Het is feest in China, precies 61 jaar geleden riepen Mao en zijn communistische kornuiten de Volsrepubliek China uit. Op Tiananmen-plein stroomden vanmorgen tienduizenden saam om te kijken naar de daaglijxe vlaghijsceremonie die op 1 oktober verder net zo ziet als elkendag. Op de achtergrond van de plaat het masoleum van Mao.

Vlak voor zonsopgang marcheren soldaten met de vlag uit de Tiananmen-poort, met het portret van Mao boven, naar de vlaggenmast op Tiananmen-plein. De poort is de hoofdingang van de Verboden Stad.

Precies op zonsopgang gaat de vlag naar top, de fanfare speelt het volxlied bij. Op zonsondergang herhaalt het spektakel d’andere kant op. China viert feest tot en met volgende week vrijdag, maar zo leuk als vorig jaar met de 60 zal het dit jaar wel niet wezen willen.

China lanceerde vanavond om 18:59:57 plaatselijke tijd de onbemande Chang’e-2 maansonde. De Chang’e-2, vernoemd naar een Chinese maangod, werd gelanceerd op een Long March 3C draagraket. De Chang’e-2 gaat zes maanden lang onderzoek doen naar een lokatie voor China’s eerste onbemande maanlanding, gepland voor 2013.

De Chang’e-2 komt in een baan op 100 kilometer boven het maanoppervlak en zal een aantal mogelijke landingsplaatsen tot in de kleinste details fotograferen. De tocht naar de maan duurt 112 uur, net iets minder dan vijf dagen. De Chang’e-2 missie kost 900 millioen yuan, 98 millioen euro.

1 oktober is een nationale feestdag in China, precies 61 jaar geleden werd de Volksrepubliek China opgericht onder leiding van Mao en de communistische partij. Op 1 oktober 2007 lanceerde China zijn eerste maansonde, de Chang’e-1, na 494 dagen viel de sonde gecontroleerd te pletter op de maan, de maximale duur van de missie was vooraf berekend op slechts 365 dagen.

Na de 1-Oktober Parade waren Chinese autoriteiten zo goed om alle Praalwagens die meereden op Tiananmen te parkeren. Een vijf dagen later ging ik eens kijken en vond nog millioenen die hetzelfde idee hadden toen zij wakerdroomden na de nacht. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, ik stortte mij in het gewoel en trok een paar platen, vanavond Deel 1:

Deze wagen reed heelmaal voorop de parade, na het legertuig dat was natuurlijk toen de mensen mochten. Wring daar geen rechter uit U Lezer, dit was elchts tovallig, de rest was hoe het toevallig voor mijn fotocamera kwam.

Di’s de zijkant van de vorige, aan de zijkant de typisch Chinese sterren en alle boertjes wilden wat grag op de plaat met die dingen, hier een mama met haar kleine saam die De Vlag op zijn kop vasthoudt.

Mijn Geelvrienden uit de Buitengebieden maakten een heel feest van het avontuur, zij aten bijvoorbeeld tassen vol vreemd vreten leeg. Da’s een aardigheidje van Chinezen op reis binnen en buiten de grenzen van hun eigen land: eigen eten eerst, altijd.

Daar wilde men een Jiefang, 解放, Bevrijdingsvrachtwagen laten zien. Dat was ooit de eerste vrachtwagen en zelfs het eerste motorvoertuig dat onder Mao’s bewind gemaakt werd in China, wij kletsen rond 1951. De vrachtwagen werd geacht revolutionaire goederen en lui naar hun heilsbestemming te vervoeren en ik raad, deed dat in sommige gevallen ook wel. Natuurlijk is het gevalletje op de plaat buitenschaal en nep de nep delen van de echte wagen zijn net te zien op tien graden links van het midden.

De baas net in het midden draagt zijn Vonndenvlag met weinig trots, hij vendient het zijn aansteker niet terug te krijgen. Negentig procent van de Chinese mannen rookt nog namenlijk en in deze gevoelige dagen had Beveiliging een nieuw aansteker-afgifte-syteem bedacht.

