In China wanen chauffeurs zich de Baas in hun wagen, het gewone volk op benen spreekt een chauffeur dan ook beleefd aan als ’shifu’, meester. Het maakt niet uit of de wagen van de chauffeur zelf is of van de companij, als shifu op de stoel zit is hij in charge, met alle typische Chinese viezigheid die daarbij komt, zoals spugen, roken, rochelen en vooral veel stinken. Deze buschauffeur in Pingdingshan in de provincie Henan maakt het echter wel heel bont: hij trekt zijn schoenen uit tijdens de rit!, en ieder Chinamens weet dat de shifu daar het ergs vandane ruikt.

Een olijke buschauffeur in Wenzhou in de provincie Zhejiang vermaakt zijn passagiers tijdens het filerijden met fraaie muziek uit zijn dwarsfluit. De tonen geven rust waardoor de passagiers wat minder zeiken. De chauffeur speelt voor veiligheid alleen tijdens file en voor het stoplicht.

Zijn wij op het boerenland buiten Suzhou in de provincie Jiangsu waar twee Chinemensen met de bus mee wilden reizen gaan maar waar geen halte was. De chauffeur deed zich niet moeilijk en remde even af om de brave zielen mee te nemen. De vrouw in het kekke kekblauwe oefenpak kont haar vrind naar binnen en…

… duikt zelf ook binnen. Twee boertjes rechts kijken toe van hun driewielbrommer, zij vinden het allemaal bést. En wij ook!, want zo gaan die dingen nou enemale op het Chinese platteland.

Een boze Chinavrouw hield veertig minuten lang een stadsbus tegen in Wuhan in de provincie Hubei. De vrouw protesteerde tegen een nieuwe dienstregeling en route. Zij nam normáliter altijd de 646 naar haar werk maar de dag voor haar protest bleek de bus plots niet meer op de gewone halte te stoppen. Tijd dus voor Actie.

De boze Chinavrouw verweet de busmaatschappij dat zij niet op de hoogte was gesteld van de nieuwigheden. Er hing wel een aankondiging in de bus maar niet op de halte. Andere passagiers bleken evenwel wel van de veranderingen te weten.

Midden op straat onder de hete zon ontstond een verhitte discussie tussen de vrouw en de buschaffeur. Na 40 minuten maakte de politie een einde aan het protest en stuurde de boze forens naar huis.

In de zomer is het zeer warm in China, zelfs in het noordelijke Beijing tot 40 graad en het diepe zuiden wordt het nog veel heter. De bus op de plaat is geplaat op de plattelanden rond de reusachtige zuidstad Guangzhou in de provincie Guangdong. De busbaas hing een complete airco achterop voor extra motorkoeling. Dergelijke eenheden hangen normáliter aan huizen en kunnen een kamers tot vijftig vierkante meters koelen. De bus zal het dus wel redden deze zomer.

Een sterk staaltje reclame in Nanjing in de provincie Jiangsu. Een lokale juwelier wilde zijn oorbelletjes en kettinkjes eens in het zonnetje zetten bij de  koophongerige Chinese consument.

Hij huurde een bus van een lokaal transportbedrijf (Argos, hetkartered in Hongkong) en wikkelde de wagen van top tot teen in een dikke laag goudfolie. De operatie kostte de juwelier een beste 200.000 yuannen. Dat lijkt misschien een veel maar een beetje ketting doet in China these days al 20 millioen yuannen.

Politie heeft op de snelweg nabij Jinhua in de provincie Zhejiang een buschauffeur aangehouden die zeven passagiers vervoerde in de bagageruimte. Agenten kregen argwaan toen bij een normale controle bij een tolpoort bleek dat er heel veel bagage in het gangpad stond. In het passagiersgedeelte zaten de maximale 43 passagiers. De chauffeur verklaarde dat hij de zeven onderweg had opgepikt om wat bij te verdienen. Het rijbewijs van de chauffeur is ingenomen, de passagiers zijn verspreid over andere passerende bussen en vervolgden hun weg.

Ruimte is schaars in China. Zo maken boertjes groentetuinen op fietspaden en lijk in dit geval een kippenren op het dak van een bushokje. Het hokje heeft een breed dak om de reiziger te beschermen tegen het nat uit de hemel en is groot genoeg voor een tiental kippen.

De kippenboer klimt via de ladder links naar zijn ren, zo kan hij zijn kippen voeren en de eieren verzamelen. De reizigers die op hun bus wachten hebben geen last van de kippen.

En die lijken zich best te voelen op hun dak, ze zijn goed voorzien van water en voer. De kippenboer jammer, staat niet op de platen. Een creatieve geest het is, alle bushokjes in China hebben grote platte daken, en zie, er is nog zoveel ruimte over…

Heen naar Weihai ging per nachtbus, een flinke 11 uur van Beijing. De bus kende een bijzondere indeling, niet twee maar drie rij stapelbedden achter mekander, zo kunnen precijs 39 zielen mee. Het bed was te kort voor mijn westerse stelten maar het uitzicht van het bovenbed was goed. De bus was voorzien van vier verkijktoestellen die tot 0100 Hongkongfilms vertoonden, daarna kareoke vcd’s, gelukkig zonder geluid, rond 0300 sliep iederlijk en dus ik ook maar.

De bus reed aan een stuk door halve slechts een enkele hele korte stop voor de chauffeurswissel, de bus kende verder een meisje personeel dat bij het instappen de kaartjes controleerde en bij aankomst riep dat we waren aangekomen, verder deed ze niets, da’s makkelijk verdienen! De nachtbus is een fenomeen in China, millioenen gebruiken de asphaltmonsters iedere dag voor hun reis van hot naar her.

Vroeger gingen de bussen vooral verder waar de trein stopte, tegenwoor zijn de steeds modernere en luxueuzere bussen steeds meer een concurrent van de trein en rijden op dezelfde routes. Dit heeft meest te maken met de ongekende snelheid van snelwegbouw die meer en meer steden en dorpen binnen busbereik brengt. In geval Beijing-Weihai tjoektjoekt de trein d’afstand in 17 uur, da’s een zes meer dan de bus.

De bus is een kind van busbouwer Ankai (安凯, ankai) uit de stad Hefei de provincie Anhui. De typeduiding is een typisch Chinese wonderbrei van let en cijf: HFF6140WK86-1.

Via de website van Ankai hier de vip-uitvoering van de HFF6140WK86-1. Zelfde leg-uit maar bekleed met betere materialen en voorzien van een mini-minibar voorin en meer verkijkschermen. De bus heeft drie assen en meet 13.7 lang, 2.55 breed en 3.95 hoog.

Wel, uiteindelijk kwam ik met Ankai veilig aan in Weihai, tweede plaat, om 0500 in de morgen en zo fit als een hoen, de hoogste tijd dus dingen te gaan doen. De komende dagen meer over alle avonturen, en het werden er me toch weer wat, in Weihai.

Een buschauffeur in Shanghai ging door het lint nadat hij werd aangevallen door een woeste vrouw. Bij instappen haalde de vrouw haar chipkaart langs de chipkaartkast maar er kwam gene piep. De buschauffeur vroeg haar nog eens te proberen maar de vrouw weigerde.

De chauffeur werd kwaad, kwam van zijn stoel en probeerde de vrouw uit de bus te zetten, die viel hem vervolgens aan met haar nagels en paraplu. Op de plaat de buschauffeur in het blauw, de vrouw heeft zijn uniformhemd bijkans aan stukken gereten. Rechtsonder een passagier die toevallig in het gevecht terecht kwam.

De chauffeur wist de vrouw de bus uit te werken en gaf haar nog wat klappen mee.

De vrouw verliest haar dekking, het gevecht verloren…

… en dus doet zij wat vrouwen altijd doen als ze zijn verslagen: gaan liggen janken. Jaja, eerst een loei van een grote bek tegen de chauffeur en hop, kijk ‘t nu weer hoor.