Hoera, het Jaar van de Draak is begonnen in China en da’s ook leuk voor bedrijven die graag de draak gebruiken in de promotie, lijk hier in Harbin in de provincie Heilongjiang waar slinkse reclamemannen van Pepsi Cola, een Amerikaanse frisdrankenfabrikant, een draak hebben gebouwd van 8000 blikjes Pepsi. 8000, zeggen ze, beter met een korrel draakzout nemen, ‘8′ is namenlijk een geluxgetal in China, in feite zijn het vermoedelijk veel minder blikjes. Iedere weg, reckamepiepel liegen altijd!

Ha Harbin, de stad van het zwarte roet en verder eigenlijk van niets. Maar zo bleek, toch ook van gekke geile meisjes met hele kleine billetjes die goed tegen de kou kunnen. Dit beestje werd gesnapt bij een bushalte bij minus 30.

Het meisje draagt een kekke muts, een jas van berenbont, in die oorden leven nog echte beren, een broekje van geil, doorzichtige sokken en hele kinky roze laarzen. Zie de lucht, het is een hele heldere dag in Harbin, misschien is het daarom ook wel zo druk op straat.

Nu, als er wat meer zo uit Harbin zouden komen kan ik wellicht eens wat aardigs over het gebied opschrijven, is dat verrek de zon die daar tegen dat gebouw weerspiegeld?, maar ene gekke geile maakt nog geen orgie.

In de paar maanden per jaar dat zij wakker zijn doen de Dongbeiren alles om aandacht te krijgen. In Harbin in de provincie Heilongjiang organiseerde men een boxtournament op een drijvend stuk ijs. Boxers en scheidsrechter moesten eerst door het ijskoude water naar de ijsschots zwemmen voor zij in blote bast het gevecht begonnen. De platen zijn van de finale, de beker staat al klaar.

Klap uit, de man links wint. Zijn haar is nep. De broeken zien zo droog door de superfelle poolzon, het voelt in die contreien in de winter vaak warmer dan in de zomer. Een neer, nu nog zo’n 100 miljoen.

In de Chinese stad Harbin is op de Songhua rivier een vrachtwagen door het ijs gezakt. De chauffeur en enige companen wilden ijs uit de rivier hakken om dat aan restaurants te verkopen, maar het had nog niet genoeg gevroren voor hun vrachtwagen.

Het ijshakken in de winter is geen ongewoon fenomeen in de achterlijke Dongbeistad. De beroemde sculpturen van de jaarlijxe winterslaaponderbreking, het ijsfestival, zijn gemaakt van blokken uit dezelfde rivier.

Geen van de ijsondernemers zat op het doorzakmoment in de vrachtwagen waardoor niemand dood ging of zelfs maar gewond raakte.

Een 22-jarige vrouw klom naakt op een 30 meter hoge schoorsteen in omdat ze graag zelfmoord wilde plegen. Harbin ligt in de provincie Heilongjiang, da’s de Dongbei, en daar zijn reddingsdiensten gewend aan dergelijke gevalletjes. In dat onherbergzame gebied gebeurt zoiets meerdere keren per uur dus was een hoogwerker rap ter plaatse.

Het moet een flinke klim zijn geweest voor het meisje, en een koude, het is daar altijd koud, zelfs midden in de zomer. Van Harbin is Siberië zo ver weg niet meer, en dan de Noordpool. De brandweerwagen ziet er redelijk modern uit en dat klopt, in het kader van interlandelijke ontwikkelingshulp heeft Peking een paar van die machines aan Harbin gegeven.

Normaliter laat men het daar namenlijk gewoon branden en Peking hoopte dat zelfs Dongbeinezen het nieuwe materiaal te mooi vonden om te laten staan. Plan werkte, nu nog wekkers, die lui slapen 346 dagen per jaar, tijdens de zomer zijn ze even wakker om bier te drinken en tijdens de winter nog even om ijspaleisjes te knutselen.

Het meisje heeft heel lieg haar handjes om haar knietjes geslagen tegen de snijdende wind, dat duidt weer niet op een oprechte doodwens. Wie dood wil kommert immers niet om kou. Was wel aardig geweest als de fabriexbaas de machines had aangezet, vette roetwolk in d’r bek maar dan was ze tenminste wel iets warmer. De fabriexbaas deed dit niet, niet omdat hij te lui was wat een mens zou kunnen denken maar omdat geen fabriek in de Dongbei werkt.

