In Weifang in de provincie Shandong is een nieuw zandsculpturenpark geopend. Het park meet 8000 vierkante meter met 20 grote sculpturen en honderden kleineren. De Chinese staatspers brengt het nieuws met deze opvallende plaat van een beeld met twee mooie deernen in bikini waar de tepels keihard doorheen steken. Een ongekende gekkigheid in het preutse China waar normáliter alles tepel direct word wegbedekt. Later zullen wij wellicht zeggen; Weifang, waar het kenterde.

Naast het gecheil gelukkig ook nog meer traditionele sculptuurkunst. Op de plaat een beeld naar de Chinese wijsgeer Confucius.

Een wat rommelige compositie met dolfijnen, golven en een zeemirmin. Het sculpturenpark staat nog tot eind september.

Awel, daar hebben wij weer zo’n slimmerik! Dit keer een veegvrouw in een park in Tianjin. Deze veegvrouwtjes zijn in ieder park te bekijken en vegen normáliter zuchtend en tergend traag de paden door he groen. Deze veegvrouw echter heeft hart voor haar vak en verbeterde de veekmethodiek met een stel rolschaatsen zodat zij sneller vegen kan.

De jongvolwassenen in het hektische China van vandaag zijn druk, druk en druk met hun arbeid. Veel te druk vooral voor het zoeken naar een relatie die moet leiden tot een huwelijk dat moet leiden tot dat ene lieve kleine kindje, een baasje graag, dat de familienaam in stande houdt. De ouders van deze drukke jongvolwassenen schieten daarom te hulp.

In parken in steden en dorpen door het hele land hangen zij op bepaalde plekken advertenties over hun huwelijxrijp kroost aan de bomen, de advertenties verhalen de qualiteiten van zoon/dochter en stellen eisen aan de huwelijxkandidaat van d’andere kant. Zien ouders een mogelijke klik dan kunnen zij met mekaar bellen en daar komt dan misschien en hopenlijk een eerste afspraakje uit.

Op de platen adverterende ouders in een park in Xi’an in de provincie Shaanxi.

In parken in China verkopen venters allerlei waar, om te eten, te drinken, te lezen en mee te spelen. In het Qujiang park in Xi’an in de provincie Shaanxi verkocht een zeer schone ventster tofumelk.

Tofumelk krijgt men door plakken tofumelk op te lossen in water, soms voegt men ook suiker of honing toe. Een kommetje tofumelk doet rond de een yuan, 10 eurocent. In verschillende provincies blieft volk verschillende tofu, smaak van tofumelk kan dus van plaats tot plaats behoorlijk anders zijn.

De dunne plakken tofu liggen bovenop het rondhout, met haar kek rood geverfde kek lange nagels versnippert de schone ventster de plak, kleine stukjes vallen op de rand onder het rondhout. De houten koker die ventster zo vol kunde in haar handje houdt vat water die door het tuitje onderaan op de tofu sijpelt. De rand draait, snelheid te regelen met een voetpedaal. Door het draaien ‘vliegt’ de melk op ene plaats in de circel van de rand, kunst is om juist daar het kommetje te houden (zie ook beneden).

Hier gebruikt ventster een lepeltje om het tofubreekproces te versnellen. Eigenlijk niet de bedoeling want de stukjes tofu breken zo te groot en dat maakt de melk brokkerig. Maar met ongetwijfeld ongeduldige klanten voor haar kraam kan ik ventster haar haast wel vergeven.

Ventster verkoopt aan enige kleinen, de tofumelk is hen zeer gezond.

De tofumelk spat in een kommetje, te dik indeed. Een grote druppel valt bijna op de grond, hop zeg ventster, vlug iets naar rechts nu. Door de melk nog eens aan te lengen met water kan deze verder verdund, dit is echter niet goed voor de zuiverheid van smaak.

Dan krijg je dit, een nietszeggend papje, maar gek genoeg tegenwoordig juist populair, ook in parken in Beijing. De jeugd van tegenwoordig, moet het allemaal weer makkelijk.

Naast de Grote Waterdraaimolen en niet heel ver van de Botsauto’s vond ik nog dit totaal verlaten en vergeten minimolentje. Het was een elektrieke, de bediening kwam ooit uit het huisje links.

Op de bovenste bal een olifant maar hij blaast met zijn slurf dit verhaaltje niet uit, sterker, ik begin net eens een keer. De olifant, en de andere dieren uit die beestenwereld, waren gemaakt van gehard gips.

Het huisje. Vroeger, denkelijk veel vroeger, zat daar een baasje in controle met hendels voor links en rechts. Voor x-yuan mochten kinderen een stukje draaien op hun beesten. Ach toch de tijd, het is Playstation tot en met deze dagen, geen kleine komt ooit weer buiten want de computer lijkt alle antwoorden binnen in huis.

Mijn kinderen, godverdomme, ik schop ze de straat op, laat ze maar half doodgaan daar maar het echt is ttenminste beter dan die flutiele fantasie. Hop!

Mot weer die dierenriem van ze wezen, gaap, maar niet allemaal. De aap, de haan, de geit, beest dat ik niet thuis kan brengen, nog een aap en nog een haan. Dierenriemetje min, maker had zeker bepaalden in zijn familie.

Dit machien is een ander en stond op de achtergrond, een buitengwoon mooie schommelhaan met een boze blik omdat hij daar altijd moet wezen. Ik begrijp het dier, helemaal, het is voor hem en die molen in deze moderne tijd gewoon gedaan.

Nog een maal, Beste Lezer, keren wij weer naar het Honglinjing Park in Peking. Vandaag bijna een maan geleden dwaalde ik daar door de bijna lege lucht met mijn kop vol dromen van een leegte nog veel groter. Dat nu, kwam met die maan. Toen nog was de droom zo groots zo waar zo mooi en ik de weg helemaal kwijt.

Echter de pechter da’s allemaal geleden en gedaan, gelukkig gaat het nu Echt Weer Goed en alles achter was het leven. Door mijn zwerven in dat park vond ik nog een prachtige en geheel verlaten speeltuin. Van dergelijke plekken hou ik ook in mooie dagen en op die zwarte leek het zelfs nog mooier. Het was vijf uur, de kinders waren lang pleitte als ze er ooit waren en een vreemd grijzende bewaker liet me door het hek zodat ik zaken platen kon.

Op de bovenste plaat boxzakken die zagen als pinguins. Die domme dieren! Ik had bijna een ex-vriendin die pinguins-dingen verzamelde, zo leuk toch. Ik gad haar eens een zilveren, ik had mij echter vergist en gaf een dolfijn. Mijn tante M. verzamelde ook dolfijn-dingetjes tot ze kinderen kreeg. Ik vrees zo voor mijn auto’s, dan maar geen nageslacht de wip, de verzameling gaat voor alles.

Niet iedereen hoeft te werken. Sommige mensen kunnen lekker op hun aars blijven zitten terwijl anderen zich de ziekte zweten. Dat is gewoon wat er gebeurt en geeft verder niets. Bij dit machien werken er drie, zij zijn verbonden door blauwe stangen. De niet werkenden zijn niet verbonden met iets en dus eenzaam maar dat is hun eigen schuld want ze hadden anders kunnen kiezen.

Dit zijn altijd mijn favorieten in Verlaten Speeltuinen: verlaten speelmachienes. Deze lijkt heel computer maar was puur mechanisch, zat een soort racespelletje met balletjes in, in geen jaren meer gebruikt en het plezier deed ooit 2 yuan.

Donald Duck mijn vriend uit Duckstad, pas was hij nog jarig en hier kon je Hem berijden. Voor hen die al te heet werden stond de brandspuit klaar. Met Donald kunnen de dingen immers makkelijk uit de hand lopen.

Ik vlieg naar de eindeloze ruimte en neem niets mee, hou mijn rommel maar, ik ga alle planeten bekijken en doe geen enkele keer verslag want ik hou alles veel liever bij mij in mijn bek. Nu dag zeg en gegroet, dit was al meer dan ik had willen zeggen. Woesh! De sterren mijn bestemming.

