Ze zaten er nog steeds hoor, met z’n twee, romantisch hoei, in hun railwagen onder de onafgebouwde weg en ik was tegen die tijd toch al een half uur in die speeltuin. Welkom Beste Lezer bij het zesde en Allerlaatste Deel van dit verhaal, d’eerdere delen hier.

Ik kon hun gelief niet meer zien en richtte mijn camera d’andere kant op, daar deze twee kopieën van oude Chinese tempelpotten.

De piraat uit een andere hoek bekeken, zie, het liep nu geen storm.

Motorpiloot, valt.

Ding draait rondjes rap door de lucht, geile gillende meisjes, die dag nou net niet, opppasser hield het voor gezien, maar zijn stoel staat nog.

Het bedieningshuisje voor het apparaat op de plaat boven, geen mens, nix te bedienen. Mijn handen jeukten maar schoonheid gestorven laat men beter dood.

Altijd leuk, de botautobaan. Vroeger reed ik graag de botsauto, botste best.

Triest langs de kant, de wagens verdienden beter, ik wilde best in een hunner een rondje rijden, maar er was niemand, behalve ik natuurlijk, met mijn camera.

Twee rode, het logo beeldt een mannetje met een grote roeptoeter. Blijf schreeuwen indeed, niemand echter, hoort.

Verlaten kraam, gezien de spykers vermoedelijk iets met schieten en ballonnen, dat soort zagen wij saam al eerder in Deel 1 en Deel 2.

Nummer 10 en nummer 9, een unieke kans, zij gaven mij d’eerste aanwijzing voor het merk. Dat wil ik altijd weten, een obsessie het is, het geeft mij rust, zo’n merknaam, dan weet ik hoe zij heten, ik vertel hen ook  altijd mijn naam, niet echt hardop natuurlijk, maar door het blik kort aan te raken.

Een gouden paard…

… heb je baas; Golden Horse Brand.

Nummer 7 reed in geen eeuwen, toch een machtige wagen, juist omdat het vroeger veel gebruik zo duidelijk te zien is, Nummer 7 is in rust, rust rustig, rust daar rustig weg.

De piraat, U zag hem eerder in Deel 5, van achteren bekeken.

Ik ging toen op zoek naar een wc, hik, en vond deze overtocht. Van hier werd het gelukkige koppeltje van d’eerste plaat gelanceerd. Ik rook hun goedkope parfum, snoof hun goedkope liefde, voelde hun spoedig voorbij. Een man neemt een meisje, zelfs een toevallig neukertje, toch niet mee naar deze speeltuin? Wel eerlijk, eigenlijk zou ik ook. Het beste maar!, jullie twee.

Op d’achtergrond de onafgebouwde weg.

Tijd toen, om op te rotten. Mijn vader zei altijd: “het afscheid van een goed boek is als het afscheid van een goede vriend.” Indeed, wijsman. Het afscheid van een verhaal echter is nog erger, als een afscheid van een vriend, zijn ouders en de kinderen tegelijk. Nu, dag allemaal, dag alle delen, ik schrijf binkort wel weer iets nieuws.

Richting taxi kwam ik nog deze mooie bus tegen.

Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier, Deel 3 hier en Deel 4 hier. Het verhaal verhaalt een lange tocht van het authentieke dorpje Ciqikou in Chongqing naar wat er over was van de Yangtze rivier. Ik maakte het door het eerste pretpark naar de Yangtze, zie deel 4, en liep terug naar de onafgebouwde weg. De weg terug sla ik over in dit schrijven, was daar immers al geweest. Terug nu bij bijna het begin waar ik eerder, zie deel een, nog een ander pretpark zag.

Vroeger was hier de rivier, zie de hoogtenummers op de paal. Op de achtergrond het eerste pretpark, daar was het leuk, nu moest het verder ook maar weer leuk wezen. Hop.

Onder de onafgebouwde weg nog een weg, in gebruik als parkeerplaats, ik kon daar even rustig pissen tegen zo’n paal, in het hele eerste pretpark was geen plee te bekennen en men verkocht wel bier. Idee’tje misscien, een plee.

Het tweede pretpark gezien van onder de weg, daar moest ik naar toe!

Het pretpark kende twee zielen, een paartje maakte langzaam rondjes in hun wagentje op rails, ze lachten veel en praatten hard, verstoorden mijn rust met hun gezeik. Ha, vet uitzicht hadden ze uit hun koets, mooie blokken beton, romatisch, niet?

Botsboten, stil in het water, men had vier stux maar geen uitbater te bekkennen, ik was zo graag wat gaan varen daar, lekker over het water naar het onbekende, de zon uit het zuiden op mijn kruin. Die lucht ook, moet er van alles bij denken om iets moois te maken.

Een hele fraaie draaimolen, links de onafgebouwde weg.

De draaimolen had tien vliegtuigen in vrolijke kleuren, dat deed me weer goed, dacht aan ik in zo’n vliegtuig met raketten om dat kleffe paartje uit hun railwagen te knallen.

De vliegtuigen kenden een interessant ontwerp, de neus liep naar bedenen toe. Ontwerper vergat de air intake. Het vliegtuig op de plaat kent vier sterren op de buitenkant van de fuselage, in tijden stonden de sterren voor het aantal vijanden dat met het vliegtuig was neergehaald. Hier, slechts onnodige opsmuk.

De molen, die zo als basis dient, was zelf zwaar bewapend. Vier raketten weten wel raad met die vuige Jappen of Russen. Niemand komt aan de draaimolen bij Ciqikou in Chongqing.

De gele sterren met rood midden beelden hooplijk geen kogelinslagen. De plane lijkt vier jetmotoren te hebben, dat moet speeden, Mach zevenhonderd minimaal.

Een roestige piraat, twee uitbaters wachtten op klanten bij hun bedieningshuisje. Wacht maar! Ik bleef uit hun blik en plaatte stiekum een paar platen meer, blijf altijd laag want dan zien ze je niet. Beste Lezer, deel vijf is nu afgelopen, ik moet op rooftocht, wil bier en kut, in die volgorde. Deel zes binnenkort, en da’s dan het laatste al weer.

Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier en Deel 3 hier. Nu vlug verder met het laatste been van mijn tocht naar de Yangtze rivier, is een lange dit keer, 20 plaat, wilde U wel eens laten zien dat ik ergens komen kon. Overdaad schaadt, normáliter, maar nu niet, hop! Op de eerste plaat een vliegerkraam, vliegeraars konden vliegeren voor 5 yuan, 50 cent, per uur.

Geen hond te zien en toch was de vliegervrouw razend druk met haar vliegers, rende van hot naar her voor haar kraam, deed dit en dat. Op de verre achtergrond een deel van de onafgebouwde weg, van zo ver weg niet zo dreigend meer, wist wel da’k dat weggetje een keer zou krijgen, met z’n palen zeg en zo.

De concurrent op een paar meters ver. Geen uitbater te zien, had me zo een paar dagen voor nop kunnen vliegeren. Ik echter, ben een zeer fatsoenlijk mens!, liet concurrent dus wezen in z’n nix.

Wel tien concurrenten, tot de horizon aan toe gingen ze, een vliegeraar met weet van zaken had vliegers mooi kunnen vergelijken. Touwlengte, spanwijdte, lijstdikte, plastiekoverspanning, bijvleugels en meer hoor, vast meer.

Man met witte pet had een hele kleine vliegerkraam, twee van zijn vliegers beelden een zeemeermin, dat was wel erg ver uit plaats.

Op d’achtergrond de brug over de Yangtze. Rechts, zij scheert net over de rechterpaal van weer een nieuwe vliegerkraam, de weg van de onafgebouwde weg.

De uitbaters van deze vliegerkraam betrapte ik tijdens hun lunch. Ik plaatte in totaal tien platen van deze twee en jaja, dit is de beste van al. In de tijd da’k bezig was geen blik richting mijn lens, alsof ik niet bestond, en da’s me eigenlijk wel het beste, zie mij maar niet.

