Beijing houdt op 1 november een census, een volxtelling, die voor eens en immer duidelijk moet maken hoeveel zielen nu echt in de reuzenstad wonen. Overal langs de straten hangen grote borden om de bevolking te bereiden op de telling. De vorige census was vijf jaar her maar toen telde men lang niet iedereen.

In 2005, en bij alle tellingen daar voor, telden de tellers alleen de mensen die in het bezit waren van een ‘Beijing Hukou’, een bewijs van Beijing-herkomst dat in de praktijk werkt als een verblijfsvergunning.

In Beijing wonen ook millioenen uit andere delen van het land, volkomen legaal met baan en belasting. Daarnaast zijn er nog eens millioenen ‘illegale’ arbeiders die in Beijing de gebouwen bouwen maar officieel niet in de stad wonen, hun kinders hebben bijvoorbeeld geen recht op scholing.

De overheid gaat in november ook al deze zielen tellen, men heeft aangegeven alleen te tellen en verder nix met de gegevens te doen. Dat gelooft niemand dus de bouwplaatsen zijn eind oktober vermoedelijk angstig leeg. Men telt dit keer ook voor eerst de buitenlanders, waaronder ik, naar schatting kent Beijing zo’n 150.000 stux. Hoe men precies gaat tellen is nog niet bekend gemaakt, hm hm, nu, waarom toch niet?

39 graad in de stad en zonder frisse windjes. De staart op d’achtergrond is van een hele grote dinosaurus. Het bord moest onschuldige passanten het nieuwe Dino Dream Park in verleiden. Nu, in dat soort goedkoope verlakkerij loop ik niet, schoot toch twee platen van buit het hek:

Chinamensjes picknickten in de schaduw naast de poot van de dinosaurus, ze waren niet bang voor het dier, het is ook lang uitgestorven natuurlijk.

Toegang deed een heftige 80 yuan, het park stond uit twee tenten met geheimzinnige ’shows’ waarover men buit het hek liever nix kwijt wilde. Jaja. Gelukkig was er nog meer te doen in the area, zo dwaalden wij door naar het nieuwe Science & Technology Museum, daarover later meer.

De Natural Story® verkocht dameskledij van goedkope snit. Schoonheid indeed, is geen luxueuze fantasie, echte schoonheid is overal en altijd, zoals bijvoorbeeld op een winkelpui in Beijing.

Hing in een winkelcentrum bij mij in de buurt, sterk staaltje werk.

Stond aan de Qianmen winkelstraat in Beijing. Daar mag bezoeker bijna nix, wel wufte klederij kopen van Nike en horloges van Prada. Van links naar rechs en van boven naar benee: geen auto’s, geen fietsen, geen invalidevoertuigen, geen fietstaxies, geen honden, geen pistolen en messen, geen injectiespuit boven het hoofd in een hart drukken, geen afval op straat gooien, niet schaatsen, niet voetballen, niet spugen, niet surfen (denkelijk bedoelde men een skatebord), niet bedelen, niet met ballen gooien, niet vliegeren, geen tent opzetten om daar in te slapen, niet parkeren, geen vuurtje maken, geen radio geen hamburger geen frisdrank geen chips, niet protesteren. Vooral die laatste is erg aardig, protesteren ligt wat moeilijk in het land maar in Qianmen mag het dus zeker niet.

Naast dit mooie bord ook mooi nieuws: dit is het duizendste (1000) artikel op ChinaBlog.nl. Op nu, hop, naar de twee duizend. Beste Lezers, bedankt.

Plaat geplaat in een KFC in Wangjing in Beijing. Reclameposter voor de kip, it’s fingerlicking good. Op de poster een lachend gezinnetje met twee kinderen. KFC foei! In China geldt een ene-kind-beleid en wat daar staat kan dus niet. Normáliter houden bedrijven netjes rekening met China’s gekkigheden en beelden in reclames immer slechts een enkel kind. De Amerikaanse reclameboer dacht natuurlijk: ‘ach, al die spleetogen zien eender, ik plak een plaatje uit Taiwan’., goed man.

De verkeersituatie rond de noordkop van het Tiananmen plein in Beijing is verwarrend, de straten lijken zo half en heel in mekaar over te lopen en stuiteren alle kanten heen. Om de boel te verhelderen heeft de lokale verkeersdienst een nieuw bord geplaatst.

Vroeger reed er ook nog een tram.

Geplaat bij Lucky Street in Beijing, ik was daar ontvoerd naar een organische voedselwarenwinkel waar men de boodschappen wel in platieken tassen stopte. Allemaal nep!

Gevonden bij een tijdelijk gesloten restaurant op de splinternieuwe T3-terminal van Beijing Capital Airport. T3 is een beste en ik woon recht aan de metrolijn heen, een beste omdat daar de enige Burger King in mainland China is. Op sommige zondagen na een lang weekeinde vol bier pak ik graag de trein, of de auto, voor een dubbele Whopper. Het restaurant van de plaat was echter niet zo succesvol, no thing beat meat.

Nooit meer slapen… Geplaat bij een gebouw in aanbouw buurtig het Sanlitun bardistrict tegenover het Arbeiders Stadion. Projectontwikkelaar Shima Group hoopt met deze text kopers te trekken voor de appartementen. Nog een: