Jammer genoeg heb ik deze niet zelf gezien, een spierwitte Bugatti Veyron in het oude centrum van Shanghai. De Veyron kost door hoge belastingen bijna 2 miljoen euro in China. De eerste Veyron werd voor 2.6 miljoen verkocht op de Beijing Autoshow in 2008. Meer foto’s uit Shanghai:

Bugatti opende in oktober vorig jaar zijn eerste showroom buiten Frankrijk in de Jinbao straat in Beijing. Dat is tien minuten fietsen van mijn thuis en er staat al maanden een zilver-zwarte Veyron. Lamborghini zit in hetzelfde pand, daar staat zo’n saaie gele Gallardo en een zwarte Murcielago. Ik zal binnenkort weer eens langswaaien voor wat plaatjes.

De Lifan (力帆, lifan) 320 is al bijna een jaar op de markt maar dit was pas het eerste exemplaar dat ik lijf op straat te pakken kreeg, een mooie rode tussen de krotjes niet ver van mijn luxe appartement. Het is de sobere versie voor zo’n 5000 euro, niet de hippe meer-Mini-achtige van 6800 die ik eerder trof op Beijing Auto 2009.

De 320 lijkt dus, op de teller in de straten, oh mijn straten, geen groot succes. De ontvangst door de Chinese pers, laat staan de buitenlandse, was ook geen beste. Lifan (website) bouwt verder zeer burgerlijke maar fijn gewone auto’s, dit staaltje hipheid werd fabrikant kennelijk niet gegund.

Veel dachten aan een kopie van de Mini, veel hebben een punt, maar mij lijkt het nog steeds meer een Skoda Fabia. En dan verdient fabrikant het om geen kar te verkopen, wie in god’s wereld, wil dat kromme klerending nu klonen? Volkswagen bouwt de Fabia tegenwoordig ook in China, samen met SAIC in Shanghai, ik zag er gister een.

Twee geile meisjes rond een vroege mock-up van de 320. Plaat is van de Beijing Auto Show 2008, toen ik er was, waren die meisjes er niet. Nog twee:

De allereerste plaat van de 320, uitgelekt na een dealerpresentatie. Men was nog niet heelmaal zeker van de naam, op zij staat LF 3 series maar…

… op de nummerplaat 320.

Hoei, vind me daar net bij mijn onderzoek een paar fijne advertentieplaatjes van een dealer, compleet met het optionele witte dak en spiegels en een doorgetrokken grille lijn. Zie nu, de Fabia, niet?

Mijn honing. Onder aan de plaat staat 中国 MINI, letterlijk ‘China Mini’ en dat zou zelfs fabrikant te veel wezen, maar die dexelse dealers doen alles om zo’n ding verkocht te krijgen.

Niets geiler dan een stel hoogspanningsmasten, zo dacht dit meisje na tig van haar manlijke landgenoten ontvangen. Hee jij, neem mij… (zie ook de stoelbekleding)

Sluiten af met dit kinky roze exemplaar.

Gevonden bij mij in de straat, een zeldzame Mitsubishi Outlander politiewagen. De Outlander werd van 2004 tot 2007 gebouwd in de joint venture Beijing Benz-DaimlerChrysler. Mercedes had in die dagen een aandeel in Mitsubishi. In 2007 gingen Daimler en Chrysler uit elkaar en de joint venture werd een trio, met 25% voor Daimbler, 25% voor Chrysler en 50% voor Beijing Automotive. Daarmee eindigde ook de overeenkomst met Mitsubishi en het Japanse merk importeert nu de nieuwe Outlander in China. Mitsubihi heeft nog een kleine joint venture met SouEast Motors waar men onder andere de Galant en Lancer maakt.

Vlak om mijn hoek deze smetteloos witte Dongfeng Yueda Kia Pride, een kindje van de joint venture tussen Dongfeng en Yueda uit China en Kia uit Zuid Korea. De Pride was een hermerktekende Ford Festiva en kwam in Zuid Korea in 1986 op de markt, Ford had toen in die tijden een aandeel in Kia. In 1994 volgde de aanval op China met Dongfeng en Yueda.

In China was de Pride te koop als vierdeurs sedan en vijfdeurs hatchen deed in zijn dagen zo’n 6000 euro voor de 1.1 viercilinder. Pas in 2003 stopte de productie van het inmiddels zeer verouderde model en tegenwoordig zijn ze bijzonder zeldzaam, zeker in de bijna perfecte staat van dit exemplaar.

Slordig; men vergat de ruimte voor het nummerbord aan te passen van Zuid-Koreaans naar Chinees, alle Pride’s rijden er zo treurig bij. Tegenwoordig maakt de joint venture de hele rits zielloze Kia’s van tegenwoordig, zoals de Sorento oh trek mijn pik, de Optima, Carnival en Soul.

Een schitterende 2002 vijfdeurs hatchback met enige namarkt-toestanden, zie de onderkant van de voorbumper, te koop op Cars580 voor 32000 yuan, ongeveer 3200 euro.

Interieur van die boven.

Nog eentje van 580, een luxe versie met dakrails en wilde vlammen op de flanken, zie weer de onderkant van de voorbumper. Deze kost slechts 30.000 yuan maar bij de advertentie vergat verkoper het jaar.

Die houtaccenten zijn gewoon voor ‘luxe’ kleintjes uit periode, zelfs Chang’an  Suzuki Alto’s reden er mee rond en tegenwoordig nog de Chery QQ.

Chinese vlieger voor Sportage, brengt het ene kind van a naar b.

Geile Chinees Kiameisje bij een autoshow.

Tijdens mijn bezoek aan de stad Shanghai vond ik vorige week bij het Shanghai New Exhibition Center een eenzaam en geheel verlaten electrisch karretje. Geen mens poepte er maar op want tijdens beurzen, och och, heeft men altijd zo’n vreselijke haast.

Het center is zo groot dat bezoekers gratis via moderne electrische karretjes van hal tot hal kunnen varen, een zo’n wagentje op de achtergrond. Het reusachtige middenterrein gebruikt men alleen in de zomermaanden. De banden van het oude, en veel fraaiere, electrische karratje waren lang geleden reeds leeggelopen en de metalen delen toonden roest.

Het dashboard kende een amperemeter en een snelheidsmeter. Topsnelheid, op de meter, was 25 kilometer per uur waar nieuwe karretjes wel 40 halen. De bekleding zag nog verrassend goed maar met het stuurwiel was iets vreemds aan de hand; de voorwieltjes staan recht, het stuur op zijn kop. Misschien is de stuurstang gebroken, wel, dat is toch te repareren?

Het front van het karretje is een waar kunstwerk met een dikke grille, een bumper en brede lampen. Zo maakt men ze niet meer hoor, nieuwe komen allemaal met van die wufte QQ-frontjes tegenwoordig. Geen vooruitgang.

Het oude electrisch karretje werd denkelijk gebruikt om standonderdelen en foldermateriaal van de ingang naar exposanten in de hallen te brengen. Het is namenlijk een vrachtmodel, een pick up, en geen voorganger van de moderne personenvervoers. Wat nu is het Shanghai New Exhibition Center, telde daar drie McDonalds, van plan met dit stukje historische schoonheid? Laten verrotten daar? Waag het niet, stel apen, of ik kom terug.

De Peugeot 505 werd van 1985 tot 1997 gebouwd in China in een joint venture met Guangzhou Auto Works. Men begon met een pick-up en kort daarna ook de stationwagen, de eerste sedan liep in 1990 van de produktieband. 1992 was het recordjaar voor de joint venture met 20.000 exemplaren verkocht.

