt U een boze Chinees aan Uw hippe reisbroek met afritsbare onderpijpen.

Aardig detail is trouwens dat veel Chinezen denken dat ook Nederland meedeed aan deze invasie, ik heb daar al met twee ex-vriendinnen flink ruzie over gemaakt. Nederland had in die tijd een regiment soldaten in Peking voor de bewaking van de ambassade maar naar typisch Nederlands gebruik kwamen ze het ambassadeterrein niet af en deden niet mee aan de gevechten.

Deze enorme maquette van Peking in 1949 stond op de plek waar vroeger de keizer zijn offers aan Jupiter bracht, 1949 natuurlijk niet toevallig gekozen, in dat jaar werden de Communisten Baas en zo bezien is het hele ding dus een symbool van de overwinning van Het Volk op de “feodale keizer”, juist op de plek waar hij z’n heilige dingetjes deed staat een teken van de toekomst. Ongeveer in het midden staat de Verboden Stad.

Nog een houten pagode-model en de collectebus. Deze staan in ieder museum en iedere tempel in China. Het onderhoud van de oude gebouwen is duur en hoewel China lijkt te bulken in het geld gaat er nog weinig naar geschiedenis. Deze bus zat goed vol, iemand had zelfs een honderd gedoneerd, ik liet het bij een bescheiden 10. U kunt mij Beste Lezer hier zien!, mijn benen en buik dat is, ik kan wel weer een paar kilo’s kwijt potneukdokie.

La!, leuk geweest, het was vier uur dus ik werd de tempel uitgewerkt door een oud vrouwtje dat de deur achter mij dicht sloeg en haar fiets in de tempel bleek te hebben gaperkeerd, ik zag haar nog wegrijden hop rap naar huis. Veel musea in Peking sluiten om 16:00, in tempels is het dan nog wel mogelijk over het terrein te slenteren maar de gebouwen zelf gaan op slot. De plaat boven is van de rolstoelhelling, net als die bank gebouwd voor de spelen, het is een mens niet toegestaan tegen het hek te leunen, ruim baan voor de gehandicapten!, ze nemen alles over.

Nog een extra plaatje van de main building voor de leuk, op het moment van platen was ik helemaal alleen en knetterde geweldig in mijn kop, ik stond daar wat minuten met mijn armen in de lucht ogen dicht in de lentewind.

Buiten maar nog steeds op het tempelterrein dwaalde ik zo wat over een grasveld en ontmoette dit bord, het Ancient Architecture Museum is een van de meest beborde musea waar ik ben geweest, en dat almaal voor die ene bezoeker in 100 jaar. Als ze dat hek nu eerst eens zouden verven luister ik nog eens naar mijn ogen. Welpot!, over 100 jaar is heet dit museum misschien het Ancient Architecture and Well Meant Signs Museum.

Net toen ik mijn biezen wilde pakken bleek er nog een poort open naar een andere tempel op het terrein, binnen binnengaan! Achter de poort was weer veel moois maar Beste Lezer daar over meer in Deel 3 van dit verhaal want ik heb nu nog meer te doen. Deel 3 denkelijk over een Dag, met dus die tempel en enige gekheid rond.

Kaart van Google voor de Plek (A):

View Larger Map