Op 1 oktober viert China het uitroepen van de Volksrepubliek. Rond die tijd is het ieder jaar razend druk op Tiananmen plein en daar hoort een fris portretje van de Grote Roerganger bij. Mao’s portret hang boven de Tiananmen-poort aan de noordkant van het plein. Het nieuwe portret is verder precies hetzelfde als het oude, Mao indeed is voor altijd.

In Beijing is de eerste goudstaven-pinautomaat van China open gegaan. Goudkopers kunnen met hun credit card een goudstaaf kopen, prijs hangt af van gewicht en de wereld-spotprijs voor goud. De prijs wordt iedere tien minuten automatisch aangepast. De machine staat in de Wangfujing winkelstraat, de komende maanden komen er in Beijing nog eens vier automaten bij.

Is het een vliegveld? Neen, het is het Beijing South Railway Station. Het op ene na grootste station van het stad maar wel het meest moderne. Bin is het net een midgroot regionaal vliegveld met de treintijden op grote digitale schermen en een zwoele vrouwenstem die de vertrekkende treinen omroept in het Chinees en Anglais.

De sfeer is heel anders dan op gewone Chinese staions waar chaos heerst, hier wordt het volk in toom gehouden door de orde zelf en een streng toegangsbeleid, wie teveel ziet als een arme immigrant die wat zou kunnen gaan schreeuwen met zijn vrinden, of roken!, komt niet binnen.

Het gebouw ziet vanbuiten als een vliegende schotel. Vanbinnen hoog en licht, de reiziger waant zich meteen in een rustige treinwagon op zijn luie stoel met een boekje bij. Het gebouw brengt de mens tot rust, een sterk stukje werk want Chinezen hebben normáliter altijd haast en in normale stations hebben ze hard haast, zelfs als ze nog twee uur de tijd hebben voor hun tjoektjoek vertrekt.

Het station werkt als een grote kas, de reusachtige palmbomen zijn echt. Toch was het die zomerse dag niet heel heet in het gebouw, de aircon stond vol aan en streek als een frisse bries door het gebouw.

De treinen die vanaf Beijing South vertrekken hebben allemaal vaste plaatsbewijzen met wagon en stoelnummer. Passagiers moeten bij koop van kaartje een indentiteitsbewijs laten zien, dat weert arme illegalen naar secundaire stations. Passagiers dienen te wachten in de centrale hal en kunnen pas het perron op als de trein daar staat. Op de plaat de kaartcontrole, achter de deur de roltrap naar het perron. Instappen is in vijf minuten gepiept, een beetje trein vervoert zo’n 1000 man.

In de hal ook reuzenette winkels waar reizigers nette artikelen kunnen kopen voor veel geld. Er was, chotbetert, zelfs een kekke broodjeszaak waar de ongeschoren buitenlanders met hun laptopjes met de gratis wifi hun profieltjes aanpasten.

Het binnenste van de winkel op de vorige plaat. Koekjes, theedranken, gedroogd frui, allerlei luxe gekheid. Nix meer vieze plastieken worstjes van weleer!, de ranzige noedles van vroeger!, de bakjes rijst van gisteren!, het kraantje waar de reiziger zijn theefles kon bijvullen!, nix meer van die leukigheid, zelf geen cigaretten meer te koop. Waar gaat het henen met dit land? Als dit zo doorgaat verkas ik naar Afrika, of Laos.

Lekker wijf op een grote reclameposter voor kledij. De oplettende lezer, U, ziet mij juist de plaat platen in de spiegeling. Hallo!

Mijn trein, de supersoon naar Tianjin. Teeg begrenst op 300 kilometers het uur. Ritje naar Tianjin doet 35 minutos. En hop, daar gingen we weer.

In Beijing zijn bouwbedrijven begonnen met de bouw van het grootste gebouw van Beijing. Het ‘China Zun Building’ steekt strax 510 meters met 108 verdiep de hemel in. Het huidig hoogste gebouw steekt slechts 330 meter. Het ontwerp is geïnspireerd door oude Chinese wijnvaten.

Op de plaat de ceremonie bij het leien van de eerste steen. De Zoomlion graafmachines staan klaar om aan het werk te gaan! Het China Zhun Building komt net buiten de Derde Ring in Beijing’s Central Business District. Op de achtergrond het door Neerlander Rem Koolhaas ontworpen hoofgebouw van staats-televisiezender CCTV. De nieuwe reuzentoren moet binnen vijf jaar klaar zijn.

Werkers hebben mideen op het Tiananmen-plein in Beijing een reusachtige tradioneel-Chinese lantaarn neergezet. Het ding meet 15 meters hoog en heeft een diameter van 50 meters. De lantaarn staat voor de feestelijkheden rond de nationale feestdag op 1 oktober.

De lantaarn geeft ’s nachts licht, waar lantaarns voor bedoeld zijn. Op 1 oktober vieren de Chinamensen de stichtig van de Volksrepubliek op 1 oktober 1949 door ons Voorzitter Mao, hij stichtte ‘Nieuw China’ op het bordes van Tiananmen, op de achtergrond te zien met Mao’s portret nog steeds fier aan de muur.

Werkers werken aan de lantaarn.

Een nieuwe winkel in mijn straat. De winkel heet Lara, naar Zara, in hetzelfde lettertype. De winkel verkoopt vrij tuttige vrouwenkledij vanaf 100 yuannen. Ook op de kledij staat het Lara-merk. Binkort eens met mijn vriending naartoe, kijken of we tjiep wat leuke schoenen kunnen scoren. Echte Lara’s, man, fashion!

