Op 22 november schreef ik een verhaal over een verdachte verbouwing bij het Poly Theatre op de noordwestkop van mijn straat in Beijing. Op 10 december volgde een eerste opdatum, toen was men druk mei geheimzinnige leidingen aan het werk.

Op een late nieuwjaarsdag ging ik gisteren weer eens kijken en vond de werkzaamheden stil gelegd. Het hek naar de bouwplaats was open en het diepe gat bleek afgedekt met zeil en triplex platen. Geen mens te zien, arbeid gaat in China normáliter op nieuwjaarsdag gewoon door. Het werk was gezien het grind duidelijk nog niet gedaan maar alle leidingen waren verdwenen.

Het puin uit het gat, eerder open en bloot, was bedekt met donkere netten zodat een toevallige bezoeker zeker niet precies kon zien wat zich daar verschool. Wel, het was nog steeds puin hoor, ik zie dat wel zeg.

Het puin van een afstandje, hier stond eerder de blauwe belemmering, nu stond er een auto geparkeerd. Ik snap het best, de Poly Group probeert mij met deze ‘gewoonheid’ natuurlijk zand in de ogen te strooien, zo van ‘er is niets aan de hand buitenlander, kijk maar, auto’s mogen gewoon parkeren hier!’, jaja, ik woon al zeven jaar in China en ken dit soort gehuichel. Ik blijf de verbouwing scherp in de gaten houden!, snel meer.

Op 22 november schreef ik een verhaal over een verdachte verbouwing bij het Poly Theatre op de noordwestkop van mijn straat in Beijing. Vandaag, 11 december na 00:00 lokale tijd, een opdatum. Die dag waren er heren aan het werk, geen duizenden tegelijk zoals gewoon in China, maar slechts twee.

Via een gat in het blauwe hekwerk, bedoeld om de arbeiders in en uit te kunnen laten lopen en niet voor mijn camera, zag ik links een aantal hard plastieken buizen liggen.

Boven het gat stonden dertien vreemde blauwe vaten.

De dekking: naast de geheimzinnige bouwplaats kan klant voor 20 yuan, 2 euro, zijn auto laten wassen. Op de plaat mijn Grootste Trots: een Beijing-Jeep Cherokee uit 1998 met minder dan 70.000 op de teller. Een geweldig monster met een 2.5 liter benzinemotor, de treeplanken zijn namarkt en waren mijn idee.

Restelijk is de auto ook her en der aangepast, ik schrijf nog eens een apart verhaal, een gedicht gaat het wezen, over dit droommobiel.  Als de washeren hun ding doen, ze zuigen ook het stof uit het interieur, kan klant buiten wachten. Wel, toevallig had ik mijn camera mee!

Door het gat naar rechts geplaat. Nog meer buizen en een berg stenen tegen een rode muur die een van de oorspronkelijke ingangen van het theater beschermd, da’s ook weer verdacht zeg, waarom doet men zo moeilijk over een ingang, en waarom heeft het hekwerk een andere kleur?

Verder had men een zeer vreemde geul uit de betonplaten gehakt. De geul liep bij het platen praktisch onder mijn benen door richting de autowasplaats. De wasmannen wisten ook niet waar de geul voor diende hoewel deze toch op een meter van hun nering in de grond verdween.

Rechts de geul die hier onder het gebouw duikt. Een meter rechts van de geul stond toen mijn auto. Die washeren moeten er echt meer van weten, dat stel leugachtige bengels! Verder op de plaat een pikhouweel en een zware hamer.

Ik hou de zaakjes in de smiezen hoor, binnenkort meer.

Precies op de noordwestkop van mijn straat staat het Poly Theatre. Daar spelen vaak beroemde Chinese opera’s, als het er binnen heet aan toe gaat is het gejank op straat te horen, buurtbewoners brengen bij voorstellingen hun kater bij de deur voor gratis castratie. Gisteren ontdekte ik enige blauwe afscheidingspanelen en vandaag ging ik terug met mijn camera om polshoogte te nemen.

Juist, nu weten wij nog nix. Het hele complex met hotel en museum heet Poly Plaza.

Niemand aan het werk, stilte en een afgesloten weg.Vreemd vreemd, ook op zondagen werkt de Chinese arbeider namenlijk gewoon door. Dit zaakje stonk.

Door de kieren bleek dat men bezig was met sloop, een berg zand en stukken beton en ijzer.

Men was een groot gat aan het graven, keurig vierkant, ongeveer tien bij tien meter. Zou Poly soms bezig zijn met een bunker? Poly Plaza is van de Poly Group en dat is een boef, naast lieve operatheatertjes om de burger zoutzuur in de ogen te strooien is het bedrijf ook een van de grootste wapenproducenten en handelaar van China. Zou Poly iets weten over de komende oorlog met America dat het volk niet weet?

Op dit moment draait Carmen, 卡门, kamen in het Chinees. Dat werkje is zo vredig dat er in combinatie met die schuilkelder iets goed mis moet zijn.

Het scherm, vier bij zes meter, leek gelukkig normaal. Poly Plaza telt twee torens, op iedere toren zo’n scherm. Boertjes die uit de buitengebieden net aangekomen uit de metro blijven soms uren lang staan voor de schermen, ze zetten er zelfs hun tassen voor op de grond en roken een cigaret. In hun dorpen is een beeldbuis televisie al een zeldzaamheid.

De voorgevel, als ik de rechtertoren bij had willen platen was ik doodgereden en dat is dit blogje mij ook weer niet waard. De trap naar boven en naar beneden leidt naar de metro, Dongsishitiou Station.

Schuin aan de overkant het nieuwe Poly Theatre van Poly Group, het oude werd zeker te klein voor het bekokstoven van de duistere zaakjes van bedrijf. Het gebouw heet passelijk New Poly Theater en heeft een unieke doorzichtige glazen gevel. Maar wie weet wat ze onder de grond uitspoken! Ik ga het verbouwinkje bij oud Poly de komende tijd goed in de gaten houden…