Daarna ging het echter rap mis met het Chinese avontuur van Peugeot. De Fransen en hun partners van Guangzhou Auto lagen over alle met elkaar over hoop en de joint venture maakte nooit een cent winst. Na 1992 kwamen daar problemen bij met de centrale overheid over de autoproduktie van Guangzhou Auto Works. Het bedrijf was namenlijk voor de komst van Peugeot een busbouwer.

Uiteindelijk trok Peugeot in 1997 de stekker uit het gezamenlijke bedrijf. Honda naam nog hetzelfde jaar de plek van Peugeot over en begon produktie van de Accord, deze joint venture bestaat nog steeds. De Fransozen likten lang hun wonden en kwamen pas in 2004 weer terug in China, dit maal in een nieuwe joint venture met Dongfeng Motor.

De Guangzhou – Peugeot 505 (广州 – 标致, 广州 = Guangzhou, 标致 = Biao Zhi, de Chinese naam voor Peugeot) is ondertussen een zeldzame verschijning in Beijing. De sedan komt nog redelijk vaak door het blikveld gereden maar de stationwagen zelden, de pick-up heb ik hier in zes jaar nog nooit gezien.

De station op een tweede hands automarkt in Peking. Ze kosten nu tussen de 3000 en 6000 euro. De meest luxe sedans hadden electrische ramen, een radio-casette en een schuifdak.

Een 505 uit een Chinese reclamefolder. De achtergrond lijkt weinig Chinees, vermoedelijk gebruikte men simpelweg een Franse plaat.

Een zeer fraaie sedan met een extra Peugeot-standaard op de neus. Dit soort accesoires zijn populair in China, ze bestaan zelfs voor Hyundai’s.

Chinees instructieboekje.

Prachtig lomp dashboard met veel vierkante vlakken gemaakt van het hardste Chinese plastiek.

Een hele vroege 505 pick-up. Na de komst van de sedan bouwde men deze nog enige jaren onveranderd door, pas tegen het einde van de joint venture kreeg ook het werkpaard een nieuwe voorkant.

Vandaag uit Peking een stel elektrieke schoonmaakmachines die ik toevallig ergens op een staathoek tegenkwam.

Op de eerste plaat een hunner, de secundaire lampjes zijn nep maar de koppen kunnen branden en alles is electriek, een mens hoort dit soort wagentjes dus ook niet aankomen, geruisloos schonen zij hun weg. De Citroën ZX op de achtergrond is een echte uit een joint venture met Dongfeng Auto en in licht gewijzigde vorm leeft de auto in China nog steeds.

Links een broertje van die boven met een iets groter zusje. Links heeft een zwaailicht en rechts niet. Dit is niet zomaar, in China is niets zomaar, de linker denkelijk mag de meer belangrijke straten schonen terwijl de rechter met de stegen genoegen moet nemen.

De linkerwagen. De apen toch toe! Toevallig hebben zij dezelfde stuurwielhoes als ik mijn Beijing-Jeep waar ik later nog wel eens iets over vertellen ga. Verder fijn electrisch simpel: een electriekpedaal en een rem aan de voeten, een automaat aan de hand en lichtelijk onnodig nog een eerlijke handrem op de middentunnel. In heel Peking-binnenstad, met vijftien miljoen man gezellig, heeft een drijver geen handrem nodig want het gebied is zo vlak als de eindeloze polders in de Noordoost te Overijsel.

Ook bij volle regen rijden deze heldenwagens strak hun ronde. Ha toch die ruitenwisser, in de woestijnstad Peking regent het drie dagen per jaar echt hard en dan komt al het leven tot een complete stop,

De laatste plaat houdt de vorige machine aan de binnenkant. Geen gekkigheid met het stuurwiel deze keer, dat nog te zien in de achtergrond, maar wel een anti-slip ondergrond voor chauffeur voor die ene dag van die drie per jaar dat hij dienst heeft tijdens de regens. Nu, blijf dan maar overeind hoor.

Nu daar had ik toch eens een gelukje, na mijn bezoek aan het Qingnanhu park kwam ik deze schitterende driewieller (三轮车, san lun che) tegen. Deze eerlijke machines zijn eigenljk binnen de vierde ringweg verboden in Peking maar deze stond brutaal binnen de tweede.

