Naar een Boerenschooltje in de Bergen in China

Gepubliceerd op zaterdag 8 oktober 2011 door Tycho

school-china-vw-0

Mijn opa zei altijd: wat niet zelf uit de goot kan komen kan je daar beter laten liggen. Toch trok ik vorige week met een club van 40 vrijwilligers uit Beijing naar een armtierig boerenschooltje hoog in de bergen zuidwest van Beijing. We bleven twee hele dagen in het godvergeten oord. Doel: een sportfestijn organiseren voor de kleine snotapen, voor hen koken, en pennen en schriftjes brengen. Mijn ding.

Ik was er ingeluist via een collega van mijn vriending die het wel leuk leek eens met een echte buitenlander in het boerse aan te komen. Omdat ik niet sport en ook weiger anderen daartoe aan te zetten werd ik bij dat festijn weg gehouden, in plaats kreeg ik keukendienst gewezen en moest ik de kleinen voor de klas over ons Nederland vertellen. Ik kook graag. Op de eerste plaat enige kinders tijdens voedertijd, met hun bakjes en blikjes stonden zij snotterig te wachten tot wij schepten.

school-china-vw-2

De school lag aan de voet van nog veel hogere bergen. Stijl ook, alleen de geiten komen d’r op, en misschien een hele beste herder. Het grootste gedeelte van de 200 leerlingen, tussen 6 en 12, woont op de school, zij komen van dorpen uit de verre omtrek.

Door het ene-kind beleid zijn veel kleinere dorpsscholen gesloten, te weinig kleinen, en saamgevoegd tot grote bazen als deze. De lucht lijkt misschien blauw en warm maar eiglijk sneed de wind, en dat in begin oktober. In de donkerwinter zakt de tempa tot minus 25, en de school had geen centrale verwarming. Wel, daar worden ze hard van, die kleine bengels met hun gekrijs.

school-china-vw-3

In het muzieklokaal. Stond ook een fraaie gettoblaster met teepdek die ik laas vergat te platen. Aan de muur kleurrijk rode Chinese vlaggen. Tijdens feestdagen brengen de kleinen een gezongen ode aan het moederland. Achter de vlaggen plakkaten met opruiende texten, zoals: ‘gedraag je goed, help het moederland’, en doe je best, en het moederland helpt jouw’, en dergelijke.

school-china-vw-4

De Aankomst der Vrijwilligers. Aardig onthaal met snotapen die op trommels sloegen, een liedje deden en in hun viezige handjes klapten. Wel, ooral waar ChinaBlog komt gaat de rode loper uit, ik ben niet anders gewend. Was het toevallig die keer bij dat schooltje anders geweest dan waren er woorden gevallen! De vrijwilligers droegen kekke gele jekkers of kekke wit tiesjurts.

De vrijwilligers kwamen uit de gegoede standen van Beijing, van het duffe soort, met thermoskannen thee aan hun riem, sportief ingesteld, spontaan, leuke baan in iets goeds, lullend over de miljeu, van de Organische Groente-brigade, met fokking Nikon caméra’s met rotating lenses die ieder detail op de maan kunnen vastleggen maar die steevast recht in een snotterig kinderbek werden gemikt.

school-china-vw-5

Die mensen dus, gingen met de kinders spelletjes doen op het sportfestijn. De spelletjes waren eef debiel als bij alle sportdagen oofral op planeet. Tickertje, verspringen, hoogspringen, bal-in-net-gooien, bal overgooien, touwtrekken en in een rijtje rondjes lopen, zoals op de plaat. De kinders die op school het beste hun best doen mogen een wuft rood sjaaltje dragen, naar de Jonge Pioniers uit de Mao-tijd.

school-china-vw-6

Bij het verspringen. Op de achtergrond suist juist een basketbal door het zwerk. Wat denkt U, Beste Lezer, gaat de bal er in of niet? Het goede antwoord later in dit verhaal. Van de vrijwilligersorganizatie mochten wij niet roken en bierdrinken waar de kinders bij waren. Ik hield me daar netjes aan, ik ben zo net, tot ik een der vijf leraren vrolijk zag staan paffen op het sportterrein. Het goede voorbeeld en zo. Wel, daar in de bergen, je moet wat. De leraren woonden ook op de school in twee aparte gebouwen. Ben daar even langs gelopen, oofral lege flessen bier en baijiou bij het vullis. Och, de bergen…

school-china-vw-7

De twee beste leeringen van een jaar, een baasje en een bazinnetje, worden naar goed Chinees gebruik uitgeroepen tot ‘model leerling’. Zij krijgen daarvoor een zwart-wit printje met hun hoofd in een vitrine vlakbij de ingang van de school. Je ding. Er waren twee vitrines, een met 2009-2010 en een met 2010-2011, zie plaat. Je printje blijft dus twee jaar hangen, en dan it’s ook weer GEDAAN met de roem.

school-china-vw-8

De deur naar een der klaslokalen bestond uit een huishoudplastieken doek met beelden van figuren uit de populaire teekfilmserie Pleasant Goat & BigBig Wolf. De konijnen komen trouweens uit ‘nandere serie. Slorig werk weer! Ieder weg van wezel naar hezel, toen was’t voorbij met lanterfanteren, ik moest koken.

school-china-vw-92

Komen wij nu terug op de question die ik voor U, Beste Lezer, lei bij plaat 6. Ja, de bal ging er in. Op de plaat valt hij er juist weer uit. Had U het antwoord goed? Eerlijk zeggen hoor.

school-china-vw-93

Een kijkje in de keuken. De vrouw met haar platkont was de vaste kok, zij kookte saam met een assistent jelken dag drie keer voor 200 kinders. Geen klein karwij. Door de haast werd het vlees ruw gesneden en de groente bijna niet gewassen. Ik kwam met een keukenploeg van drie de drukke vrouw fijn helpen. Ik waste tomaten, tikte eieren, sloeg knoflook en pelde aardappels. Mijn fijne compjoeterhanden zaten zo onder het schrammende bloed! Nu, dat hebben die kleine snotapen dan mooi binnengekregen, mijn superbloed, allemaal H-Mans en Hulken daar nu in die bergen!, leraren aan gort geslagen, de school ook, al die dorpen met de grond gelijk, bergen aan gruzelementen.