Alle mannen kregen een luchthaven-controle en bij een piepje, de aansteker natuurlijk, moesten zij die inleveren. Kwamen zij na uren dwalen op dezelfde plek terug, veel keus was er niet want het plein was verdeeld in sechts vier toegangspunten, dan mochten zij uit een gote berg in beslag genomen aanstekers de hunne of een andere graaien.

Zeer eerlijk en bijna socialistisch, ware het niet dat de hondluie beveiligers het na ene aansteker voor gezien houden waardoor Duizenden op Het Plein lekker door konden roken, dachten beveiligers dan niet dat een echte verslaafde wel drie aanstekers in zijn zakken heeft zitten?

Dit is de wagen van Tibet, het beeldt die trein die overal doorheen gaat en uiteindelijk in Lhasa komt met veel meer Han dan het sociale landschap hebben kan. Let wel hoor, dat die kleine geelmannen die trein daar hebben gekregen is een prestatie waarbij ons Deltawerken verbleken in de weke Zeeuwse zon. Dat trein gaat over 5000 boven zeeniveau en passagiers krijgen dan net als bij een vliegtuig dat neerstort zuurstofkapjes voor hun hoofd.

Jong en Oud gaan Samen voor Goud. Gelukkig en kennlijk die dag, was ik niet de allerenigste met moeheid in de benen. Maar doch en de bende, zo’n goedkope parasol draag ik gaan dag van mijn leven.

Een van de mooiste van deze eerste sectie, een praalwagen met ik tel nu zeven waterbollen. Onder hen een brug die alle kanten oplopen kan en eventueel ook wel naar Nederland, goh wat lijkt het mij leuk daar weer eens te kijken en wat bij te praten met oude vrienden.

Deze mevrouw wist een weg met die ongewoon felle Pekingzon.

Er waren nog een paar mooie praalwagens over, en andere gekheid bij, die doe ik snel in een volg op dit verhaal.

Tijdens de zo feestlijke 1 Oktober Parade voor China’s 60ste verjaardag reed Hu Jintao in de rondte in een nieuwe staatslimosine: de Hongqi CA-7600J. Het ontwerp is gebaseerd op het Hongqi HQD (later omgedoopt tot HQE) prototype uit 2005 maar met een traditioneler Hongqi-front dat veel weg heeft van een ander Hongi-prototype uit 2007 dat zijn dagen slijt in het Hongqi-museum in Changchun. De CA-7600J staat op een aangepast Lincoln platform waar Hongqi eerder meer gebruik van maakte.

De CA-7600J is volgens de Chinese staatspers 6.4 meter lang, 2.05 meter breed en 1.72 meter hoog. De motor zou een zelf ontwikkelde V12 zijn met 300kw en 550nm aan de achterwielen.

Tijdens de parade reden zeven stux CA-7600J mee. Drie kekke blauwe voor televisie en fotografen en vier zwarte. De voorste met Hu Jintao, daarachter de commandant van de Beijing Militairy Region Luitenant-Generaal Fang Fenghui en daar weer achter twee reserve auto’s.

De CA-7600J zou gepantserd zijn maar wie zijn hoofd dan uit het dak steekt schiet daar weinig mee op. In tegenstelling tot Hongqi’s bij eerdere parade’s spuwde Hu zijn gal door vier dakmicrofoons, eerder waren dat er altijd drie (da’s Deng).

Hu voor de Poort van de Hemelse Vrede. De militaire nummerplaat stelt ‘02009′, die van Fang stelde ‘01949′ en zo is het verschil precies 60.

Het 2007-prototype uit het Hongqi-museum met normale achterdeuren.

Het 2005-HQD prototype met Rolls Royce grille en zeldmoorddeuren.

HQD

De CA-7600J. Enig verschillen de extra richtingaanwijzer en het derde remlicht. De dikke raamlijst duidt op kogelwerend glas.

Door het blauw van de camerawagen zijn de lijnen van de CA-7600J beter te bekijken en de zware achterkant lijkt toch behoorlijk uit balans met de veel lichtere voorkant.