Een speciale plaat, niet door het locomotiefje met z’n clown op kop maar meer door de walvis die gestrand is op een eiland. En meer nog omdat ik juist deze plaat naar America flitste toen iemand in haar zelf gegraven put zat en ik nog dieper in de mijne. Het deed haar enig goed, blijf lachen lijk de walvis, maar nu, lacht het beest eigenlijk wel? Eerder berust het in zijn lot.

Kikkertank. De kikker heeft net een vlieg gegeten. hip ontworpen machien met de nodige invloed uit de disco 80’s, zo’n stuur zat in die barre tijden ook in alle conceptcars op de autosalons, ach toen Bertone nog bestond. Leefde de oude baas nog maar, dan had zo’n Lambo nog Karakter. Belgen zeg, blijf bij je friet en je bier.

Dit was een vrachtwagen, een flat nose indeed, van de highways zonder eind in America. Wil daar nu best wezen Beste lezer, in een snelle maar niet te snelle Ford Mustang 500, zij met d’r dromerige lach naast ik held op Haar Plek en de automaat regelt de rest.

F1! Da’s dan weer Europa. Van racen weet men niets in America, kombanen kom toch zeg dat nog kan een kind. Maar ja het is zo lekker volx, zeggen de Yankees dan. Volx als in beter dan niet volx? Waar sinds 1400 zijn die lui de weg kwijt geraakt?

Dit was een duur grapje, liefst vijf yuan. Maarrr daarrr krrrreeg de kleine dan wel een heus Waterrr Parrradise voor terug! Er waren twee geweren die via een stuk plastic de vorm kregen van een moeder eend. Uit de bek spoot water waarmee de kinder eenden kapot dienden geknald. Enigszins vreemd, wat toch maakte de ontwerper van dit speelgoed allemaal mee in zijn jonge jaren? Weinig goeds denkelijk, de klappen van de zweep gehad van mama la.

Een klassieker, schiet met je camouflage geweer een bal in een basket. Het basket echter was gevallen en lag op de vlonder. Achter waar het ooit hing hing een foto van Michael Jordan.

Into het digitale tijdperk, ik neem U overal mee heen. Ik ken dit soort apparaten goed, speler moet schieten op bewegende zaken die via een complex railsysteem in het achterwerk heen en weer rijden. Deze kon tot vier spelers tegelijk en was vreemd genoeg nog angesloten op het lichtnet maar verder buiten gebruik. De laatste stand was ooit 04 uit 15, 15 uit 15, 00 uit 00 en 00 uit 00. Denkelijk speelden die laatsten met hun twee.

Nog een klassieker en ik heb deze zelf ook vaak gespeeld in de Goede Oude Tijd toen die dingen het nog deden. Vier spelers vochten het uit met drie muizen ieder, de muizen schoten in willekeurige volgorde naar voren en dan was het kunst het beestje met een plastic hamer de hersens in te slaan. Zodra speler de muis raakte stopte die baan en kreeg speler een punt. De speler die als eerste zijn drie muizen kapotmaakte was winnaar.

De hamers waren nergens meer te zien, muizensnuiten wel en veilig in hun holletjes. Die dieren, hebben het gered.

Het trieste einde van zo’n mooie machine en nu een vuilnisvat, die oh zo grappige blauwe pinguin voor is echt een vuilnisvat, Uw peuken kunnen door de bek of ogen binnen. Was wat eenzaam daar, er was niemand te zien, de bewaker met zijn grijns was ver verdenen, hij was vast vergeten dat ik daar nog was. Kreeg zo’n beeld van doodgaan op een kerhof van speelmachines, honderdduizend jaar tot een ziel je botten graaft! Gelukkig maar of niet bleef ik op mijn benen staan en wankelde verder want er waren daar toch echt nog een paar dingen te zien.

Snelheid is waar alles om draait. Klik dan, klik die muis godver de neuk, klik weg dan la de ba, ik ben toch rapper en hop weer een woordje weg. Speed Basketball, onder de stront zat het ding, keek er niet meer naar plaatte de plaat en door, kreeg toch last opeens van m’n harsens zeg en wilde bier en wat graag ook. Leef nu weer het moment het is niet weggegaan, ik hou steeds meer de laatste tijd van Budweiser Bier.

Zo zo, nieuw biertje open en ik zie weer wat lichtjes dansen dus daar moet ik maar eens lopen. Mijn tijden wat door mekaar in dit geschrijf nu en da’s een beste zaak want zo blijven de dromen vers.

Dodongadon en dank voor die veiligheidhekken aan stuur en bakboord, oma zou eens een piepschuimen bal in haar bek krijgen toch! Dan heb je het helemaal aan je lazer als net getrouwde Man, toch al zo’n schoonmoederlijk wijf in je hok en dan nog een half of helemaal blind! Wie vervloek je dan meer, die ouwe of je kind? Wat je niet weet moet je onderzoeken, zei mijn papa altijd. Hao ba, doe ik, nu dan eerst een kind.

U natuurlijk zag ‘m net al even maar hier in vol ornaat: Het Beest. Ik had genoeg gezien en verliet de verlaten speeltuin. Op mijn weg terug zag ik weer de grijnzende waker maar pas na ik aan het hek getrokken had want hij had het al gesloten en sliep.

Terug nog even naar het Honglinjing Park in Peking, ik ben daar namenlijk Nog Niet Klaar Mee want er was nog een aardige attractie waar de consument zeldzame dieren kon kapotschieten. Geen echte helaas is de baas maar plastieken varianten van het origineel. Hier een Siberische Tijger.

Daar een leeuw die twijfelt over die paddestoel. Doen of niet?, da’s de vraag voor de Koning van het Dierenrijk. Zie hem hier nu toch… Die gaatjes op de buiken zijn de plekken waar men mikken moet, daarover zo meer in detail.

Een boze olifant, met zulk gedrag vraagt het dier bijna om een kogel in zijn bek. Zeg toch eens, het zijn wel De Mensen die al die parken bouwen, niet? Zonder ONS was dat logge beest al eeuwen uitgestorven maar een lach is veel te veel gevraagd.

Dit zijn de jachtwagens, ze rijden op een rails rond het wildpark. Iedere jachtwagen zetelt twee jagers met ieder een eigen pistool. Die dag was ik met iemand die niet teveel in mijn buurt moch wezen dus koos ik voor twee kaartjes en ieder z’n eigen kar.

Een dichtbij-op. Het stuur zit er voor de leuk, draaien aan kan maar de jachtwagen volgt onverstoorbaar zijn eigen weg. De staart is ook een neppert, een railvoertuig heeft natuurlijk geen stabiliteit nodig in het hemelrijk. De jachtwagen heeft twee sets achterlicht, alleen de onderste knippert af en toe tijdens de jacht, de bovenste is slechts voor de sier.

Op de achtergrond het puntenbord, in totaal zes jachtwagens doen mee aan de wedstrijd en bij ieder raak krijgt betreffende jager een punt. Het is niet mogelijk meerdere punten per raak te verdienen, raak kan maar op ene plek.

Een overzicht van situatie vlak voor de jacht. In het huisje links zit het bedieningspaneel voor Het Hele Systeem. De plek voor het kopen van een kaart echter is elders, ik ben deze plek vergeten te platen daar ik elders was toen iemand de kaarten kocht. Zelfs ik, kan niet overal tegelijkertijd aan’t wezen wezen, er is altijd op andere plaatsen ook een hoop te doen en te bekijken.

Later kom ik hopelijk nog eens terug met een scherpe plaat van het kaartverkoopkantoor, ik beloof hier echter niets hoor want wie weet waar ik later ben. Korte bij-opdatum: de regen kachelt nu ik dit zinnetje tiep met bakken uit de hemel hier in de Noordelijke Hoofdstad. Ik heb zo’n mooie Turkenschotel aan mijn buitenmuur hangen om Toch Lekker Porno te Kunnen Kijken maar bij drie druppels nat weigert het ding iedere dienst.

Dan een verhaaltje bouwen, een mens moet wat met leven.

In de Jachtwagen op het moment van vertrek. Ver vooruit in de groene die kleine schat die dat dag te dichtbij was, hier dus even niet. Is een lieverd hoor, zo’n kleine donder, maar Oude Banden Verbinden voor altijd. Begrip is op zulke momenten in de verre verte te zoeken maar natuurlijk ook nooit te vinden. Acht jaar geleden de neuk, wie dacht nog dat ik een poep zou geven? Niemand behalve, wij. En die zij uit de wij is dus niet Zij daar in Dat Kar! Win maar met schieten stuk Stom Onbenullig Ongeduldig Geenvanzijn! Je krijgt de overwinning kado als je mij Mijn Hart laat volgen.

Da’s mijn hand in de plaat, hier schiet ik op een dinosaurus van een soort. Mijn hand was stabiel en mijn ogen messcherp zo ik schoot dam domme oertijdbeest met een enkel schot terug naar Terra Incognita. Ach toch de dromen!, ik raakte zelfs die olifant nog niet! Wipmelop, maar ik moest ook nog platen tussendoor.

Dit was een van de aardigste Zeldzame Dieren en ik raakte. Het was een Baviaan die met twee armen aan een tak van een boom hing. Als Het Systeem de raak bepaalde ging die aap gillen en heen en weer bewegen alsof  ‘ie echt een kogel in z’n bast had gekregen. Verder ging er ergens een lichtje branden, dat vertelde Zij later want Zij raakte wel meer. Mij viel dat niet op, ik zie altijd overal lichtjes branden dus zo’n enkeltje valt er dan door.

De tijger was een bijna-raak, dat beest sprong juist weg toen ik ‘m precies op de korrel had. Het benne de dieren natuurlijk, onrust zit in hun bloed, die blijven nooit te lang op ene plek. Dan weer daar en hier heen, ze ruiken een klein konijn ergens in een struik en dan gaan ze daar meteen eens kijken. Wij mensen doen dat anders want we zijn collectief en helemaal onze Neus Vergeten.

Hier nog de laatste en da’s de neushoorn. Chinezen, niet de stomste hoor, echt niet, weten dat een neushoorn zijn dagen in het water slijt. Maar da’s lastig te bouwen met al dat elektriek dus kozen ze voor het bijna beste: de neushoorn vlak naast een water.

Denkelijk had de bouwer van het model wel het water in gedachten want de neushoorn had geen poten en was dus ontworpen om op het nat te liggen misschien gesteund door een pilaar of paal. Maar die luie donders in Peking dachten anders en deden het zo, ik heb niet op dit arme dier geschoten, te makkelijk, yep, veel te makkelijk.

Een Rel! Platen doken op het web van een stel koters dat fijn speelt op een beeld van Sun Yat-sen (1866-1925) in het Zhongshan park in Peking. En dat is een Grof Schandaal want deze baas is een Held van het Land, Chinezen zien Hem als de ‘vader van het moderne China’, en daar mag geen kind aan komen.

Sun was een van de revolutionaren die de Qing-dynastie om zeep hielpen, hij was de eerste president van de Chinese Republiek en richtte daarna de Kuomintang op. Dat clubje werd weer later door Mao en zijn maten een eiland op getrapt maar daar Sun slechts kort bij de Kuomintang betrokken was is hij vergeven. HIER meer over Sun.

Ook op Tiananmen staat een groot beeld van de man, zwaar bewaakt door soldaten met geweren met bajonetten en hun blik op oneindig. Het beeld in het Zhongshan park werd helemaal niet bewaakt maar dat gaat veranderen. Geconfronteerd met alle commotie heeft de parkdirectie besloten enige zware jongens in te huren om Sun te beschermen tegen meer heiligschennis.

Dat bord daar is aardig, nog even groot:

Een Groot Man indeed, het was.