De zijspiegels zijn vastgemaakt aan de voorkant, de striping is typerend voor landbouwvoertuigen uit deze prijsklasse. De auto kost ongeveer 4000 euro en de concurrentie in het segment is moordend.

De steendrager duwt braaf zijn kar en draagt een helm en een hes met zijn toegangscontrolebewijzen. Links achter de Sanluche een telefooncel. Deze werken op een zogenaamde ‘IC-Card’ die bij bijna iedere winkelvansinkel te koop is.

Door de mobiel zijn veel van deze telefooncellen tegenwoordig afgesloten, zo’n 10 jaar geleden stonden er regelmatig rijen wachtenden voor want bijna niemand had een landlijn.

Een sanlunche gehandicaptenvoertuig passeert met grote spoed het Sanluche landbouwvoertuig.

Deze stond vlak naast de Noble Smart. Het is een First Auto Works, 一汽 汽车, yi qi qi che, eerste auto auto, (FAW) CA7221. Gebaseerd op een Audi 100 en geproduceerd in de noordelijke woestenij van Changchun.

De Audi 100 van de Audi-FAW joint venture. Nadat men overstapte op een nieuwer model Audi kocht FAW de produktielijn van de oude 100 van de joint venture en produceerde de auto door onder de naam FAW CA7221.

Een factorijfoto van de CA7221 met het oude logo. De auto twee platen boven heeft de nieuwe ‘1′, deze de oude ‘1′ met vleugels.

Oud logo

Nieuw logo

FAW bracht de CA-serie ook uit onder het luxe Hongqi merk, 红旗, rode vlag, met een ander front en de kenmerkende rode vlag op de motorkap. Heel vroeger was die vlag van metaal maar deze is van plastic. Men gebruikte de ‘CA7′ aanduiding ook voor de Hongqi-varianten.

De laatste op de Audi 100 gebaseerde Hongqi zag in 2001 het levenslicht onder de naam CA7722AE. In plaats van de vlag gebruikte men warrig het nieuwe ‘1′-logo terwijl op de achtersteven Hongqi stond.

De CA7202E3 had een 2.5 V6 van Nissan. Door de geschiedenis van de FAW CA-series heen wisselde men diverse malen van motoren, soms Audi viercilinders, soms Nissan viercilinders en voor de Hongqi-varianten Nissan zescilinders. Ik heb een prachtig model van de CA7202E3 en daarover binnenkort een verhaal. FAW heeft trouwens de gekste varianten van de 100 gemaakt, van cabriolets tot  lijkwages tot stationcars, ook daarover snel een nieuw verhaal.

Naar de Wal Mart is nooit leuk, duizenden mensen die vechten om de goedkoopste sinasappel. Gelukkig is er altijd de parkeergarage waar iets te beleven valt. Dit keer deze fraaie Shuanghuan Noble in het geel met Mercedesterren, de tweede van dit type die ik in Peking tegenkwam.

Zie het plantje op het dashboard, het is indeed ook nog een New Beetle.

Dit is het logo van Shuanghuan Auto, 双环汽车, Shuanghuan Qiche, zoals dat op hun SCEO staat. Hier is hij:

De SCEO werd wereldberoemd omdat velen dachten aan een exacte kopie van de BMW X5. Shuanghuan heeft zich deze kritiek aangetrokken en kwam met het nieuwe model op bovenstaande plaat.

De Shuanghuan Noble echter draagt een ander logo, het spreekt geen ‘Shuanghuan’ want door de X5 was die naam besmet, in plaats staat daar 红星汽车, Hongqing Qiche, Rode Ster Auto. Denkelijk door het woord ’ster’ en men vergat verder ‘Smart’ kwam zo de Mercedes op de Noble terecht.

Tijdens een promo van Shuanghuan.

Paar plaatjes voor de leuk: