Brandweer van de stad Wuhan in de provincie Hubei heeft een brandweertank in gebruik genomen. Het monsterlijk blusmachien kostte 3.2 millioen yuannen (345.000 euro). De brandweertank kan blussen, obstakels uit de weg ruimen en biedt veilig plaats aan zes brandwerlieden.

De brandweertank is vooral bedoeld voor vuurgevechten in chemische fabrieken en olie-opslaagplaatsen. De tank is volledig lucht en vocht-dicht. Zuurstof voor de bemanning komt van speciaal ontworpen zuurstoftanks die in de bodem van de brandweertank geborgen liggen. De tank is verder volledig gepantserd dus eventueel ook te grbuiken bij rellen en oorlog.

…krijgt ‘ie dit voor z’n platneus:

Een groep sportieve Chinamannen, vrinden van mekaar, sportfietste over lange lege wegen in de buurt van Shenyang in de provincie Liaoning toen plots een colonne pantserwagens overstak. Liaoning ligt in de Dongbei, het zwaarst vervuilde gebied van China waar niet veel meer is dan tranen en wanhoopskreten in het eeuwig duister.

De pantserwagens waren op oefening. De eenheden in het gebied zijn bestemd voor verdediging tegen een Russische aanval. Men hoeft zich echter niet ongerust te maken, Rusland wil die rommel daar helemaal niet meer hebben. De pantserwagens kunnen zo naar Tibet om de Indianen uit de bergen de knallen.

Toch houdt de regering de troepen in het barre gewest paraat, maar waarom? Ook om de plaatslijke bevolking hoeft het niet, dat volk is na duizend jaar ellendigheid zo afgestompt dat het voor geen goud uit z’n grot zal komen voor een opstand.

Liaoning grenst aan Noord Korea, daar is het trouwens niet veel beter, maar landen zijn goede vrienden. De Chinese pers noemt dat ‘vrienden in ieder weer’. Daar duidt men op de regen of de vorst die de hechte banden niet verstoren dorst.

De pantserwagens rijden hier naar de poort van een groot winkelcentrum in aanbouw. Die projectontwikkelaar komt nog van een koude kermis thuis, Dongbeiren kopen louter drank en af en toe een heel klein zakje rijst dat men met bier tot een papje mengt, da’s het eten daar.

De pantserwagens kunnen met hun kanonnen het centrum net zo goed vast met de grond gelijk maken, het gebied staat reeds vol met millioenen verlaten karkassen en zo eindigt dit project hoe dan ook ook.

Welkom Beste Lezer bij weer en zeer Grondige Bespreking van een stuk oud Chinees speelgoed. Vandaag opnieuw een pronkstuk uit mijn collectie: een draadbestuurbare Tank. Wel, Elvis de Pelvis zingt op de achtergrond, vriendinnetje is de was aan het doen en ik heb een stevige Paulaner (twee euro in de supermercado hier) bij de hand dus de woordjes komme wel.. Op de eerste plaat een totaal overzicht van de tank en haar afstandsbediening. Voor de rest van het verhaal splits ik nu de twee in twee.

Eerst de tank. Ze is precies 16 centimeter lang, ik schat een schaal of 1:28, 9.5 centimeter breed en 9 centimeter hoog tot de top van de koepel.

Het jaar blijft een lastige bij Chinees oud speelgoed, er benne geen eindeloze rijen boeken over gescheven zoals over Japanese blikken, Ha! ik ga het eerte schrijven, en aan een datum op de onderkant deed geen mens. Toch, door mijn ervaring, durf ik een gok te wagen: dit diertje is er denkelijk eentje van de late jaren zeventig. De late zestigers, toen het allemaal begon in China, en de vroege zeventigers hadden geen afstandsbedieningen noch waren aangedreven op batterij. Dat allemaal begon pas later, indeed eind jaren zeventig.

