Ik schrijf er zo graag over: Tepels. Dikke tepels, Chinese meisjes hebben kleine tieten maar Grote Tepels. Hier Qin Lan, een van de hoofdrolspelsters in de film ‘Nanjing Nanjing’. De film, een Chinese produktie, verhaalt over al het ach en wee dat die damn Japenezen deden in de stad Nanjing tijdens de Tweede Wereldoorlog, oh wat een oorlog het was zeg!, en het leed van die zielige nabestaanden daarna. Och Toch zij, die Verloren een Familie of hun Kind!

China is nog steeds pritty fucked up about all that, alsof Wij die moffen nog blamen voor Rotterdam, was dat dat geen zegen? Zeven jaar in Amsterdam, ja nu in Peking, vooroordelen helen nooit. Maar iedere weg, in dat drama in China gingen ongeveer een miljoen mens dood, doe dat eens in plaatsen in perspectief la, het is bar en boos veel. Men kan wat lijen hier natuurlijk, doch toch.

U Google’t dat verder maar allemaal, mijn taak is done, een tip en U kan zo veel meer weten, ik weet al, nu focus back to Qin Lan die dus zonder BH verscheen en da’s in China altijd goed goenoeg voor enige controverse.

Het individualisme tiert nu welig over China, samen iets doen is voor homo’s. Maar toch oh wee als iemand net te ver gaat; Affikken die Gek! Het is nog steeds geen plek waar je kan zijn wie je wezen wil, zoals in New York in America. Het is eerder toch een plek waar alles LIJKT te kunnen maar wie zijn nek uitsteekt is alleen. Tepels la!

Wat is ze Mooi, geen vetje te zien, en het beste; ze heeft geen idee. Die tepels ja, ik weet hoe ze zien, van die ranzige grote Dingen op een plank, planken het benne, die mij toch, Oh Neuk ik geloof in jou Echt, mijn lief klein ongelofelijk mooi Americaantje.