Men speculeert of Chinese internetfora druk over de vraag of deze auto ooit voor de consument te koop komt. Ik denk eerlijk van niet, eerdere Hongqi-staatslimosines kwamen ook nooit op de consumentenmarkt en de nieuweling was tot 30 september zelfs staatsgeheim. Over vele jaren zullen de eerste opgebruikte CA-7600J’s misschien uit overheidsdepots naar de tweede hands markt sijpelen maar tot die tijd is er gelukkig nog de CA-7182E7.

Ik had al en Witte en vandaag ergens onderweg vond ik nog een zwarte op het kruispunt bij Jiangguomen en Xidan en de lieve Chineesjes waren weer zo blij met het ding. Op de plaat haar Vriend en de Vreemdeling die beiden denken aan die mooie ogen, indeed, wat kijken ze fel zeg.

Haar enigste geroofd van een ufu, kijk, het kan ook andersom hoor en zeker in China want daar kan immers alles zomaar gebeuren. Het politie-afezettings-lijntje hangt op zijn kop. Aandacht, een beetje meer, en dit land zou er heus wel komen. Nu hoor, zie ik toch het ergste uiteindelijk, met reusachtige vechtpartijen een oorlog. Want een volk als dat eeuwig vrolijke Chinese houdt geen leger onder de duim.

Braaf Ding, saluut aan de macht, kennelijk niet een van hen. Gezien heur haar een tourist uit Anhui of van verder weg. Wel lekker hoor, die boerinnen met hun frisse gele wangen, ze lachte nog naar mij.

Deze wat oudere niet, zij dacht louter Haar Land en hield haar hart. Wat een macht toch, een tank voor een winkelcentrum zeg. Kijk als ze willen dan komen ze wel, dit laffe volk echter komt voorlopig nooit hoe hard ik hen ook stook met mijn hippiegelul over vrijgheid en zelfzeggenschap.

Uiteindelijk, moeilijk ook de conclusie omdat ik hier al jaren met veel plezier woon, zal China verliezen. Niet door een gebrek aan geld natuurlijk, dat heeft de regering genoeg, maar simpelweg omdat het volk niet spreken mag. En zie Europa en daarna ook America, de vrijheid van het woord is het grootste goud waar op aarde. Advertentie:

China bestond gisteren 60 jaar en dat viert men tot met eind volgende week in het hele land en in Peking staan nog eens door de hele stad grote en kleinere borden zodat geen mens het feestje vergeten kan. Op de eerste plaat Tiananmen op een zeldzame zonnige dag met vuurwerk, bloemen en vredesduiven. De schaduw in niet van het bord zelf maar kwam daar toevallig door omstaande bomen in volle bloei.

De spelen zijn ook weer van stal gehaald om het feestje op te luisteren, kan men dat gehandbal dan nooit eens laten voor wat het is? Rechts de Waterklont met een aardig nieuw tekenfilmfiguurtje dat niets weg heeft van zo’n Fuwa maar veel hipper uit de hoek komt. Links weer vredesduiven want honderd meter zwemmen brengt de wereldvrede dichterbij.

Kinderen dien het altijd goed in nationalistische prietpraat. Hier een aantal dolgelukkige met hun bekjes wijd open onder een tiental grote Chinese doeken. De kleinen rennen naar de toekomst die voor hen nog open ligt.

Benieuwd toch wat ze daar vinden. Niets dan gemenigheid jongens en meisjes!, berg jezelf maar in een hoek voor het te laat is, of een andere planeet, een ster nog beter, kies er maar een van die vlag van jullie vaders.

Slordig, die ‘60′ zo half in het bord verdwenen, het lijkt warempel wel of China slechts nul jaren bestaat. De plaat werd mij niet heelmaal helder, het is weer vuurwerk en rood wat de klok slaat en water en gebouwen en wegen allemaal door mekaar. Het zal dynamiek moeten laten zien maar deed duizelen. ‘B1′, da’s wel helder, gewoon een bordnummer en verder geen gelul.

Meer raad hier, dit is een plaat van Peking’s Central Business District waar de hoogste gebouwen van de stad samen uitkijken over doodslege weggewaaide pleinen onder een reusachtig Chinees doek waar weer kleine doeken onder waaien. Die weg in het midden is de derde ring en mits met een paar bier lijken die lampen indeed een lange sliert, fotograaf had voor de plaat denkelijk zijn lens een minuutje open laten staan en daardoor oordeel ik het een halve nep.

Tiananmen in een idyllisch heuvelland met de keizerlijke pilaar hoog in de hemel. De communisten, dubbel als zij wezen, gebruiken stiekum maar wat graag dynastieke symbolen om hun macht te rechtvaardigen voor het volk. Een bloedrode hemel maakt er nog iets van met een paar vuurpeilen.

Daar rechts dat grappige meisje weer. Meestal maakt men mascottes weken voor bekend in alle kranten maar dit wezentje dook plots uit het niets bij de 60-jaar-festiviteiten. Ze heeft geen naam maar draagt hier voor het Vogelnest een kek geel roepleiderspakje. De duiven staan netjes op zelfde plek als bij de Waterklont zodat grapjes over schijten op het nest bijna niet te maken zijn dus noem ik het zo slechts zijdelings.

De prijs echter gaat naar dit kreng van een bord aan een kantoormuur dichtbij winkelcentrum Landao, zeker 200 vierkante meters met een ladder voor schoonmaken die het beeld uiteindelijk toch ietwat verstoord.

China bestond gisteren 60 jaar en dat viert men tot met eind volgende week in het hele land en ook in mijn eigen straat. Het feest werd zichtbaar toen vorige week maandag deze traditioneel Chinese lampionnen ’s ochtends plots uit de zondagnacht verschenen. Ze hangen per koppel in iedere lantarenpaal.

Dit beeld geeft de sfeer in mijn straat goed weer: geen uitbundige vreugde maar meer een stil genieten onder een mistige zon. Aan de overkant van de straat en vlakbij mijn thuis staat een lagere school, ieder dag waak ik bij het ochtendzingen van de kinderen die dat natuurlijk ook maar doen omdat het moet van de juffrouw. Toch leuk, in geen jaren een wekker gezet behalve bij schoolvakanties waarvan ik steevast de eerste dag vergeet.

Een blik richting de noordzijde. De lampions zijn nachtelijk niet verlicht en dat is toch een lichte tegenvaller. Doorgaans draaien de Chinamannen hun hand niet om voor een paar draadjes en wat lampjes, wat heet, deze hele stad is een groot verlichtingsorgel. Maar latelijk is men zelfs hier bezig met millieuzaken met uitstootsbeperking en schone dit en dat. Daar zal het wel mee te maken hebben en zo blijkt opnieuw dat vooruitgang niet in ieders ogen dezelfe is.

De deur van mijn suitecomplex voor het feest opgeleukt met eigen lampionnen, een vlag en enige bloembakstellages. Links van de deur een kledingzaak die op deze feestelijke dag dicht was en daarnaast een apotheek waar klant normaal tot elf uur ’s avonds condooms kan halen maar nu na de vakantie aborteren moet. Die ene immers, kan niet zomaar even komen.

China bestond gisteren 60 jaar en dat vierde men wild in Peking. Na eerder de parade gekeken en tanks zien terug rijden kwam ik bijna thuis bij Dongsishitao waar de PAP (People’s Armed Police) voor de zekerheid een tank had geparkeerd. Dit tot groot plezier van toerist en lokaal gelijk, de indrukwekkende agenten met grote geweren hielden geen Chinees van zijn plaatje in de zon.

De witte tank, want dat is minder confronterend bij protesten, had een indrukwekkende sneeuwschuiver gemonteerd, bedoeld voor noodhulp in de winter en om Tibetanen de benen onder hun gele jurken vandaan te breken als ze weer een mantra gaan brabbelen voor een anoniem overheidsgebouw dat volgens het bordje zegt zich bezig te houden met religieuze zaken.

