Nog steeds hoor in Shanghai, ff me iPheune aan het leegrukken. Deze van vorig week in Sanlitun in Beijing. Ballonverkoopster was even pissen en liet de bike alone. Balonnen doen tien yuannen het stuk, lekker vol helium. Fiets steeg bijna op, zoveel hingen ballonnen hingen aan. Zie de gewichtsverdeling, uitgekiend, aan het stuur en aan de bagedrager, als ‘ie opstijgt gaat ‘ie dus wellus recht omhoog. Kijken wij even naar de balonnen, daar onder de andere Xi Yangyang en Angry Birds, en Winnie de Poeh.

De gemeente Beijing strijdt al jaren tegen het onfatsoen van de hoofdstedelijke bevolking. Dit keer zijn de fietsers en voetgangers aan beurt. Die stoppen nimmer voor rode stoplichten en dat is niet fatsoenlijk. Beijing heeft daarom een leger van duizenden manschappen ‘fietspolitie’ ingezet die bij rood licht de fietsers en voetgangers tegenhouden met een vlaggenlint.

De linten zijn, hoe slordig toch, niet allemaal gelijk. Hier een rood setje gezien vanaf mijn fiets.

Een fietspolitieman houdt het lint vast. De lintentruuk leek redelijk te werken, de meeste Beijingnezen stopten braaf. Maar er waren ook weer boeven die doodleuk om het lint heenreden en dwars door het rode licht naar de overkant.

Een uniek beeld. Rood licht en niemand op het zebrapad. Normáliter zou het geel zien van de onfatsoenlijken.

Als het licht op groen gaat leggen de fietspolitiemannen de linten op de grond, fietsers kunnen dan over het lint door rijden. Daar wordt het lint natuurlijk wel smerig van, en dat is, dunkt mij, ook onfatsoenlijk.

Een kruispunt elders. Zelfs als er geen voetgangers zijn gaat het lint omhoog. Zo zijn nu eenmaal de regels. De vrouw rechts lachte vrindelijk voor de plaat.

Een mooie text op een kartonnen gordijnrelingenverpakking, de vepakking hing met een tiental zelfde verpakkingen aan een electrieke bromfiets op de fietsenparkeerplaats achter mijn appartementencomplex. De text schrijft: Good familiy. Good Wife.

Een totaalplaatje van de situatie. De gordijnrelingenman bezorgt de gordijnrelingen met zijn electrieke bromfiets waar zij nodig zijn. Het Chinees op de doos schrijft: 好家。好太太。Hao jia. Hao Taitai, en dat betekent hetzelfde als het Anglais. 好家。好太太 is een merk, zie hier hun website, in het Anglais vertalen ze de naam weer als Howjia; dat is logisch.

Politie in Beijing houdt een grootscheepse schoonmaak onder illegale driewieltaxi’s. De voertuigen gaan direct naar de sloop en de chauffeurtjes verdwijnen een week in de nor. Het werd verdikmedap wel tijd ook, die krengen zijn een plaag op de weg en veroorzaken buitgewoon veel ongelukken.

Sinds de campagne begon heeft de politie al 5000 illegale driewieltaxi’s van straat geplukt. Dat kan beter!, naar schatting rijden er alleen binnen de vierde ring al zo’n 50.000 rond. Driewieltaxi’s zijn verboden in Beijing maar werden tot nu oogluikend toegestaan. Niet meer.

De wagentjes zijn op zich handig voor wie haast heeft tijdens de spits, de driewielers rijdens als gekken overal doorheen. Dat past volgens het stadsbestuur echter niet bij het ‘moderne’ imago van Beijing, boofdien zijn de ouderwetse en spotgoedkope karretjes zeer vervuilend.

Het einde van een tijdperk indeed. Dit keer vooral ten goede. De chauffeurtjes laas zitten zonder baan. Misschien kunnnen zij nog wel in de bouw gaan werken. Minder vrij en zo, maar wel veilig op eén plek.

Een fietsman uit de wilde stad Shenzhen in het zuiden van China wist goed zijn evenwicht te houden op zijn driewielfiets geladen met welhaast tien meters piepschuimen kratten. Dit type krat wordt doordegaans gebruikt voor het vervoer van vis van schepen naar de markten.

De fietsmannen brengen de lege kratten weer terug naar de havens. Per kratje vangen zij een halve yuan. Op de fiets van deze man staan tenminstons 50 kratten, da’s toch een beste 25 yuannen! En daar hoeft de fietsman alleen maar de kratjes voor op zijn driewielfiets te stapelen en een stukje te rijden. Poef, da’s makkelijk verdiend indeed.

