Sneeuwpret in Beijing Deel 3: het Koelen van mijn Rode IJsthee

Gepubliceerd op donderdag 7 januari 2010 door Tycho

sneeuwpret_peking_3_1

Zondag sneeuwde het de hele dag in Beijing, en met 40 centimeter uitzonderlijk veel voor de normaal gortdroge woestijnstad die alleen door veel water van elders niet omkomt van de dorst. Het leven kwam bijkans tot stilstand, men is geen sneeuw gewend, dus trok ik buiten met mijn camera. Platen uit mijn straat en daar om heen.

Vandaag in Deel 3 mijn rode ijsthee en enige zaken los. De rode ijsthee (冰红茶, bing hongcha, let: ijs rood thee) is een favoriet zomerdrankje in Beijing omdat het met +40 de kelen koelt. In de winter, met vannacht -16, is het echter minder populair. Het is wel te koop maar de ijskasten in de winkeltjes staan uit dus de thee is niet gekoeld. Als klant aan verkoper vraagt: “Waarom staat de ijskast niet aan?” Antwoord verkoper steevast: “Omdat het buiten koud is.” Andere koele dranken, zoals Coca Cola en groene thee, zijn ’s winters ook niet gekoeld.

Die zondag stoomde ik met prettige nadorst zo’n winkeltje binnen en vroeg om koude-rode ijsthee. Zoals ik wel verwachtte lachte verkoper vrolijk dat hij die niet had daar het buiten koud was. Indeed, zo’n pak sneeuw, en daar kon ik mooi mijn fles in koelen. Na vijf minuten ijskoud, zo makkelijk is dat nou. Op de achtergrond het Poly Theatre waar ik eerder eens over schreef.

sneeuwpret_peking_3_2

Mijn straat, links bij de vrolijke lampionnen het winkeltje waar ik de niet koude rode ijsthee kocht, rechts het Poly Theatre. Het winkeltje rechtmidden verkoopt een soort van hipachtige kledij.

sneeuwpret_peking_3_3

Een ouderwetsche telefooncel, ze werken op chipkaarten die overal te koop zijn maar vaak nu niet meer. Door de razendsnelle opkomst van de mobiel gebruikt bijna geen ziel de schone machines nog. De telefoonlijn loopt van midden tussen de twee dakjes via een ijzeren staaf naar boven naar de straatlijn, die loopt via bevestigingspunten aan de huizen weer naar de wijklijn en zo voort.

Tot 2007 liepen ook electrakabels en allerlei onduidelijke kabels meer op ongeveer twee meter hoog door de lucht. Voor de olympische spelen heeft men bijna alle electralijnen onder de grond gestopt want het kwam wel eens tot ongelukken. In het westen en zuiden van de stad, daar waar de spelen niet waren, lopen nog veel lijnen boven de grond, die gebieden deden er niet toe en zijn nu verder vergeten.

sneeuwpret_peking_3_4

Normáliter zit op deze stoel een stokoude bewaker. Die doos staat al jaren naast hem op een kruk, er zit nooit wat in, misschien woonde daar vroeger zijn kat.

sneeuwpret_3_5

De bewaker die tijdens de sneeuwbui kennelijk weinig heibel verwachtte bewaakt op droge dagen deze poort. Het steegje leidt naar kleine woongebouwen waar arme mensen wonen, achter de paleizen in mijn straat.

Nu hoor ik net op het automatisch weerbericht dat het morgenavond gaat sneeuwen, zaterdag hopelijk weer een pak maar liever niet te dik want ik ben nog niets eens klaar met het schrijven van de pret van vorige week.

Een reactie op “Sneeuwpret in Beijing Deel 3: het Koelen van mijn Rode IJsthee”

  1. Mamadou:

    Your post captures the issue pecftrely!

Reageer op dit bericht