Dat komt omdat het hele gebied te lui is om de handen uit de mouwen te steken. De centrale overheid in Peking was in de jaren ‘40 al bekend met het probleem en besloot uit wanhoop op een typisch Chinese sprong naar voren en riep de Dongbei uit tot het centrum van zware industrie in China. Men plempte lukraak zware fabrieken neer voor staal, vrachtwagens, schepen, machines, en zo nog meer. Maar toen moest het lokale volk aan het werk en dat is nooit gelukt, Dongbeiren laten zich niet aan de arbeid slaan.

Behalve wat gare Audi-kloons die met duizend man per kar in mekaar werden getimmerd heeft het plan uiteindelijk niets opgeleverd. Geen verassing natuurlijk maar ondertussen was er wel een hoop geld ingestoken. Begin jaren ‘90 begon men een ingrijpende herstructurering van het gebied. Dat kwam neer op dichtgooien van op een enkele na alle fabrieken en de ‘werknemers’ kregen een pensioentje van een paar cent paar maand. Hoewel ze niet werkten kregen ze namenlijk wel salaris, dat hoorde bij het stimulatief plan. In Peking zijn nog koppen gerold door alle ellende, oh ja en niet maar een paar!

Tegenwoordig is de Dongbei daardoor een desolaat gebied met duizenden karkassen van verlaten fabrieken en sterk vervuilde grond, niemand had natuurlijk zin na de sluiting de rommel op te ruimen dus roest en chemiecaliën dropen in de grond. Hoei allemaal inderdaad, wie daar het leven ziet heeft geen toekomst en dat weet dit meisje ook.

De reddingswerkers kwamen nabij en het meisje besloot tot een flinke scheldpartij. Typisch gedrag voor dat volkje daar, in heel China staan de Dongbeiren bekend als een stel onbehouwen vlegels zonder enige manieren. Normale Chinezen hebben keurige manieren.

De reddingsman trekt zich niets aan van de vuile woorden, hij is van daar, en klimt van de bak op de schoorsteen waar het meisje nu lijkt te huilen. Grote bek, klein hartje. De reddingswerker is helmloos, wat kan het ook nog schelen?

Met enige brute kracht duwt de reddingsman het meisje in de bak. Was het meisje gevallen dan was het namenlijk zijn schuld geweest en niet die van het meisje. Reuze oneerlijk, hij wilde toch niet dood neen, het was het meisje. Maar zo zijn de regels.

Het meisje kreeg een blauw kleedje aan en werd rap naar beneden getakeld waar grijpgrage handen gelukkig raad met haar wisten.

Een wonder: rennende Dongbeiren. Toch denkelijk niet, deze reddingsmensen zijn import van elders, die reddingsman boven in de schoorsteen was ook al verdacht aktief. Ik twijfel aan de wijsheid van deze beslissing van Peking, de centrale regering had die reddingswerkers niet hoeven sturen, dit kost allemaal weer geld en zo houdt het daar nooit eens op.

Men verlaat het febriexterrein, zie ook het vergane hekwerk. Kennelijk is Peking vergeten ambulances te sturen want het gaat te voet naar het ziekenhuis. ‘Vergeten’ misschien tussen aanhalingstekens, zie ik daar toch de wijsheid van Pekings plan?

De lokale brandweer kwam met een springkussen toen het meisje al beneden was en vervolgens kregen ze de lucht er niet meer uit omdat hun contrapomp kapot was en dus proberen ze het met hun laarzen.

Vanavond ga ik heel veel over dieren schrijven, ik hou namenlijk vanavond van dieren. Het zijn zulke aardige wezentjes met hun simpele maniertjes en dingetjes, ik wou soms dat mijn vriendin zo was, ik begrijp een hond nog beter dan dat. Op de plaat twee jonge sneeuwvossen tijdens hun eerste buitenspelen in Harbin Polar lLnd in Harbin in de provincie Heilongjiang en da’s de Dongbei.

Net als hun menselijke buurtgenoten houden ook deze wezentjes van een lange winterslaap; 53 dagen lieftst maar dat is nog altijd minder dan de gemiddeld 300 van een tweevoeter in die contreien, god toch, wat slapen die mensen veel. De diertjes zijn net twee maanden oud en maken het verder best hoor.

De Sneeuwvos is ook bekend onder de namen ‘Witte Vos’ en ‘Artische Vos’, het rozeneuzige dier, ook de tong, komt vooral voor in koude gebieden rond de noordpool, natuurlijk daardoor vindt het ook zijn weg in de Dongbei.