Teeg zijn de meeste driewielfietsen ook nog eens voorzien van automatische aandrijving, de meeste door Solex-achtige benzinemotortjes maar de laatste tijd ook veel elektriek.

Een agent op een driewielfietskar in Guzngzhou in de provincie Guangdong. Normáliter maken slechts kleine ondernemers en transporteurs gebruik van dit soort fiets. De agent heeft het vehikel vermoedelijk in beslag genomen na een overtreding en rijdt nu naar het bureau der politie. Helm hoort bij het standaard uniform.

Op een markt in Beijing deze zeer fraaie driewieler. Een zelfbouwproject gebaseerd op een driewiel-transportfiets. De voorvork is geheel uniek, vooral de zware veer achter de stuurinstallatie is bijzonder. De chauffeur kan een passagier meenemen of twee kinderen, een passagier met een klein kind zal ook nog wel gaan.

De driewielfiets wordt aangedreven door de benen maar heeft voorop ook een flinke Solex-achtige hulpmotor gemonteerd. Ha!, gelukkig geen elektrieke fratsen hier, gewoon een lekkere smerige benzinemotor, en zo hoort het natuurlijk ook. Zie veer, zo te zien komstig van een lichte vrachtwagen. Grote dynamo voor de lamp wijl 99% van dit soort fietsen, van alle fietsen, in Beijing nog geen kaars verlichting hebben.

De troon met een schoon houten overkleed. Zie de kunstige spatborden, in een eerder leven voorspatborden van gewone fietsen. Maar het beste benne weer de veren, ten minste acht stux onder de stoel. Passagier kan zich in alle comfort een stukje laten rijden. Achter de stoel nog een grote zak voor de bagage.

Een mooie kinderzit afdekhoes op een kinderzitje op een fiets geparkeerd op de fietsparkeerplaats aan d’achterkant van mijn extreem luxe appartementencomplex. Beijing zit vol met stof en da’s niet goed voor de tere billetjes van de kleine, al dan niet in broek. Het merk van de afdekhoes is baofeng, best vertaald als ‘baby wind’. Op de tekening twee lekker blonde kleine meisjes in een vrolijk geel hart.

Een zeer bijzonder oranje voertuig, zezien langs de oostelijke Tweede Ringweg in Beijing. Het is elektriek en heeft drie wielen. Het voorgedeelte bestaat uit de voorvork, de stuurinrichting, een der batterijen en de zitplaats voor bestuurder. Daarchter gaat het gek, daar zit namenlijk een brede bak. Verder naar achter het midden gedeelte met onder de metalen doos de aandrijflijn en de twee achterwielen. Daar weer achter nog eens een zelfde brede bak.

Nadere inspectie leerde dat het bijzonder voertuig werd gebruikt door schilders, zij zetten hun vaten verf in de bakken en hun kwasten en andere belangrijkheden in de metalen doos. Het was me na zeven jaar in Beijing vooreerst dat ik zo’n vehikel zag. Een vehikel vooreerst zien is immer een bijzonder moment, als het begin van een lange vriendschap die meteen voorzeker is.

Het voertuig kende mooie details zoals deze vlinders op de voorschermen en het chroom rond de voorlamp.

Nog schoner deze fraai verchroomde pauw en dat brengt ons dichter bij het merk van dit voertuig. Het is een ‘Golden Peacock’, 金孔雀, Jinkongqui. Her maakte het bedrijf noeste fietsen voor de noeste arbeider, teeg is het allemaal elektriek.

Welkom Beste Lezer bij al Deel 18 uit deze serie, vorige delen zie hier. De serie handelt over Engelse namen gegeven door Chinese fietsfabrikanten aan hun waar. In China bestaan tienduizenden fietsfabrikanten die met zijn al keihard vechten om de kleinste stukjes markt. Een basisfiets kost in China maar 20 euro, een hele goede 200.

In Neerland zijn deze fietsen nog nauwelijx te koop omdat de EU, vrijhandel!, de markt heeft dichtgegooid om afzetters als Batavus en Gazelle te beschermen tegen de boze buitenwereld. Een Batavus doet minimaal 800 euro wijl de meeste onderdelen toch ook uit China komen. Welnu, veel fietskijkplezier! Op de eerste plaat een Bicycle Sport van Gain.

Een Montego van Sykee.

Een Brant City Bicycle van G&P.

Een Rotex van Rotex.

Een Sunjourney van Sunjourney.

Een Grande van Grande.

Een Gaiety van Luckly.

Een 95 van Racing Car. De Mickey op de voorgrond is een step en valt dus buiten de skoop van deze serie. Wellicht later een aparte over Chinese stepnamen.

Een Putian van GTI Putian.

Een Swimate van Swin.

Binnenkort, Beste Lezer, Deel 19.