Normaal bewaar ik het ME/MF nummer altijd tot het laatst als een soort verrassing maar in dit geval is er geen ontkomen aan: ME-o60. Een zeer vroeg nummer, later kregen de speelgoederen in plaats van de nul eerst een nummer hoger met in totaal drie, nog later daarna kwamen de viernummers en toen hield de pret op en kwamen de merknamen in zwang dankzij de komst van het verderfelijk westers kapitalisme.

In de goede oude communistische tijden was alles van de staa, iedere fabriek en iedere tank, dus merk bouwen was van totaal en geen enkel belang. Net als mensen kregen de speelgoederen daarom in die dagen simpelweg een staatstoegeschreven nummer. Toch, nu ik het nummer al heb moeten verklappen, krijgt dit in dit verhaal nog een klein staartje.., later.

De tank, en wat een wonder, is geheel van blik gemaakt met als enige uitzonderingen het koepeldexel, van hard doorzichtig platiek, de kanonsmond, van hard rubber, en natuurlijk de rupsbanden van zacht rubber. De onbekende fabrikant heeft tussen de tweede, derde en vierde tandwielen, gezien van links, twee zuigers gemonteerd. Dit is uiteraard onzin, de motor zit onder het voordek en niet tussen de rupsbanden maar ik vind het zeer aardig gevonden en het geeft de tank een beet meer mysterie.

De eigenlijke rupsbanden met hun wielen zitten achter het afdekschild als goed te zien op deze plaat. De schilderingen op het schild zijn dus eigenlijk een dubbelopsime en bovendien nou net niet helemaal op schaal; ze eindigen veel te hoog! Toch moet ik hier, akkelijk pratend zo’n 30 jaar later, ontwerper in zijn waarde laten.

In een barre tijd dat iedere lijn moest goedgekeurd door de overheid wist hij met zijn schild fantasie in het voertuig te brengen, hoe min het allemaal ook moge kloppen. En alleen al daarom verdrient de man de grootste prijs. Hij zal nu wel overleden zijn, naamloos als zijn creaties, wist ik zijn graf dan bracht ik bloemen.

De tank, doos helaas lang verdwenen, is puntgaaf. Geen enkel roestvlekje over het hele chassis, op de plaat de achterkant waar mooi te zien is hoe het middenbovenstuk naadloos overloopt in de onderkant. Verder, ik schreef er al wat woordjes meer over, de schilden over de rupsbanden. Ik mat hen even na, 4 millimeter breed van de rupsband tot de rand.

En daar is het staartje waar ik eerder over schreef. Onder ‘Made in China’ staat namenlijk nog een ander nummer: 435. Ht nummer zit goed verstopt en is pas zichtbaar na het naar links of rechts draaien van ge koepel. Wilde fabrikant hier soms iets verborgen houden? Het nummer staat vlak boven de centrale luchtinlaat, trouwens kunstig weergegeven met prachtig dikke gele belijning en een schaduw effect bij de bovenste horizontalen.

Tank in vogelvlucht en het og voor detail van ontwerper is pas nu op zijn vol zichtbaar. De kleurreijke afdekkers voor de rupsbanden, de benzinedoppen in het blauw, de twee verhogingen op de voorvleugels, de hendels aan de achterkant van de koepel sodat Wang soldaat snel in en uit zijjn tijdelijk thuis kon komen. Wat een genoegen toch om deze tank in mijn collectie te hebben en wat een geluk om er over te mogen schrijven.

De onderkant, normaliter een zwak puntje na veel gebruik, is net als de rest van het chassis helemaal gaaf. Denkelijk is er nooit met dit kleine wonder gespeeld. Ergens opgeborgen door koper, ging misschien zijn kind dood?, en al die jaren blijven staan tot een koopman haar van hem kocht en zij via via in mijn gretige handen kwam. Gekcht voor 400 yuan, 40 euro, geen geld voor zo’n historisch stuk gechiedenis.

