Vorige week was ik toch van plan een bezoek te brengen aan het Geological Museum of China. Dat lukte niet want onderweg riep God. Vandaag zo wil het toeval ben ik uiteindelijk wel in dat museum beland denkelijk vooral dankzij een andere route ruim ver van de kerk.

De Xishiku werd in 1703 gebouwd en kreeg van keizer Kangxi de naam ‘Kerk van de Redder’, in 1887 werd de kerk in zijn geheel verplaatst naar de huidige lokatie in Xishiku Dajie. De kerk is een Rooms-Katholieke, dat soort volk was ik juist blij niet veel tegen te komen in Peking maar kennelijk zijn er toch nog een paar. Religie mag best in China, als men zich maar aan de regeltjes houdt.

Kerken krijgen mede daartoe altijd wat Chinese kenmerken mee zoals hier de leeuw die ook altijd voor andere kerkelijkheden zoals boeddistische tempels staat. De leeuw echter is geen religieus sybool maar een van de macht van de keizer die in Chinese taditie immers hoger staat dan ieder andere god.

Maria boven een vijver, haar gemeente goudvissen die in die Chinese traditie staan voor geluk en zo smelten zij samen op weg naar een enkel wereldgeloof.

Voor de kerk een Chinese tempel met een shildpad met een steen op zijn rug met Chinese wijsheden in gebeiteld.

God riep dan wel toch was ik bang voor Zijn toorn en ging de kerk niet binnen. Buiten gebouwen is er iedere weg meestal meer te beleven dan binnen dus koos ik voor stille wateren naast.

Daar dit bod dat opriep tot geloven en bidden en braaf wezen. Aardig is het gedonder rond het gebruik van condooms. Mag niet van de paus maar dat mag men in China niet preken, aan grote gezinnen heeft de Chinese regering immers broertje dood.

De zijramen van de kerk zagen stukken beroerden dan de voorkant, da’s trouwens een zeer typisch Chinees verschijnsel, op het eerste gezicht lijkt het heel wat maar kijk je een meter verder dan zie je de bagger. De leeuwenkoppen aan de muur zijn weer van keizerzaken, zij houden daar de boel onder controle en waken voor subversie.

Dit zielige leeuwtje lag eenzaam op een paar plankjes voor een dichte deur.

Verder door kon ik door een deur kijken waar juist de dienst aan de gang was. Ik zag grote videoschermen met De Woorden. Ik wilde ook, wilde ook die woorden in mijn hart en in mijn hoofd, zie die veger links en de fiets rechts maar ik maakte mij los en liep verder!

Enige huisvlijt, het zegt iets kerkelijx met het kruis, weet niet wat hoor, deed geen moeite en nu nog niet. De schaduw ben ik, niet god, of eigenlijk bijna.

Toen toch kwam ik een leuk meisje tegen die mij vertelde dat ik niet verder mocht lopen. Ik zei dat ik even wilde kijken en dat was dan wel weer best. Zo kwam ik bij de nonnenverblijven, hier wonen ze, Jezus staat op een paal. Hadiela, lieve nonnetjes. Ik zag er een, een oudje al, ze kwam aamrennen met een mand met iets maar toen ze mij zag staan rende ze rap terug haar dorm in. Ik krijg haar wel, een keer in een zwarte koude nacht in februari weet ze echt wie God is.

Daar vullen die nonnen nu hun dag mee, plantjes kweken wat en terwijl ze tijd genoeg hebben zagen de groene vrienden beroerd. Minder bidden, meer water.

Zelfs een huis Gods kan niet zonder electriciteit, zo weet ik ook uit eigen ervaring. Dit soort kastjes zijn erg aardig, ze staan gewoon in het open en zitten vaak vol stoppen. De electriciteitskabel is net niet te zien op de plaat maar zit aan de achterkant van het kastje en loopt daar de grond in. Dat slotje sloop ik makkelijk met mijn Goddelijke kracht, oh nonnetjes ik kom er aan…

Na ik mij op de keurige wc had afgetrokken vond ik deze geinige handdroger met een mooie merknaam, Goodly Gonch indeed.

Vlak voor mijn vertrek vond ik nog deze poster van de gemeente. De pastoor, op de eerste rij in het midden, weet al wat hij die avond te eten krijgt.