Vlakbij de vliegkramen een compleet circuit. De grenzen zijn gebouwd uit stapels stenen van de bodem van de oude Yangtze, uitbater had hier heel veel werk in gestoken, waard een compliment en hier heb je het hoor. Met veel vrienden had ik me daar eens kunnen racen tegen mekaar, lekker met veel plezier en een biertje bij. Uitbater vroeg 10 yuan, een euro, per ronde. Geen geld, had met die vrienden zo honderd ronden gekocht, met een duizend bier en gezelligheid.

Dit is een speciale stuntwagen. Kan over de kop en rolt dan door. Zie ook de bijzondere stuurconstructie, geen stuur maar twee hendels, kracht naar de voor of achterwielen.

Stond alleen.

Bord vertelt over een plaats waar bezoeker een fijn stukje braad kan eten, zo van de bbq, eigenlijke tent rechts, met Pepsi-parasollen weer.

Daar had ik allemaal geen zin in, eten is voor homo’s, ik had mijn doel in  zicht, de Yangtze was dichtbij.

Stenen, aan mijn voeten.

Iedere grote rivier, waar ook ter wereld, is smerig aan haar oevers. De Yangtze meet duizenden kilometers, honderden millioenen mensen, Chongqing ongeveer op het midden van haar loop, neuk, wat had ik ook verwacht. Water wel aangeraakt, met beide handen, dat doe ik altijd als ik ergens bij een water kom, brengt geluk.

Droogte in beeld. Eerder kwam de rivier helemaal tot E18, ze hebben er een bord bij moeten bouwen om verder naar beneden te meten, zie ook de vuurtoren.

Nog steeds een monster van een rivier, hier geplaat naar het westen. Ik heb de Yangtze nu op zo’n tiental plaatsen gezien en bevaren, maar deze plek in Chongqing was door de pure gekheid van het eerste pretpark een van de meest bijzondere. Schitterend weer om bij te wezen.

Nu, als je ergens bent gekomen kan je ook weer terug. Dat kleine torentje ver in de verte, daar kwam ik vandaan en daar ging ik naar toe. Toch niet zomaar want nix gaat vanzelf, dit verhaal krijgt nog een kleine staart, binnenkort.

Het pretpark bleek toch veel groter dan gedacht, wel, maar da’s geen reden om niet door te lopen. Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier, Deel 2 staat hier.

Op de eerste plaat een guitig vrouwtje in een pijlpijl kraam, bezoeker moest een ballon raken met een pijlpijl en won dan een mooie prijs. De tweede prijs van links is een roze Minnie Mouse, ze ligt op haar rug. Het guitig vrouwtje deed een moment voor ik deze plaat plaatte ook guitig naar mij, toen struikelde ik net over een steen. De bodem indeed, was vroeger de Yangtze rivier.

Het vrouwtje nu van net deed guitig naar deze meneer, een kraam verder en toch de competitie. Hij, kennelijk een gehard zakenman, moest niets van haar geguit hebben en herzette zijn prijzen. Klein spul, het guitig vrouwtje had grotere, oh afgunst.

Deze uitbater had een kleine mandbalkraam. Speler moest de blikjes Red Bull raken en won dan een der poppen. In het midden Minnie Mouse. De kraam rechts van het mandbal was verlaten.

Een blik op mijn weg, was al weer een heel end. Dat torentje naast een pijler van de onafgebouwde weg, daar kwam ik vandaan.

Die kleine mannetjes op de brug bekeken mij, mag niets lijken, maar ze keken mooi wel. Hadden ook een tentje naast, sliepen ze zeker. Droom fijn hoor, als het donker komt, op je weg.

Kwam aan bij de vreemde roze monsters in het regenmeertje, zie ook Deel 2. Het bleken geen monsters maar onschuldige speelgoederen voor kleine kinderen. Monsters ook, horen niet op een kermis. Het speelgoed bestaat uit een rond rubberding, het kind kan in en dan over het nat lopen, als een hamster in zijn molentje.

Uitbater schiettent keek uit over d’eindeloze vlakte naar de rivier en droomde van betere tijden. Wel, als het water weer stijgt blijven dat dromen. Stijgt het water niet dan is het afwachten geblazen, daalt het water verder, ook.

Soms ook, kom ik op die plaatsen en denk: wat doe ik hier, godverdomme? Met godverdomme, dat denk ik dan echt. Maar ik blijf mooi toch!, want er is altijd wel iets meer te zien.

Man keek boos, ongelukkig, leek zo alleen. Denkelijk zijn hart gebroken.

Dit hondebeest liep een honderd meters met mij mee en ging toen heen.

Slimme zakenlieden hadden een theetent, waar spelers even konden bijtanken na hun gespeel voor nog meer spelen. Het water links is niet de Yangtze, wel een uitlopertje.

De keuken. Zakenlieden verkochten thee en oplosbare noedles. Een bakje thee deed 1 yuan, 10 eurocent, een bak oplosbare noedles deed 5 yuan. Ik had nog een hele fles Sprite op zak en geen honger. Geen tijd ook, om rustig eens wat te eten en te drinken, ik moest me dik naar die rivier toe.

Het eerste spel met enige zielen. Leek, was niet. Het bleken een stel uitbaters bij mekaar die ontspannen een kaartje deden, hun kramen rechts richting de horizon.

Rechts op de rechterkraam Goofy in het geel, ook op zijn rug, voor hen die anders zijn. Ze doen maar hoor, hoera dit wereld, alles mag.  Spel van rechterkraam onduidelijk, wel een mandbal maar geen blikken toren. Hoe, win ik? Linkerkraam met pijlpijlen, maar over een flinke afstand, prijzen waren naar, eerlijk is eerlijk.

Uitbater was door, geen goede zaken zeker toen. Z’n spul stond veilig, geen ziel zou het stelen. Wat ook, paar oude beesten en een kilo vochtig karton. Nu, ik ben ook door. Binnen enkele dagen Deel 4, dan eindelijk de Yangtze, wip, verklapt.

Nu vlug verder door het eerste pretpark richting de Yangtze rivier, of wat er nog van over was. Voor Deel 1 van dit verhaal zie hier.

Een oudere heer met denkelijk zijn kleindochter renden samen een ingewikkeld spelletje, had ook iets van doen met waarzeggen. Ik wil immer de waarheid weten maar het stel deed alsof het mij niet zag en trok zich schielijk terug achter decoratie. De waarheid kennelijk, was aan mij niet besteed.

Ik bleef toch wat hangen waarop de kleine zich angstig aan opa’s arm klemde. Boodschap begrepen, ik ging heen.

In het midden een bruggetje over de beek. De lucht was vochtig en vies maar regen ho. Een graad of 23 maar voor het Chongqingvolk duidelijk een koude dag; men droeg dikke jassen en warme lange broeken.

De beek richting de bergen boven Ciqikou, rechts de oude muur van Ciqikou, hoog weer de onafgebouwde weg.

Dit heer zag de zaken iets somber in, kom zeg, het regende toch niet! Speler moest met een kleine basketbal de blikjes op de achtergrond raken. Deed speler dit best dan won hij een pop. Een der poppen beeldde Minni Mouse, links op de tafel, ze lag lekker op haar ruggetje.

Dit heer wachtte wel keurig op zijn klanten. Een lachje was nog beter geweest. Het doel van het spel is duidelijk, maar de tent had geen prijzen.

Een schiet-ronddraaibaan. Speler zit in een van de wagentjes en schiet met twee waterpistolen op de dieren op de rots. Bij raak gaat een lamp branden en klinkt een sirene. De baan draait op electriek, links van de uitbater een mobiel electriekkastje dat was aangesloten, denkelijk illegaal, op het electrieknetwerk.