De gemeente Beijing strijdt al jaren tegen het onfatsoen van de hoofdstedelijke bevolking. Dit keer zijn de fietsers en voetgangers aan beurt. Die stoppen nimmer voor rode stoplichten en dat is niet fatsoenlijk. Beijing heeft daarom een leger van duizenden manschappen ‘fietspolitie’ ingezet die bij rood licht de fietsers en voetgangers tegenhouden met een vlaggenlint.

De linten zijn, hoe slordig toch, niet allemaal gelijk. Hier een rood setje gezien vanaf mijn fiets.

Een fietspolitieman houdt het lint vast. De lintentruuk leek redelijk te werken, de meeste Beijingnezen stopten braaf. Maar er waren ook weer boeven die doodleuk om het lint heenreden en dwars door het rode licht naar de overkant.

Een uniek beeld. Rood licht en niemand op het zebrapad. Normáliter zou het geel zien van de onfatsoenlijken.

Als het licht op groen gaat leggen de fietspolitiemannen de linten op de grond, fietsers kunnen dan over het lint door rijden. Daar wordt het lint natuurlijk wel smerig van, en dat is, dunkt mij, ook onfatsoenlijk.

Een kruispunt elders. Zelfs als er geen voetgangers zijn gaat het lint omhoog. Zo zijn nu eenmaal de regels. De vrouw rechts lachte vrindelijk voor de plaat.

Een zeer verlaten speeltuin iets buit de Vierde Ringweg op een duistere dag op een duister terrein. Ik was daar voor een bezoek aan een tweedehandsmarkt waar ik hoopte oud speelgoed te vinden. Geen speelgoed gevonden, wel deze speeltuin, reis de moeite waard.

Een rondrijbaantje. De wagentjes naar de populaire tekenfilmserie Xi Yangyang waar twee wolven proberen zeven schapen te vangen en daar nimmer in slagen.

Zie de kunstig beschilderde voorkanten van wagentjes. De tekenfilmserie draait nu een jaar of vijf, op bijna alle kanalen tegelijk. De speeltuin kan dus niet heel oud zijn. Paswasikweereens bij wel een hele oude, daarover later. Nu in het nu, de speeltuin iets buit de vierde ringweg, geen ziel te zien, ik dacht even de schim van een vrouw, maar dat bleek de schaduw van een paal. Geef nix, ik ben graag alleen!

De draaimolen. Tussen de peerden weer een Xi Yangyang, met, eigenaardig noeg, een panda op zijn kont getekend. De draaimolen zag hoorlijk stoffig, denkelijk lang niet schoongemaakt. Zo komt er natuurlijk ook niemand spelen, met die smerigheid en zo!

Speeltoestellen. Speelgragen gooien 1 yuan in de gleuf, dan gaat het machien een paar minutos heen en weder. Wat je lol noemt. Links en midden naar Xi Yangyang, rechts naar een mij onbekend tekenfilmfiguur. Misschien weer U, Beste Lezer, beter?

Wel, ik had me dit artikel netgoed ‘Xi Yangyang Speeltuin iets buit de Vierde Ringweg in Beijing’ kunnen noemen want daar is het schaapke weer. Dit apparaat staat best bekend als een ‘Smack It’. Speelgragen gooien een yuan in de gleuf en moeten vervolgens met de plastieken hamers wolvenhoofden die uit de gaten omhoog komen terug in het gat slaan. Wie drie keer mist is de cigaar. Smack Its zijn zeer popo in China, zie hier een broekzakversie.

Aan de buitkant van de verlaten speeltuin een springkussen. Opgeblazen maar al enig tijd niet meer bijgeblazen, zacht in’t onderstel en de torens uit het lood. Boven de poort en de hoogste toren twee toch reedlijk sexuele opblaastaferelen. D’eerste:

Een blondien nog wel, hoe Chinees, beiden figuren ook met keiblauwe ogen. Geen tepels.

Op de toren nog eens, met een haai d’r bij.

Politie in Beijing houdt een grootscheepse schoonmaak onder illegale driewieltaxi’s. De voertuigen gaan direct naar de sloop en de chauffeurtjes verdwijnen een week in de nor. Het werd verdikmedap wel tijd ook, die krengen zijn een plaag op de weg en veroorzaken buitgewoon veel ongelukken.

Sinds de campagne begon heeft de politie al 5000 illegale driewieltaxi’s van straat geplukt. Dat kan beter!, naar schatting rijden er alleen binnen de vierde ring al zo’n 50.000 rond. Driewieltaxi’s zijn verboden in Beijing maar werden tot nu oogluikend toegestaan. Niet meer.

De wagentjes zijn op zich handig voor wie haast heeft tijdens de spits, de driewielers rijdens als gekken overal doorheen. Dat past volgens het stadsbestuur echter niet bij het ‘moderne’ imago van Beijing, boofdien zijn de ouderwetse en spotgoedkope karretjes zeer vervuilend.

Het einde van een tijdperk indeed. Dit keer vooral ten goede. De chauffeurtjes laas zitten zonder baan. Misschien kunnnen zij nog wel in de bouw gaan werken. Minder vrij en zo, maar wel veilig op eén plek.

Politie in Beijing heeft tijdens een grote actie 945 nagemaakte wegwijsborden verwijderd. De borden hebben precies dezelfde kleur, lettertype en vorm als echte wegwijsborden maar wijzen in plaats van de weg naar commerciële neringen zoals restaurants, winkels en parkeergarages.

Het plaatsen van nagemaakte wegwijsborden is verboden in Beijing. De eigenaren van verschillende neringen kunnen dan ook een flinke boete tegemoed zien. De borden worden vernietigd.