De afstandsbediening werkt op twee dikke batterijen. Het syteem werkt jammer genoeg niet meer, de tijd de tijd, maar na enige studie van de onderkant van de tank kan ik de werking wel raden. Niet super geavanceerd, het is geen links voor de linker rupsband en rechts voor de rechterruosband, want dan had er een extra knop moeten wezen om het systeen aan te zetten. Neen, een simpele maar eigenlijk voldoende vooruit-achteruit het is.

De batterijhouder is van blik, de klip geinig genoeg van plastiek op het blik gelijmd, en de controle eenheid is van hard plastiek. De knoppen zitten enigszins los in hun bases en zijn ook gemaakt van hard plastiek. De twee circels, op deze plaat boven de knoppen, dienen geen doel en zijn slechts daar voor de sier.

De clip aan de andere kant mag dan een beetje de nep van plastic wezen, de scharnieren zijn van blik. Ze werken niet meer, die tijd die tijd, en ik durfde hen ook niet te forceren voor een plaat van de binnenkant van de houder. Iedere weg, ze zijn best zo.

Beste Lezer, dit alweer het einde van dit verhaal. Op de plaat Tank met zijn bediening op een haar brede schouders onderweg terug naar de kast waar zij al jaren stond en nog wel even zal blijven, zo hoop ik met mijn volle ziel.

Binnenkort weer een nieuw verhaal over een oud Chinees stuk speelgoed.

Ik had al en Witte en vandaag ergens onderweg vond ik nog een zwarte op het kruispunt bij Jiangguomen en Xidan en de lieve Chineesjes waren weer zo blij met het ding. Op de plaat haar Vriend en de Vreemdeling die beiden denken aan die mooie ogen, indeed, wat kijken ze fel zeg.

Haar enigste geroofd van een ufu, kijk, het kan ook andersom hoor en zeker in China want daar kan immers alles zomaar gebeuren. Het politie-afezettings-lijntje hangt op zijn kop. Aandacht, een beetje meer, en dit land zou er heus wel komen. Nu hoor, zie ik toch het ergste uiteindelijk, met reusachtige vechtpartijen een oorlog. Want een volk als dat eeuwig vrolijke Chinese houdt geen leger onder de duim.

Braaf Ding, saluut aan de macht, kennelijk niet een van hen. Gezien heur haar een tourist uit Anhui of van verder weg. Wel lekker hoor, die boerinnen met hun frisse gele wangen, ze lachte nog naar mij.

Deze wat oudere niet, zij dacht louter Haar Land en hield haar hart. Wat een macht toch, een tank voor een winkelcentrum zeg. Kijk als ze willen dan komen ze wel, dit laffe volk echter komt voorlopig nooit hoe hard ik hen ook stook met mijn hippiegelul over vrijgheid en zelfzeggenschap.

Uiteindelijk, moeilijk ook de conclusie omdat ik hier al jaren met veel plezier woon, zal China verliezen. Niet door een gebrek aan geld natuurlijk, dat heeft de regering genoeg, maar simpelweg omdat het volk niet spreken mag. En zie Europa en daarna ook America, de vrijheid van het woord is het grootste goud waar op aarde. Advertentie:

China bestond gisteren 60 jaar en dat vierde men wild in Peking. Na eerder de parade gekeken en tanks zien terug rijden kwam ik bijna thuis bij Dongsishitao waar de PAP (People’s Armed Police) voor de zekerheid een tank had geparkeerd. Dit tot groot plezier van toerist en lokaal gelijk, de indrukwekkende agenten met grote geweren hielden geen Chinees van zijn plaatje in de zon.

De witte tank, want dat is minder confronterend bij protesten, had een indrukwekkende sneeuwschuiver gemonteerd, bedoeld voor noodhulp in de winter en om Tibetanen de benen onder hun gele jurken vandaan te breken als ze weer een mantra gaan brabbelen voor een anoniem overheidsgebouw dat volgens het bordje zegt zich bezig te houden met religieuze zaken.

De kleine wilde ook graag en laat zich stoer zakken in de afzetting die trouwens het fietspad half blokkeerde en daar was ik als fanatiek amateurrenner weinig gelukkig mee, maar wat heeft een buitenlander nog te melden als de geelmannen samen een feestje vieren? Op het afzetplastiek stond ‘Limitline’ en de moeder van de kleine had een mooi t-shirt aan:

Maak daar eens kaas van, iets met De Tijd, schoenen en Kenyanen die daar voor uit moeten kijken.

Dat meisje rechts was lekker, ze staat ook op plaat 1. Hier plaat een man die niet de hare was stiekum een plaat van haar terwijl zij haar vriendin plaat.

Een PAPer ging toen net voor mijn lens een stukje schoonmaken, ook te zien op plaat drie. Niet zijn tank maar de straat en stoep rond, met een rode emmer. Het volk geloofde het toen wel en taaide heen. Wel, ik ook, want er was nog veel meer te beleven.

Na de gezelligheid bij het superscherm dwaalde ik door de stad en richting het Stadion van de Arbeiders was er geluk: een blik tanks op de terugweg naar hun basis precies op mijn weg. Ik kon niet heel dichtbij komen en alle platen zijn uit dezelfde hoek maar toch was ik reuzeblij iets van die monsters dichtbij te zie zien.

Die boom links stond precies voor mijn lens en in tien jaar is het kreng denkelijk gegroeid tot een woudreus van proportie. Daarom is het maar meer dan goed dat ik er nu was, want wie weet over zo lang weer?

Het geluid van de machines is te mooi voor woorden maar ik doe een gooi: van ver al het gerommel van de rupsbanden want die maken de meeste herrie op een asphaltstraat. Dan nog de motor, diesel weet, met een diepe bron vol koppel. Het kinkt als een soort permanente dubbele dreun door je kop maar geweld is geweld en dus is het goed.

Agenten van veertig verschillende diensten hielden streng de wacht in hun kekke witte handschoentjes en petten vele maten te groot. Daarenbuiten wandelden daar nog vele agenten in burger rond met onopvallende oortjes in hun oren. Op het witte bord staat dat de weg afgesloten is, enige extra uit leg is natuurlijk nooit weg, China is goed met voorlichting.

Deze vrachtwager reed niet mee met de parade want hij heeft geen wit nummer. Denkelijk een van de parade-ondersteuningsvoertuigen die klaar moesten staan om te grijpen bij een calamiteit.

Een mooi beestje van de luchtlandingstroepen, de parachute zit in de grote koffer op het achterdek, net als de lucht is de pantserwagen blauw gekleurd zodat de vijand hem pas ziet als het al te laat is en hij een kogel in zijn bek heeft.

Nog een ondersteuningwagen deze met een grote hijskraan op het dak. Het machien is in staat een tank weg te slepen die door bijvoorbeeld een kapotte benzineleiding komt stil te staan. Dat moet rap gebeuren want een kapotte tank kan zo’n hele parade goed verkloten. Na de hijskraanpantserwagen was het feestje afgelopen en mocht iedereen weer verder met zijn ding.

Louter Blije Gezichten bij het Brandweerkorps van de stad Cangzhou in de provincie Hebei. Dat kreeg namenlijk een echte Brandweertank kado voor de heetste vuurtjes in het hart, van die stad.

De Brandweertank is gebaseerd op een Type 59 main battle tank en is volledig veilig voor brandblussen in chemisch beroerde toestanden. Daarnaast zit er een enorme kraan op die tot een gewicht van zes ton aan brandbare zaken van de plaat kan tillen, daarnaast natuurlijk een buitengewoon sterk bluskanon dat meer dan duizend liter schuim per seconde op een fik kan spuiten.

Daar nodig kan het compartiment ook gevuld met water, in dat geval is de tank echter na drie minuut uit van stoom. De brandweer van Cangzhou heeft in totaal drie stux tank besteld, men verwacht kennelijk het nodige.