Toeval wil, Beste Lezer, dat ik hier en veilig terug in Beijing nu weer moet koken, vriending jarig, chotbetert, weer in de keuken. Later Deel 2.

school-china-vw-94

Uitgekookt in huize Tycho. Nix geen Deel 2, we genne gewoon door. In de keuken ook deze leuke Pleasant Goat & BigBig Wolf plastieken bak. Wij kookten: ei met tomaat. Vleessoep met groente, groentesoep en kleine harde broodbollen. Geen rijst voor de bergkinderen.

school-china-vw-96

Toen eten! De boerkinders worden eerst buiten in keurige rijen opgesteld. De boerkinders wachten ongeduldig met hun etenskommentjes en etensbakjes in de hand. Ondertussen had de kookploeg natuurlijk al flink uit de pan gesnoept. Want: een dode kok kan niet koken.

school-china-vw-95

De snotkleinen werden vervolgens de eetzaal binnengelaten waar zij, nog steeds net in rij, voor de twee keukenluiken op hun voer wachtten. Het meisje rechts had erge honger, ze vrat bijkans d’r bak op! Die heb ik voor de straf wat minder groentesoep gegeven.

school-china-vw-96a

Lekker smikkelen, ging razendsnel, in min dan vijf min hadden ze den bakken helemaal leeg, tot het laatste restje gelig vet an toe. Het was belang dat ze goed aten, want toen moesten ze nog een hele fokking koude middag met leuke vrijwilligers uit Beijing buiten spelen in de snijdende bergwind die zelfs de geiten in hun holen dreef. Kinderen echter hebben anders dan geiten, geen keus.

school-china-vw-97

Na het eten moest de hele bende weer in de rij staan, de derde keer, nu om hun kommetjes en bakjes schoon te maken bij de enige kraan op de hele school waar water uit kwam. En zelfs die kraan gaf in totáliter maar twee uur water per dag en in de winter bevriest het ding. Maar de lucht is schoon! Zie het kleine snotaapje rechts, verstopt achter de emmers.

school-china-vw-98

De andere snotkoters spoelden twee seconden hun bakje onder de kraan en dan was’t wel best. Deze niet, die was met een klein borsteltje d’r bakje aan’t poetsen tot het glom in de oktoberzon. Ik dacht dat het meisje een gekkiegekkie was en vroeg aan een leraar. Die lachte zijn zwart doorrookte tanden bloot en zei dat het kind van d’r moeder zo moest poetsen, die woonde op’t dorp en was nogal van het schone. Bakje niet schoon, dan klappen. Hahaha, ik lachte mee, holadiejee, en we rookten een peuk.

school-china-vw-99

In de middag moest ik lesgeven over Holland. Drie klassen gedaan, hier zit er een te wachten. Geen der leerlingen had ooit een echte buitenlander gezien, toch waren ze weinig verlegen. Verlegenheid natuurlijk, is een teken van beschaving. Ik stond voor het bord en vertelde over tulpen, windmolens en haring eten. Ik mocht absoluut geen dingen vertellen over de hoeren en de druchs.

Toch vonden ze het leuk, ze wilden vooral weten welke vissen in de Noordzee zwommen, ook omdat ze nog nooit de zee gezien hadden. Ik brabbelde wat over die haring en toen ging het van: zitten er haaien in die zee?, en walvissen?, en piranya’s? Dat dan weer niet, wel haring, en garnalen. Ook spannende dieren.

school-china-vw-99a

Na de les op de plaat met de klas. Ik sta achteraan, in het groene tiesjurt, onder het portret van Mao, rechts van het portret een vrijwilliger.

school-china-vw-99b

Tijdens de les had ik een mooie Pleasant Goat & BigBig Wolf-pen gestolen van een snotmeisje, zo van d’r tafel gejat, zag ze nix van. Mijn vriending werd heel boos toen ik haar de pen liet zien, later heeft ze ‘m stiekum terug gelegd in het klaslokaal. Jammer, was een mooi pennentje.

school-china-vw-99bx

Zat een spiegeltje in.

school-china-vw-99c

Aan het einde van de tweede dag kregen de beste sportsnotapen een mooi diploma. De kinders waren apetrots. Deze drie waren de winnaars van het hardlopen. Wel, toen was het zo tijd de bus terug te nemen naar Baijian waar ons hotel sliep.

school-china-vw-99d

Het liep tegen 1730. Afscheid van de vlag, de rode vlag met sterren in de ijslijke hogebergenwind, vlag op eenzame hoogte. Op de steen staat geschreven ‘ai wo Zhonghua’, hou van mijn China. De kinders waren al op stal om hun neuzen schoon te maken, de vrijwilligers richting bus die mij toeterde maar heus!, ik moest eerst nog rap even schijten.

school-china-vw-99e

In de heerlijk frisse wc was iemand zijn schrift verloren…

school-china-vw-99f

… ja, van Pleasant Goat & BigBig Wolf, en dat heb ik mooi wel gehouden!

Reageer op dit bericht