Op 11 december kreeg ik van Tipgever en Goede Vriend JC een paar prachtige platen van een zeer schone Dongfanghong pompmachine. Toevallig vond ik vandaag een stel platen van Dongfanghong graafmachines. Noeste werkers met een stalen hart! Voor de liefhebbers, hier zijn ze:

Dongfanghong, 东方红, betekent [het] oosten [is] rood en die naam staat voor nog veel meer in China. Het is de naam van Mao’s lijflied en China’s de facto volxlied tijdens Culturele Revolutie. Toen de ellende was vergeten kreeg het lied een mytische status en werd de naam voor al en nog wat gebruikt. Beneden een overzichtje, nu eerst meer machines.

Een zeldzaam geel exemplaar.

Uit de factorij, begin jaren ‘70.

Propagandaposter uit zelfde periode die de technologische vooruitgang van China bezong. Drie Dongfanghongs zetten een schoorsteen voor een electriekcentrale overeind.

De Grote Roerganger, karakters klassiek.

Dongfanghong bestaat nog steeds, hier een moderne trekker.

Dongfanghing baijiu. Baijiu is een Chinese soort wodka gestookt uit rijst of graan.

Poster van een soapserie voor televisie.

Poster van een film.

Nog een film.

Dongfanghong gingertabletten. Noot de karakters en het afwijkende pinyin,’Tung Fung Hong’, spul komt uit Hong Kong, daar praat men Contonees en dat staat als Frans tot Italiaans maar de karakters zijn hetzelfde. Chinezen kunnen mekaar door het hele land lezen maar niet altijd horen.

Dongfang pilletjes voor de potentie, Mao was omni.

Een Dongfanghong trein, deze zag ik met nog een paar andere tijdens mijn bezoek aan het China Railway Museum.

Daarmee nu de aflsuiter, het Dongfanghong treinstation in Dongfanghong in de provincie Hubei.

Een politieman uit Jingdezhen in de provincie Jianxi vond in de vrije natuur een plak agaat met een de binnenkant sprekend het portret van Voorzitter en Grote Roerganger Mao Zedong. De agaatplak heeft een diameter van 15 centimeter en weegt 300 gram. Agaat is een mineraal, meer precies een variant van quartz en een subvariëteit van chalcedoon. De chemische samenstelling is: SiO2 + Al, Ca, Fe, Mn.

De naam ‘agaat’ komt van het Griexe ‘αγαθος’ (agathos) en betekent ‘de goede’. Oud bijgeloof denkt agaat een geluxteen, vreemden dragen het als amulet voor voorspoed en zieken voor genezing. De politieman uit Jingdezhen liet het journaille weten dat zijn vondst geen toeval kon zijn, hij had zijn hele leven de werken van Mao bestudeerd en kende groot gewicht aan diens plaats in geschiedenis. Hij zei ook de agaatplak nooit te zullen verkopen, de plak krijgt een plek in zijn verzameling maomemorabilia. Een verzamelaar, we like, nooit iets weggooien!

Tervergerlijk, gelijk indeed.

Ietwat laat dit bericht, het is de schuld van mijn tipgevers. Meer dan 2000 mensen deden op 1 januari mee aan een Mao-nieuwjaarsduik in de Yongjiang rivier in Nanning in de provincie Guangxi. De duik was bedoeld als eerbetoon voor de goede werken van de roerganger. Op het banier staat: “Voorzitter Mao golft Mij Voorwaarts”.

Op 21 januari 1934 organiseerde de Jingwu Sport Club de allereerste winterzwem, toen met dertig deelnemers en daarna ieder jaar. Op 7 januari 1958 zwom Mao zelf in de ijskoude rivier, niet ene, maar zelfs twee keer. Daarna werd de waterzwem een groots spektakel met op het hoogtepunt in 1970, volgens de verhalen, meer dan 20.000 deelnemers.

Van 1959 tot 1979 organiseerde de gemeente Nanning het evenement, daarna droeg men het reilen over aan de nieuwe Nanning Winter Zwem Club. In de gemeentetijden zwom men op 7 januari maar de zwemclub besloot tot de eerste dag van het jaar om meer deelnemers te trekken, Mao deed het in die tijd niet meer, alleen.

Op de banieren staat onder andere: “Ter viering van de 50ste verjaardag van kameraad Mao’s zwemmen in de Yongjiang” en “Voorzitter Mao, we zullen de geestelijke kracht van jouw winterzwemmen gebruiken om door de financieële crisis heen te komen” en “De winterzwem is een moeilijk moment maar een mooi leven!”

Op het banier staat: “Voorzitter Mao, wij hebben het niet koud”.

Een van de grootste Maobeelden van China is eindelijk klaar, het staat in Changsha in de provincie Hunan. Het meet 34 meter hoog, 83 meter breed en staat op een oppervlakte van 3500 vierkante meter.

Klein stukje kopie-plak: “Mao is een belangrijke baas voor Changsha’s toerisme want daar begon de Roerganger in 1913 zijn politieke carière. Het beeld beeldt Mao op zijn 25ste, in 1918, het jaar dat hij de stad verliet op weg naar grote triomphen die Hem uiteindelijk het hele land in handen brachten.”

Geheel volgens traditie waren bij de opening vertegenwoordigers van diverse beroepsgroepen gevraagd; zo waren daar de arbeiders, de zusters uit het ziekenhuis, de soldaten die de grenzen beschermen, enige boeren en natuurlijk spoorwegambtenaren. Indeed allen ook in China tegenwoordig tot onder de grond vervloekt, maar bij soort gelegenheden lijkt het land van rijst en tofu waar iederen mekaar helpt nog net echt.

Changsha hoopt met het reuzenbeeld veel nieuwe toeristen te trekken. Rond het beeld ontstond al een hele infrastructuur van restaurantjes, boottochtjes, hotels en fotostudio’s. Mao, de man met het plan, zou zich in zijn graf omdraaien lag hij niet gewakt op zijn rug in een altijd koude tombe in Beijing.

Van Goede vriend en belangrijk Tipgever JC kreeg ik twee prachtige platen van een angstaanjagende pompmachine, ergens in Wangjing geschoten. Wangjing is een nieuw woondistrict ten noorden van de vierde ring en er wonen nu een miljoen mensen. Het gebied is echter nog lang niet klaar, overal  werken reusachtige kranen aan nieuwe flatgebouwen van tachtig verdiepingen.

Het is daar makkelijk verdwalen, vooral in het duister, want al die gekheid lijkt op mekaar. De pompmachine stond op een perk in een ‘ouder’ gedeelte van Wangjing, ach toch die tijd, toen sommige  gebouwen nog maar vijf hoog waren. Op de achtergrond is het gedonder echter al te zien komen. Wat de machine precies deed is niet helder, denkelijk pompte het de riolering door.

De merknaam staat in handschriftelijke karakters. Ze zeggen: 东方红, Dongfanghong, letterlijk ‘Oostelijk gebied rood’ maar beter, roemrucht, te vertalen als  ‘Het oosten is Rood’, een dingetje van Mao dat ook in veel liederen voorkomt en de communistische heilstaat moet beelden.

Dit beestje nu is dus echt een oudje, na Mao’s dood in 1976 hield men op me dat geneuzel over rood en het oosten, zie maar eens het China van vandaag, Mao leeft alleen nog maar op aanstekers. Dit prachtig machien is zo minimaal 33 jaar oud en lijkt geschienis te overleven, na 33 kunnen er makkelijk nog eens een 33 bij, of meer. Hij doet het toch nog, niet?

De stad Changsha (长沙) in de provincie Hunan bouwt op een eiland in de Xiangjiang rivier een Maobeeld van 34 meter hoog. Mao is een belangrijke baas voor Changsha’s toerisme want daar begon de Roerganger in 1913 zijn politieke carière.

Het beeld beeldt Mao op zijn 25ste, in 1918, het jaar dat hij de stad verliet op weg naar grote triomphen die Hem uiteindelijk het hele land in handen brachten. Tegenwoordig, ondanks alle woorden over de waarde van Mao’s gedachten, is de voorzitter in Changsha vooral een touristische trekpleister en de stad hoopt met het beeld nog meer volk te vangen.

Zo zoet en zuur heben zelfs de meeste Chinezen hun rijst nog niet gegeten: Voorzitter Mao als reclame voor een kareoketent in Taizhou in de provincie Jiangsu. De baas is verder keurig gebeeld met zijn Jonge Pioniers-sjaal en legerpet. Alleen de mic is iets buiten schaal maar godverdomme zingen zal jij kreng, ook al lig je al jaren het volk te neppen op Tiananmen.

Aan de rechterkant maar een halve roerganger, toch hoor en luister, nog duizend milloen keer jij en ik bij mekaar die god was. Iedere weg, na de Mao-aanstekers nu een kareokebar, de tijd bepaalt dat allemaal. Ik kan dus wel kwaad wezen, over de verkwanselig van het erfgoed en zo, maar uiteindelijk verzuip ik in die zee van oprecht enthiousiasme voor De Baas, heil la.

Op 1 oktober viert China zijn zestigste verjaardag en het wordt een groot feest. De voorbereidingen zijn in volle gang, op de platen arbeiders die een Mao monument in de stad Wuhan oplappen.

Het monument werd gebouwd in 1969 ter ere van de ‘Overwinning van het Volk’ op de overstromingen van de Yangtze in 1954. Onder Mao’s portret een gedicht van de Grote roerganger in marmer.

Wuhan, provincie Hubei, is weinig vriendelijk geweest voor Zijn Redder, het monument lijkt in geen eeuwen meer opgeknapt. Men heeft nog net iets meer dan anderhalve maand om Mao weer te laten schijnen.

Plaat genomen vlak voor het werk. De trap staat op instorten en alle steen is verkleurd. De rest van de stad ziet er trouwens niet veel beter uit, ik was daar nog eens lang geleden; niets te beleven, wegblijven.

Een mooi meisje uit de stad Chongqing besloot dat die beeldjes niet genoeg waren, zij wilde meer doen om Voorzitter Mao te eren en kroop met haar doos op Zijn, die Goddelijke!,  hoofd.

De actie van het Ding, ongetwjifeld normaal een lief, heeft een flinke discussie losgeweekt in China. De meesten vinden het “respectloos” maar sommige rebellen lachen vrolijk om dit toch onschuldige grapje.  Wat nu, denkt U?