Een vis en een panda. De dieren laten zich niet zomaar raken en spuwen water terug op de speler. De witte schijfjes onder de deieren zijn de feitelijke doelen die speler moet zien te raken. Lichtelijk verneukeratief indeed, een speler immers mikt altijd op de dieren zelf.

Een meter van de schiet-ronddraaibaan aan de andere kant van het modderpad een precies dezelfde schiet-ronddraaibaan. De dieren waren wel iets anders, zo zag ik wat tekenfilmfiguren bij de panda’s.

Beide schiet-ronddraaibanen gevangen in een beeld. Dat is nog eens competitie zo.

In de verte vreemde roze monsters in een regenmeertje. Daar moest ik het fijne van weten. Toch door het water kon ik niet meteen, heen. Eerst verder over het modderpad en dan rechts afbuigen.

De onafgebouwde weg, immer dreigend boven de speelse zielen in het pretpark. Op de achtergrond een brug over de rivier.

Speler kon hier een popje kopen en dat zelf beschilderen met waterverf. Voor een paar extra centen kreeg speler het popje mee naar huis. Wilde speler die extra centen niet betalen dan spoelde uitbater het popje weer wit in de rivier. De popjes beelden Sneeuwwitje en haar zeven dwergen en enkele andere tekenfilmfiguren.

Het atellier.

Binnenkort, Deel 3.

Tijdens mijn bezoek aan het dorpje Ciqikou in Chongqing vond ik aan de  noordelijke poort een onafgebouwde weg en twee pretparken. Op de bovenste plaat de onafgebouwde weg, een slimme reclamecompagnij plakte een advertentie voor een golfbaan op het beton. Helemaal in de verte wolkenkrabbers aan de andere kant van de ooit machtige Yangtze rivier, nu bijna helemaal droog.

Ciqikou is een ‘authentiek bewaard’ dorpje in de billioenenstad Chongqing en indeed was een en ander heel behoorlijk gedaan. D’eerste straatjes waren zeer toeristisch met duizenden aanstekerwinkeltjes maar wie verder wou zag meer. Meer over mijn avonturen in Ciqikou later. Nu verder met de weg.

Op een plateau onder en deeltelijk voor de weg een restaurant. Aardig genoeg waren de tafeltjes onder de weg voorzien van een Pepsi-dak, de tafeltjes voor de weg, en dus onder de blote hemel, niet.

In de verte in het midden het tweede pretpark, maar daar ging ik nog niet naar toe. Een reis valt of staat met goede planning; begin bijvoorbeeld een maand van voor.

De mensen vissen op goudvissen, ook in parken in Beijing nog wel te zien, met hengels in een piepklein vivertje. De uitgehongerde beesten bijten alles, wie meer betaalt mag de vissen me naar huis, anders gaan ze weer terug in het opblaasbad.

Kermis, schiet op de balonnen en win iets. De Drie Dames hadden ieder een geweer, zij deelden de harten. Een schot deed vijf yuan, 50 eurocent.

De weg, ik was nog immer onderweg, vanuit een lagere positie.

Uitzicht over het doel: het eerste pretpark beneden, op de mistige achtergrond de Yangtze Rivier. De pilaren zijn van de weg. Het water links en op de voorgrond is een beekje richting de rivier, water kwam uit de hevels van Ciqikou.

Naar benee, verder naar de rivier. Het was een natte dag, het schip op de achtergrond is eigenlijk geen schip maar een bootrestaurant. De sombere lucht is immer gelijk in Chongqing, de zon schijnt daar werkelijk nooit. Dit komt door d’ongeukkige ligging tussen hoge bergen maar vooral door de vreselijke vervuiling.

Pijltjesgooitent, wie een x-aantal balonnen raakt wint bijvoorbeeld zo’n beer.

Dreigend torent de weg, de heren proberen.

Man op de achtergrond exploiteerde een ballengooitent. Vrouw op de voorgrond was.

Vrouw van de schiettent, luchtbuxen met stalen kogeltjes, controleerde haar balonnen.

Beste Lezer, Deel 2 komt rap.