De kleine wilde ook graag en laat zich stoer zakken in de afzetting die trouwens het fietspad half blokkeerde en daar was ik als fanatiek amateurrenner weinig gelukkig mee, maar wat heeft een buitenlander nog te melden als de geelmannen samen een feestje vieren? Op het afzetplastiek stond ‘Limitline’ en de moeder van de kleine had een mooi t-shirt aan:

Maak daar eens kaas van, iets met De Tijd, schoenen en Kenyanen die daar voor uit moeten kijken.

Dat meisje rechts was lekker, ze staat ook op plaat 1. Hier plaat een man die niet de hare was stiekum een plaat van haar terwijl zij haar vriendin plaat.

Een PAPer ging toen net voor mijn lens een stukje schoonmaken, ook te zien op plaat drie. Niet zijn tank maar de straat en stoep rond, met een rode emmer. Het volk geloofde het toen wel en taaide heen. Wel, ik ook, want er was nog veel meer te beleven.

China bestond gisteren 60 jaar en dat viert men tot met eind volgende week in het hele land. Zo ook in mijn eigen Peking langs Chang’an Straat. China rekent zijn ruimtevluchtjes als een van de grootste prestaties van het land en daarom beeldt men deze vol geluk op open ruimten in de stad. Hier een eenzame oude man die van links naar rechts, dus tegen ’s mans looprichting, een lanceertoren, een Shenzhou-raket en een Taikonaut passeert. De Taikonaut is aan de grote kant gevallen maar nu, anders kwam hij niet boven de Rode Vlag-bloemen uit.

Een leuk en lekker vol meisje laat zich een plaatje platen voor de Taikonaut. Die dag was ik juist onderweg terug thuis na een bezoek aan de Tianning Temple west van de tweede, dit beeldje staat binnen de tweede maar nog kilometers voor het Grote Plein. Het hele beeld was gemaakt van keihard plastic en de toren had een stalen structuur met bloemen wanddelen.

Ha!, die ontwerper was met zijn Taikonaut toch wel behoorlijk de weg kwijt geraakt. Een raketje pennen is nu eenmaal makkelijker dan een mens. Die kop is veel te klein en die handen veel te groot. De Taikonaut bloedt uit zijn zijde of is dat misschien de Chinese vlag die hij op de maan moet planten? China heeft grote ruimteplannen en al in 2020 wil men een ruimtestation hebben, eentje van hun eigen, want aan samenwerken hebben onze gele vrienden een broertje dood. Dat nu, krijgt zo’n land met dat ene-kind gelazer. Delen: neen! Er is immers niemand met wie.

China bestond gisteren 60 jaar en dat viert men tot met eind volgende week in het hele land. Zo ook in de stad Changxing in de provincie Zhejiang. Daar hing het lokaal bestuur een Chinees doek van 960 vierkante meter over het gemeentehuis zodat ambtenaren niet meer konden zien en uit arren moede maar eens aan het werk gingen. Een goed idee van Changxing, dat voorbeeld doet denkelijk volgen.

Verbaaste voorbijgangers kijken hun ogen uit naar het enorme stuk katoen-met-eigenlijk-een-sythetische-graad-van-bijna-90-procent. Boeven hoor, die Chinamenne, ze schrijven zus op maar eigenlijk is het allemaal zo en dan niet eens een heel klein beetje. Mooi werkje, dat weer wel, groter is goed.

Nu rap door naar havenstad Qingdao in de provincie Shandong, daar aan die kust, die Shandongnese kust. Mooie stad, het bier komt er ook vandaan en eens per jaar is er een festival waar bezoeker bier in plastic zakken, met een rietje, van vijf liter kopen kan. De vlag is gemaakt van frisse Rode Vlag-bloemen, Chinees merk, en meet een veertig vierkante meter.

Maar! Zo hoort het. Nog steeds in Qingdao in een park. Door de economische crisis staan ook in Qingdao de lege containers hoog gestapeld in de haven. Het wijkbestuur besloot daar iets mee te doen en schilderde een aantal Chinese vlags en verscheepte die naar dat park. Men doet daar ook al zo druk met zonne energie, op een middagje wandelen door het oude centrum struikelt bezoeker over die dingen, ik heb er zelfs eens een gezien die een tap kon koelen.