Tralala toch, en alles kan kapot. In Harbin blies men een 60 meter hoog gebouw van 16 verdiepingen op dat nog niet eens af was. Het stond al 14 hele jaren leeg omdat de ontwikkelaar door z’n centen heen was.

Zo is niet ongewoon in Chinaland, ook hier in Peking staan vele gebouwen op a-lokaties vele vele jaren leeg. Maar veertien jaar neen, dat krijgen alleen die apen uit de Dongbei voor mekaar. In slaap gevallen zeker die ontwikkelaar!, na tien jaar deed ‘ie z’n ogen open en zag wat een werk nog wachtte. Hop!, op de trein naar betere oorden. De man heeft het Grootste Gelijk, wegwezen daar.

Opblazen kunnen die Noorderlingen echter prima, ik geef ze hier wellicht meer krediet dan ze verdienen maar dit gebouwtje dondert keurig recht omlaag in mekaar. Mid-onder een bord dat de weg wijst naar de lokale Carrefour supermarkt.

Winkelen daar is leuk, ik raad het een ieder aan, ga vooral op zaterdagmiddag om te vinden dat Chinezen helemaal niet allemaal hetzelfde zijn, uit iedere provincie stinken ze anders. En ze vinden het altijd heel aardig als zo’n gekke buitenlander eens vraagt waar ze van wezen, zo heb ik in de loop der jaren een en ander In Kaart Gebracht.

Daar ligt ‘ie. Toch en zeg eens, hoorde dat roodkleurige gebouw niet ook bij het complex? Over veertien jaar nog maar eens proberen, wat ook betekent tijd in die contreien?

Dongbei-stad Harbin heeft weer een keer een goed idee. Men zette een replica van een dinosaurus-skelet op een winkelplein om het publiek wat op de fleuren. Men is daar op noord immers immer zo sombertjes over het leven. Het feit dat men een skelet uit de kast trekt voor de baan zegt opnieuw genoeg over de hoofdset van de Dongbeinees.

Het echte skelet staat in het Heilongjiang Museum. Heilongjiang is een van de drie provincies die saam de Dongbei zijn, andere: Liaoning en Jilin. Nu viel ik net bijna van mijn stoel bij het lezen van dit gedeelte van het bericht. Een museum in dat gebied? Als het vol staat met skeletten zal er moedelijk wel eens een ziel op af komen maar verder moet het toch treurnis zijn.

Altijd leuk voor de wellknownness van je radistation, een bikinishow trekt Luisteraars want het oor wil Ook wat. De hyperpopulaire zender 99.nogwat FM uit Harbin dacht er ook zo over en organiseerde een fijn tietenfeestje in een winkelstraat.

Yep!, Dongbei again, ik kanker dat gebied wel eens wat uit maar als ik er eenmaal ben is het toch te leuk om weer weg te gaan. Zo ook nu, het weer was weder zo koud dat de poesjes warme jassen aankregen, van de sponsor wel hoor maar zo viel het idee toch enig in het water helemaal. Uiteindelijk gingen de jasjes toch uit na plaatsing van een neukend vette hot air blower.

Aan alles is dus toch een mouw te passen, hier nog wat plaatwerk:

Een modevakschool (soort HBO) uit de Dongbei-stad Harbin in de provincie Heilongjiang organiseerde een leuke praktijkles voor de vrouwelijke studenten: een bikini modeshow. Gelukkig waren er ook heren bij en een hunner schoot een paar fijne plaatjes achter de schermen.

Nu is er wel enig gedonder ontstaan over het initatief van de universiteit, het bestuur had namenlijk een bekende fabrikant van bikini’s gevraagd de boel te sponsoren en de show was openbaar. Dat is volgens velen niet netjes en sommigen vinden dat de meisjes zijn ‘misbruikt’.

De meisjes, die normaal leren jurken te tekenen en stof snijden, krijgen er zelf ook flink van langs. Op internet maakt men hen uit voor “hoeren!”, “sletten!” en erger. Dat is denkelijk niet terecht, de punten voor dit vak hebben ze gewoon nodig voor hun diploma.

Harbin trouwens is een vreemde stad voor een modevakschool, de hele Dongbei is. Dat aapvolk daar heeft geen benul van schoonheid en al heelmaal geen fantasie. Was het initatief misschien bedoeld om meer beschaving naar het gebied te brengen? Een nobele directeur met een Missie: bekeer Den Inboorling naar de Modernen Tijd! Hoe ook, hier de rest van de platen: