Vandaag tijd voor Deel 2 van het verslag van mijn bezoek aan de “The History and Culture of Taiwan Ethnic Minorities” tentoonstelling in het Cultural Palace of Nationalities aan Chang’an Avenue in Beijing. Deel 1 zie hier. De tentoonstelling beoogt een overzicht te geven van de geschiedenis en cultuur van imheemse Taiwanese indianenvolken die al eeuwen op het eiland woonden voor den dexelse Hollanders vanaf 1624 begonnen met het importeren van vastelandchinezen die toen bleven.

Dit Deel 2 komt met een oranje tintje want het handelt onder andere over de Hollandse tijd, toen WIJ die apen daar een lesje leerden. Op de eerste plaat een plaat van een Chinees schilderij van een Nederlandse driemaster.

Nu eerst verder waar wij bleven, bij de laatste plaat van het vorige deel en bij de ingang van de tweede zal. Men had daar een autentieke hus van de Bunun nagebouwd compleet met een dierenvel aan de muur, oeh oeh.

De hut was karig ingericht met slechts een bedje, net veel te makken zeker, die Buhun. En nu maar piepen over hun geesten en visgronden en vroeger dit en zus en zo, zo leuk was het dus niet allemaal.

De curatoren hadden, om er nog iets van te maken, een nepvuurje in de hut gelegd. Deze zijn vaker present op tentoonstellingen en bestaan uit een kleine ventilator die horizontaal van de grond naar boven blaast. In het midden van de ventilator zit een rode lamp die enige papieren repen beschijnt die iets boven de ventilator aan een ring hangen.

De planten rond de hut stonden er iets beter bij dan de planten in de eerste zaal en daaromtrent.

De Buhun waren ook beruchte koppensnellers, om dat te duiden lagen er enige doodshoofden keurig in een open kastje tegenover de ingang van de hut. Zie ook weer de planten, staan prima, goed gewaterd.

Het scherm aan de achterkant van de zaal, zalen waren een spiegelbeeld, braakte beelden uit van een ingewikkeld gezelschapsspel van de Sakizaya. Het ging met lange stokken en touwen waar mensen aan hingen die de lucht in zwiepten en dan een bal moesten vangen en weer ergens in gooien. Behoorlijk ingewikkeld voor een zondagmiddag, ik keek liever naar de planten.

Het was weer niet best, nog wel iets beter dan in de eerste zaal maar toch duidelijk te weinig water. Schandalig.

Enige artefacten; een zwaard van de Puyuma, ook beruchte koppensnellers, al die stammen waren koppensnellers en neen het was geen rust en vrede voor de kolonisatoren uit Neerland kwamen, al eeuwen en eeuwen hakte men mekaar daar de harses in en vrat men mekaar op met huid en haar.

Een koppensnelnet van de Truku. Nu Hollands Glorie!

De Portugezen, die dexelse imperialisten, waren eerst in 1544, zij noemden het eiland in hun taaltje Ilha Formosa, ‘mooi eiland’. In 1624 kwamen den Hollanders aan land en schopten de paar Portugezen die nog over waren de zee in. De plaat, van een schilderij, toont die gebeurtenis. De onderschriften op tentoonstelling meldden jammer niet de makers van de prentjes, wie het weet mag het zeggen.

Onze Jongens bouwden hun basis in Tainan, aan de zuidwestelijke kust, en noemden het ‘Fort Zeelandia’, te zien op deze plaat van een schilderij. De huidige naam ‘Taiwan’ is afgeleid van ‘Tainan’.

Daar de eilanders te lui waren om zelfs maar hun reet buiten de deur te steken en als ze eens van hun kont kwamen alleen mekaars koppen snelden haalden de Hollanders arbeidskrachten van het Chinese vasteland, met name uit de provincie Fujian.

Deze gastarbeiders gingen vervolgens nooit meer weg fokten als konijnen en dreven de indianen steeds verder de wouden in en bergen op. In latere geschiedschrijving werd dit de eerste grote immigratiegolf van vastelandchinezen naar Taiwan, de tweede kwam in 1949 onder leiding van burgeroorlog verliezer Chang Kai-shek. Net als in in Mauritius, de Dodo, verlosten de Hollanders het eiland van een nutteloze diersoort, in dit geval van het Formosan Sika deer (Cervus nippon taioanus).

De Hollanders en de Inlanders hadden verder weinig problemen met mekaar, zolang de witneuzen maar aan de kust bleven en de primitieven in hun bergen bleef het vrede. Soms ging het mis, zoals op deze plaat van een schilderij te zien, en kwam er plots een stam in opstand. De inboorling houdt hier een Neerlands hoofd.

In 1662 was het Oranjefeest voorbij. De vastelandpiraat Koxinga, verhollands voor Zhèng Chénggōng, joeg de Nederheersers van het eiland af. In 1883 versloeg admiraal Li Shang Koxinga en nam Taiwan in voor de Qing Dynastie.

In 1895 veroverden de Japanners, die dexelse imperialisten, het eiland en bleven daar baas tot 1945 toen troepen van de Republic of China (ROC) de macht overnamen. Toen de ROC, onder leiding van Chiang Kai-shek, in 1949 de burgeroorlog op het vaste land van China verloor van de communisten vluchtte het leger met een grote volksaanhang naar Taiwan waar men tot op de dag van vandaag is gebleven.

De Hollanders komen er in Chinese geschiedschrijving redelijk goed vanaf, ze bleven ook niet lang. De Jappen daarentegen schilderen die kinderachtige Chinezen, zeg, oorlog is oorlog hoor, zoals wel vaker af als duivels, zo snelden zij bijvoorbeeld net als de Taiwanese indianen graag een kopje, waarvan diezelfde indianen het voornaamste slachtoffer waren.

Volgens het Cultural Palace of Nationalities houdt de Taiwanse geschiedenis in 1945 op. Indeed.

Daarmee was het ook in de tweede zaal wel afgelopen, grappig hing nog deze plaat van een plaat zonder datering van een Taiwanese studenten sportclub met geile wijven die ergens na ‘49 het vasteland bezocht, haha, geen datering, dus het Cultural Palace of Nationalities heeft het niet gezegd.

De laatste plek was voor president Hu Jintao die hier volgens het onderschrift afgevaardigden van de Taiwanese minderheden ontving in Peking. Daar liegt men een beetje want feitelijk ging het om afgevaardigden van Taiwanese minderheden die door loop van geschiedenis op het vasteland waren komen wonen. Een grote boevenbende weer in het paleis! Binnenkort nog Deel 3.

Vandaag was het tijd voor een bezoek aan de “The History and Culture of Taiwan Ethnic Minorities” tentoonstelling in het Cultural Palace of Nationalities aan Chang’an Avenue in Beijing. De tentoonstelling beoogt een overzicht te geven van de geschiedenis en cultuur van imheemse Taiwanese indianenvolken die al eeuwen op het eiland woonden voor den dexelse Hollanders vanaf 1624 begonnen met het importeren van vastelandchinezen die toen bleven.

De minderheden zijn: de Amis, de Saisiyat, de Atayal, de Bunun, de Sediq, de Puyuma, de Rukai, de Paiwan, de Tsou, de Kavalan, de Sakizaya, de Yami, de Thao en de Truku. Met de Baiwan heb ik ervaring, zo eentje woonde een tijd in Beijing, een lieve meid, ze heeft nog eens aan mijn lul gezogen. Op de eerste plaat een schone vrouw van de Rukai met kind en moeder.

Het was een stralende dag met een helblauwe hemel, de gevel van het het Culural Palace of Nationalities was weer fraai opgedirkt met grote platen van de indianen en enige zeegezichten.

In de welkomsthal stond een fraaie wachttoren. De planten waren op deze tentoonstelling allemaal echt, hoogst uitzonderlijk in China, en, zo zullen wij zien, hoogst ongelukkig.

Net na mijn binnekomst begon de band, zo’n welkom zie ik graag. Vier meisjes waren het koor en ene de solo, er was ook een gitarist maar die verstopte zich achter de meisjes om naar hun kontjes te kunnen kijken, de rest van de muziek kwam van een cd. De meisjes zongen oude Taiwanese stamliederen over de bergen, de vogels, de zee en een mythische vis.

Zeer slordig, dat hadden houten sandaaltjes moeten zijn.

Een overzicht van de eerste zaal. Grote delen van de ruimte bleven ongebruikt. De pilaren waren omgeven door lichtgevende platen van berg en zeegezichten. Luidsprekers braakten klassiek-oorspronkelijke Taiwanese jengelmuziek, piep piep dit en piep piep dat.

Een vissersboot van de Bunun, aan het lijntje rechtsachter droogden neppe visjes. De kleuren op de boot moesten de schipper en zijn matrozen geluk brengen bij de vangst.

Een vissersvlot voor vissen in niet al te diepe wateren, zo met het net in de stabielisatoren lijkt het ding mij snel uit evenwicht.

Achterin de zaal stond een groot platscherm in een zwaar houten omlijsting. Het scherm liet traditionele dansjes zien van de Thao, een clubje oude van dagen danste arm en arm voor een soort wijkcentrumgebouw.

Alle Taiwanese indianenstammen bij mekaar tellen slechts 458.000 zielen, een kleine twee procent van de bevolking. Iedere stam brabbelt weer zijn eigen taaltje en kan zijn eigen dansjes. De talen sterven hard uit, veel van de jongeren spreken het niet meer. M’n Paiwaneesje kon het nog wel en leerde me wat woordjes die ik ben vergeten.

De echte planten voor het scherm werden niet goed gewaterd. De tentoonstelling was slechts drie dagen open en nu al zakten de stengeltjes omlaag. Een schandaal.

Een artefact van de Kavalan, het beeldt een zonnegod die waakt voor een goede oogst.

De man in het rode hes is een verteller, deze lui lopen tegenwoordig op iedere tentoonstelling rond. Ze dragen een microfoon en een kleine luidspreker die altijd op z’n hardst staat. Voor nop vertellen vertellers wat er nu eigenlijk allemaal te zien en, en waarom. Een goed verteller trekt immer een drom Chinezen die na het rondje door de zaal spontaan applaudiseren en verteller vriendelijk bedanken voor zijn verhaal.

Een moede oude vrouw, en het was pas de eerste zaal!

Een kekke handtas van de Atayal gemaakt volgens de eeuwenoude handtasmaakkunde. Heel klein, mat maar zo’n tien bij vijf, maar vrouwdieren kunnen daar toch altijd een vuilnisbelt in kwijt.

Ook van deAtayal, een houten plaat om vis te bereiden. Met de spatel, visvormig zodat de kokkin wist welk keukenatribuut zij moest gebruiken, diende om kleine graatjes aan stukken te slaan.

Na die eerste zaal rende ik rap een trap op, ik ken het museum goed en verwachtte boven meer gekheid maar beide zijzalen bleken leeg, het was dus niet een erg grote tentoonstelling, het benne natuurlijk ook kleine volkjes allemaal. Op het schilderij het Potala paleis in Lhasa, Tibet, men was het denkelijk vergeten weg te halen na een vorige tentoonstelling.

Een der lege zijzalen, leegte is mooi maar die planten niet! Supposten hadden de helemaal dode maar vast uit de tentoonstellingszalen gehaald en hier aan hun lot overgelaten! In plaats van de planten op te tillen, naar boven te brengen en weer neer te zetten had men hen beter kunnen wateren. Schandalig schandalig.

Ik rende via een andere trap weer terug naar benee en langs de treden stonden nog veel meer echte planten die bijna dood waren. Dit zijn nog vetplanten ook, hebben niet veel water nodig, toch kurkdroog en de bladluizen sprongen meters in de lucht, wat een feest hadden die beesten daar. Neukende platiek schoteltjes, zonder iemand die watert hebben die toch geen zin!

Gelukkig vond ik toen snel de tweede zaal, deze plaat is vast een voorproef, binnenkort snel meer in Deel 2.

Het was die dag een ijskoude zater en dus de hoogste tijd voor een bezoek aan de “The Decade of Achievements Exhibition for the 10th Anniversary of the Macao Special Administrative Region” tentoonstelling. De tentoonstelling beoogt een overzicht te geven van hetgeen Macao de laatste tijd onder Chinese bezielling bereikt heeft. In 1999 droegen die dexelse Portugese imperialisten de kolonie aan de Chinezen. Op de eerste plaat een indrukwekkende vitrine bij de ingang, de karakters stellen ‘澳门’, Aomen, de Chinese naam van Macao.

De tentoonstelling toonde in het Beijing Capital Museum, een relatief nieuwe kolos aan Fuxingmen Waidajie  in het verlengde van Xi Changan Jie die uiteindelijk langs Tiananmen loopt. Het museum huist een aantal permanente tentoonstellingen met potjes en pannetjes over het oude Beijing en een aantal zalen voor tijdelijke waaronder de “The Decade of Achievements Exhibition for the 10th Anniversary of the Macao Special Administrative Region” tentoonstelling.

Buiten het wufte blommetje dat het tot een van de symbolen van Macao geschopt heeft.

De helling was glad indeed maar er was ook gewoon een trap. Naar binnen!

Achter in de enorme welkomsthal een nagemaakte oude Pekinese poort die behoorlijk scheef stond, het hele gebouw stond trouwens scheef, gelukkig viel er niemand om. De toegang deed mij een vriendelijke niets maar ik moest wel mijn paspoortnummer op een viezig lijstje schrijven wat verder niet werd gecontroleerd dus ik schreef het telno van een exje in Nederland.

Het ding van de eerste plaat staat hier links van. Dit is Grote Leider Deng, zijn portret werd bewaakt door een zeer schone bewaaxter die lekker strak in haar pakje zat.

Een scherm liet toespraken over Macao zien van de presidenten Hu Jintao, Jiang Zemin en Deng Xiaoping, op de plaat staart een oude communist naar Hu, van voorzitter Mao op deze tentoonstelling geen spoor. De planten voor het scherm zijn nep, de bakken plastiek.

Twee schermen die wijsheden uitbraakten over het wel en wee van Macao de laatste tien jaar. Rond de schermen drie stafleden, de rechter in het strakke pak is een bewaaxter, de twee linker zijn uitleggers die vragen van bezoeker dienen te beantwoorden.

Op de vloer lei men een scherm in de vorm van een vijver waar goudvissen tussen de waterlelies zwommen, bezoeker werd van vijver gescheiden door een transparant hekwerk, kennelijk vreesde men verdronken kinderen.

Macao is de grootste gokstad ter wereld, volgens sommige de tweede, en de gokindustrie leefde juist de laatste tien jaar het grootste gedeelte van zijn groei. Maar niets over dat al op de tentoonstelling, gokken is verboden in China en de kwetsbare mainland-zieltjes mogen niet verward door zelfs maar een enkel plaatje van een casino. Postzegels van Deng zijn wel goed, hier een achtsetter ter ere van Deng’s honderdste geboortejaar in 2004. Links staat Deng in zijn werkpak met kekke witte handschoen, rechts spontaan als een mens in hemdsmouwen tijdens een bezoek aan Macao.

Ha, propaganda! Trotse bewoners tijdens de grote olympische fakkeltocht die overal ter wereld zoveel vreugde bracht en dus ook in Macao.

Studenten spelen met een vervaarlijk vuurwapen tijdens een open dag van het PLA garnizoen in Macao. De soldaten dragen ook al weer van die kekke witte handschoenen, doet men dat daar wellicht tegen de muggen? De studenten dragen ondertussen groezelige vormloze polo’tjes net als hun vriendjes en vriendinnetjes over de grens. Vooruitgang indeed, al dat gegeil op die campussen moet eens afgelopen zijn.

Blije bewoners juichen tijdens op optocht, de malle mensen zwaaien met Chinese en met Macaose vlaggetjes. Eén land, twee systemen. De Chinese doeken zijn wel groter.

Een overzicht van de situatie ter plaatste. Op de voorgrond de vijver en daar in het midden op een pilaar weer dat wufte waterplantje, moet een orchidee voorstellen denk ik.

Om de Pekinezen een idee te geven van de grootte van Macao had men een enorme maquette gebouwd, ik graaf die dingen dus binnenkort nog eens een apart verhaaltje over deze. Het scherm op de achtergrond blaatte beeld over de landmarken van de stad maar weer geen casino’n hoewel die toch tot de allermooiste gebouwen horen daar.

Een uitlegmeisje in actie, de Pekinezen wilden allemaal weten waar dan China nou lag. Ten noorden indeed, daar daar. De vrouw op de voorgrond had zich grondig op de tentoonstelling voorbereid, ze had een en ander geprint, gelezen en de belangrijxte passages gemarkeerd.

Toen het meisje zag dat ik haar plaatte ging ze stijf rechtop staan en lachte lief, dit heeft ze zo geleerd maar schattig nooit de minder.

Het grootste scherm van de zaal. Op het scherm weer allemaal kleine schermpjes die in razend tempo over ht grote scherm bewogen, van links naar rechts van boven naar beneden, horizontaal verticaal diagonaal, in tienen en in honderden tegelijk. Het scherm werd zwaar bewaakt door vier bewakers en geen lekker uitlegmeisje te bekennen. Nu zag ik in een flits een leuk plaatje op een van de schermen maar ze flitsten allemaal zo rap aan en uit en heen en weer dat ik bijna tien minuten bezig was om het kreng op de plaat te krijgen:

Peace man!

Een ander symbool van Macao, stelt geen halve kwak voor hoor ik heb het zelf gezien, het is de gevel, let wel alleen de gevel, van een kerk die de Portugesen een eeuwigheid geleden in hun kolonie bouwden. Welk volk nu heeft een gevel als symbool?, een oppervlakkig volk het is.

Bezoeker kon op het ei links gaan zitten, het werkte als een vreugdestok, bewoog bezoeker haar billen dan veranderde het scherm. Door de ongelukkig hoek kon bezoeker dat echter niet zelf zien, het scherm diende dus minimaal met zijn twee bespeeld.

Achter de nagemaakte kerkegevel was nog een verdacht zaalte van zo’n tien breed en drie diep. Men speelde daar een hele verwarrende film met allerlei licht en geluidseffecten. Geen bezoeker bleef langer dan een minuut binnen maar ik ben geen homo en heb de hele drie minuten uitgekeken, toen begon ‘ie weer opnieuw.

Naar de uitgang was er weer een schermenwand met onder andere dit leuke Macaose meisje, de plaatjes bewogen achter de lijnen, toevallig klikte ik net op het juiste moment.

Binnenkort weer een nieuw verslag van een bezoek aan iets.

Beste Lezer en Ga nu eens Opzij, wij pakken de draad op recht waar wij gebleven waren. In het vorig deel stond ik Eenzaam voor de Deur naar het Duister, zie alle delen hier,en ik dacht echt dat ik het laatste had gehad. Neen, dit blijft China en mens weet nooit wat er gebeuren kan…

Eenmaal buiten zag ik een groot aantal Jonge Pioniers in drie rij. Ik dacht dat de leraren hen opgesteld hadden om netjes de tentoonstelling binnen te marcheren en dat leek mij leuk genoeg voor een paar plaatjes. Maar de Jonge Pioniers hadden een ander idee, van nu zonder verder commentaar, zie wat volgde:

Na tien minuten platen hadden zij het gehad met mij. Toch vrij uitzonderlijk allemaal, het was een klasje uit Beijing waar ook kinderen buitenlanders best gewend zijn. Miischien omdat ik de enige was, daar alleen, die hele dag.

Nu Echt, dit Bezoek is Voorbij.

Meteen over Deel 4 nu direct Deel 5 van het verslag van Mijn Bezoek aan de ‘60 Jaar China’ Tentoonstelling in Beijing want me toch ik heb er zin in zeg. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een lange 60 jaren had weten te bereiken en dat was werkelijk indrukwekkend. Deel 1 hier, Deel 2 hier en Deel 3 hier. Na die gekke minderheden met hun boeken nu naar Wetenschap en daar hadden mijn geelvrienden weer geweldig uitgepakt met vooral heel veel, oh hoe ik hou van die dingen, maquettes!

Op de bovenste plaat een hunner die prachtig eenzaam in een hoekje stond, het beeldt een waterkrachtcentrale en stuk van het verzet is de traditioneel Chinese pagode helemaal in de rechterbovenhoek want nieuw en oud gaan immers samen naar de toekomst.

Die planten in hun plastieken bakken zijn nep maar wel allemaal van hetzelfde formaat. Voor de weinig beoogde lezer, Iedereen is Hier Welkom, type ik de text eens lekker over: “Hold on to the Fundamental State Policy in the Endeavor for the Great Rejuvenation of the Chinese Nation”. Het scherm laat het Centrale Zaken District van Beijing zien maar indeed het zou net zo goed Shenzhen, Guangzhou of Shenzhen kunnen wezen, die centra zijn allemaal hetzelfde in gemeen. Die duiven ook weer van de wereldvrede, zag ik ook overal in de stad op 1 oktober terwijl de tanks op meters van mijn thuis voorbij rolden.

Een maquette van een vruchtbaar landschap vol windmolens met op de achterwand een scherm met een gortdroge woestenij. Goed gezien van die conservator zeg, tegenstellingen vallen op en trekken aandacht van bezoeker. Maar conservator was weer wel aan het prutsen geweest met die molentjes, die draaiden in maquette namenlijk op eletriciteit en dat komt mekaar zo toch niet heelmaal in gezondheid tegen. Dit soort foutjes maakt men wel vaker, ik kwam dat eerder tegen ergens op een andere tentoonstellin en vergat welke, de lezer die de juiste link weet krijgt plaat boven op muurpapier formaat.

Vooruitgang en Wetenschap zijn overal, voor op de vloer. Beet een smoes hoor lezer, ik had hier de grootste behoefte aan een overzicht van zaal en als ik die dan met mijn kop niet krijgen kan schiet ik gewoon een plaat. Men beeldde de visindustrie in een kuststad, die blauwe stipjes zijn fuiken waar men vis kweekt die volgens Chinese consumentenregels ‘wild’ mag heten in een restaurant. De zee is groen van het alggediertje en links de hoge bergen die met hun eeuwen en eeuwen minzaam over de kleine mensjes en hun bootjes kijken.

Was ik toch conservator gweest dan had ik die tegels wel een maatje groter gemaakt zeg, en dan allemaal in ongelijke delen met bochten er in, bezoeker immers, valt niet genoeg te warren, gaat hij denken dan is het: missie mislukt.

Op wieltjes zeker voor als de pleuris breekt. Een mooie weer van een chemisch complex met veel boompjes rond want in dit land gaan chemie en natuur best samen met mekaar. Het millieu gelazer krijgt laatstelijk voet aan de grond in China, als dit zo door gaat moe’k maar weer eens wegwezen naar een ander land, Birma of zo, ik kwam hier juist omdat een mens mocht smerig maken wat hij wou.

Boven de Wereld op gebeeld als een ouderwetsch blokjesscherm en beneden een bol die zuiver uit water bestond met tientallen schermen rond, ze zijn echt, waar bezoeker iets kon leren over de toestand van het water in de wereld. Gezien de gezichten van spelers viel het allemaal nog best mee want ik zag geen mens huilend van de buis vandaan komen.

Waren conservatoren, zeg, bij deze tentoonstelling wel helemaal eerlijk met bezoeker? Ik lees me toch een onheil iedere dag in de krant, als dat allemaal waar is zou er millioenen jaren al geen mensch meer leven op ons aardkloot. Stel doemdenkers bij mekaar, ga leven hop!

Een meesterwerkje van een maquette. Beneden drie schermen die ieder hetzelfde lieten zien, het was een onduidelijke dvd over een onduidelijke stad. Dan daar meteen boven de nabouw zelf die de onduidelijke stad moest beelden met fijn veel lichtjes om bezoeker uit het duister de weg naar hemelse havenkranen te wijzen. Het mooiste was het scherm recht achter de maquette, het lijkt een plaat van een haven en dat is het ook maar om de drie seconden kwam er weer een ander beeld uit een andere hoek uit onzichtbare schijners die ergens in het plafond moeten hebben gezeten, knap hoor, ik dacht echt iedere tijd dat het een plaat was. Bleef even kijken, ze hadden zeventien (17) verschillende platen. Kan me er daar een vergist hebben hoor, zeventien (17) lijkt indeed een raar getaal voor zoiets.

Het meisje in de achtergrond, een Jonge Pionier, kijkt naar de waterbol die ook al op Plaat 6 te zien was, zij het ook in het verre. Op de voorgrond het zakendistrict Pudong in Shanghai, prachtig te platen van de historische Bund hoerenbuurt aan de overkant maar nog net geen Hong Kong. Het hoge gebouw in het midden is nog niet af, met bouwt daar nog aan.

Nu goed, dan stock ik een keertje niet, zeg.

De treinen waren ook weer uitgerold, op de plaat China’s nieuwste HSL die tot 350 haalt en al op Beijing-Tianjin rijdt. Vroeger deed dat stukje een uur en veertig minuten, nu een dik half uur. Ach toch die snelheid van het licht, waar is het allemaal voor nodig. Gelukkig zijn er nog genoeg boerengebieden in het land waar de trein 24 uur doet over van dorp tot een ander dorp vlak naasr, kijk nu dat zijn de ware avonturen. Beste Lezer, als ik met Peking klaar ben komt nog eens de rest.

De Maquette van de Dag, dacht ik toen. Deze beeldde een stuwdamcomplex en had echt stromend water en dat was voor het allereerst da’k dat zag. Het hele kreng mat vier bij vier meter rond een pilaar die daar eigenlijk beter niet had kunnen wezen want zo verloor bezoeker het overzicht. De huisjes rechts zijn op schaal, wel een beetje makkelijk natuurljk, had men daar die gekheid uit Pudong neergepleurd dan had alles er behoorlijk anders uitgezien. Het effect echter, is waar het om gaat en da’s met die boerenschuurtjes het best gediend. Meesterwerk, werkte als een fontein, het water werd steeds weer rondgepompt en om ongelukken te voorkomen kwam er geen druppel bij. De prijs voor de De Maquette van de Dag gaat echter naar deze:

Grrrrrrrroen, het was grrrrrroen, beeldde een stad in supersonische ontwikkeling. Voor de kust, die steden benne altijd bij zee, boorplatformen, aan land windmolens die op kunstmatig elektriek hun rondjes draaiden. Maar het mooiste, en ik vergat te filmen want ik kwijlde, waren de verschillen met het groen. Soms lichtte het heel fel op (plaat) en dan donkerde het weer alsof het nacht was en bewoonders droomden. Het ding maakte ook geluid, siste en heeg, en bij duister was het volume lager.

Wat nu kan het groen nog overtreffen? Niets natuurlijk maar dit aapje komt in de buurt. Een maquette van de nieuwe Terminal 3 van het Beijing vliegveld, ging open vlak voor de spelen en is al weer te klein. En in ‘wist U dat?’, de enige Burger King in hoofdland China: yep, in Terminal 3. Ik woon op zestien kilometer van T3 en ging daar al vaak eten en het gelul over het nieuwe sneltreintje daar en gelaten, met mijn Beijing Jeep Cherokee was ik sneller bij mijn Whopper.

De capsule op de plaat is echt in de ruimte geweest en weer op aarde terug gekomen. Het is niet die van de ruimtewandeling maar van die daarvoor: toen drie geeltjes wat rondvlogen door het eeuwig zwart en netjes in de Inner Moncholistaanse Woestenij werden neergezet. Toch indrukwekkend, zo’n capsule ziet bezoeker denkelijk nooit weer. De belangstelling van het Chinese publiek viel mij echter tegen, ik kon deze plaat makkelijk platen maar had duizenden volk verwacht.

Plots daagde het: conservator vergat een scherm te plaatsen en de lokale bezoeker liet bij gebrek aan referentiekader de marsman voor wat hij was. Jaja, het benne immers altijd die boer en wat hij vreet. Beste Lezer, al dat gelul over Ruimte doet mij denken aan de ontsnapping die ik mijzelf beloofde , een keer, misschien morgen.

Niets weerhoudt een man te vertellen wat hij zag! Hier China’s prototype maaanlander. Deze trieste driewieler zeg komt nog niet eens voorbij de Tycho Krater in dat donkere deel van ons bijplaneet.

Die planten zijn nep en uitermate slordig neergezet, conservator had denkelijk zijn dag uit de dag zeg en liet details over aan ondergeschikten. Neen neen, fout. In dit leven moet mens alles zelf doen anders gaat het helemaal mis. Op de plaat enige jonge Jonge Pioniers die hun respect aan de vlag tonen.

Na was er niets meer te zien en ik was klaar om terug te gaan naar de die dag grauwe luchten van Beijing. Dit, Beste Lezer, was de deur naar buiten. Een afscheid van zo’n verhaal is als een afscheid van een grote liefde in een vreemd land waar schrijver weet nooit meer terug wezen.

Het is voorbij, gedaan en er zijn nog zo veel Bezoeken te verhalen.

Toch niet, er is nog een klein staartje over, ik kreeg nog wat te maken met die Jonge Pioniers van het soort van de vorige plaat, probeer ‘m nu meteen door. Anders, Beste Lezer, het Beste.

Opzij opzij opzij want wij hebben vreselijke haast en geen minuut te verliezen. Hier nu Deel 4 van het verslag van Mijn Bezoek aan de ‘60 Jaar China’ Tentoonstelling in Beijing. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een lange 60 jaren had weten te bereiken en dat was Best Veel Hoor. Deel 1 hier, Deel 2 hier en Deel 3 hier. Na de oorlogszuchtige zaal van het leger landde ik mijn J-10 in de rust van cultuur en onderwijs, de nabrander nog heet en op de eerste plaat een Jonge Pionier die aandachtig een oud vlaggenvod bekijkt. Rechts een geil meisje in kekke rode laarsjes met een homo in een viezig poloshirtje.

Bij cultuur horen boeken, goed gezien van die conservator zeg. Chinezen zijn een leesgierig volkje, in boekwinkels lezen ze met tientallen samen op de grond. Ze kopen niets natuurlijk want als het boek Wat Is rennen ze naar een internetcafe en benedenladen ze het hele verhaal op hun beweegbare en lezen ze verder in de bus.

Opera is ook cultuur, goed gezien van die conservator zeg. Op de vitrine enige achtervallen van enkele beroemde operasterren en operaschrijvers. Een beetje opera duurt vier uur en er is geen bier. Chinezen hebben er een hekel aan en gaan alleen als het echt moet, met opa en oma met Chinees nieuwjaar, beetje als klompendansen in Nederland, daar gaat ook geen hond voor zijn plezier naar kijken.

Dit soort warrige vitrines stonden door de hele zaal verspreid. Een kastje boeken zonder heldere toelichting, een scherm dat een dvd over iets onduidelijx speelde en daarboven een fotocollage van ouderen die et vlaggen wapperen op een verder leeg plein.

Familie is ook cultuur, goed gezien van die conversator zeg. Links een vrolijke familie die om opa in zijn rolstoel lacht, midden een moeder met haar kind en twee maten van ‘m, de kleine laat zijn mama denkelijk een goed rapport zien, z’n maten zijn stinkjaloers op die slimmert en dromen ’s nachts nat van diens mams in haar strakke groene t-shirtje. Rechts een moeder en haar kind in de polo van de olympische vrijwilligers van vorig jaar. Samen iets goeds doen voor het land schept een betere band en die kan later nog eens van pas komen. Moeder en zoonvrijwilliger wijzen een oude man de weg die haar eerder ergens verloor. Helemaal links bij goed kijken weer dat geile meisje van plaat 1.

Die planten voor zijn nep. Op het scherm een dvd over de geschiedenis van het Chinese onderwijs. Het was eigenlijk een dvd van een verslag van een bijeenkomst in de Grote Hal van Het Volk over de geschiedenis van het onderwijs in China. Tijdens die bijeenkomst liet men op een groot scherm in de Grote Hal van Het Volk een dvd zien over de geschienis van het onderwijs in China. De genodigden, allemaal binnensters uit het wereldje, klapten veel en likten tussendoor mekaars konten.

Die planten rond zijn nep, de bakken plastiek maar opvallen genoeg wel weer van verschillende grote. Wilde conservator soms iets speels meegeven aan het getoonde? De planten in de plastiek bakken op de achtergrond zijn ook nep. De metershoge kast, geen trap te zien voor lezer die net dat werk helemaal boven nodig heeft voor zijn studeren, was gemaakt van hardhout.

China zinkt in het moeras en komt ergens in een andere eeuwigheid weer boven. Ach poep, dat kunnen die geelmannen wel hebben met hun 5000 jaar geschiedenis, wa’s nu een eeuwtje vergeleken met dat? De kaart liet verder eigenlijk nix zien, het ding lag daar maar wat te wezen. De planten in hun plastiek bakken rond zijn nep. De Jonge Pioniers dragen trainingspakken met de neppe planten vergelijkbaar van kleur.

Genoeg cultuur gesnoven, die hele tentoonstelling maakte me steent als knetter tegen die tijd en dat was me wat fijn. Zo dwaalde ik doelloos door de ruimten tot ik in de Minderhedenzaal verwijlde. De zaal beoogde een overzicht te geven van wat China’s minderheden in zestig jaar hebben bereikt nadat de Chinezen hen bij hun haren uit hun grotten trokken. Maar godverdomme! Daar werd ik me toch driedubbel genaaid zeg! Precies dat verhaal stelde op hetzelfde moment ten toon in het Culural Palace of Nationalities en dat had ik al gezien tijdens Mijn Bezoek aan de “Fast Progress of Inner Mongolia, Xinjiang, Guangxi, Ninxia and Tibet” Tentoonstelling in Beijing, hier Deel 1, hier Deel 2 en hier Deel 3. Zeker weer leren hoe de Tibetanen hun Yakboter aan Americanen wisten te slijten en hoe de Inner Moncholen het met de geit konden vinden.  Snel wegwezen leek de boodschap maar toch bleef ik heel even want men had een bijzonder scherm staan waardoor ik organisatie’s gehuichel vergat.

Daar is het, tientallen blijde bezoekers als ook ik probeerden een glimp van het wonder te vangen. Met tientallen camara’s en spiegeltoestanden wist de schermbouwer de beelden van kijkers te vermengen met het beeld van de maquette voor het scherm.

Hier goed te zien, de berg links op het scherm, die planten zijn nep hoor, is eigenlijk een beeld van die berg rechts op de maquette voor het scherm, de mensen op het scherm stonden eigenlijk rechts van alles en zijn op de plaat hierboven van achteren te zien. Door het beeld raast nog een spoorlijn die niet op de maquette te zien was, wat een werk moet dat zijn geweest allemaal.

Daar het Potala Paleis uit Lhasa in Tibet. Het is symbolisch natuurlijk, de Chinezen torenen op het scherm hoog boven het vroegere geeljurkroversnest en zo ziet de regering dat graag! Minderheden en zo leuk en zo, maar de gele bende is de baas en door dit soort werkjes leert de jeugd dat weten. Kijk die koter in het midden, hij lacht zich een aap om die horigen die in ‘49 een week dachten beter af te wezen. Ha! Herinner ‘59!

Enige Jonge Pioniers die met De President op de plaat wilden. Nadat ik mijn pik had afgeveegd en wonderwel weer wat helder dacht was het tijd voor de Waanzin van de Wetenschap, meteen door…

Nu meteen door naar Deel 3 van het Verslag van Mijn Bezoek aan de ‘China 60 Jaar’ Tentoonstelling in Beijing. De tentoonstelling beoogde een overzicht te geven van hetgeen China allemaal in een luttele 60 jaren had weten te bereiken, en poeh, het was me geen beetje. Deel 1 hier, Deel 2 hier. Na alle gekheid met pompoenen nu de zaal van Het Leger dat traditioneel een belangrijke rol in de communistische samenleving speelt.

Op de eerste plaat een enorm holografisch drie-dimensionaal scherm waar de ster van het leger rondjes draaide. Op de plaat is de ster bijna half, de rode plantjes voor zijn nep hoewel ze dit keer in stenen potten stonden, meestal zijn het plastieken.

Het stuk van het verzet in de legerzaal was zonder enige twijfel deze enorme maquette waar modellen van alle onderdelen hun opwachting maakten, vooraan enige boten. Het water is nep, da’s niet om flauw te wezen maar om contrast te brengen in dit verhaal. Later namenlijk, in een volgend deel, komen er nog veel grotere maquettes voorbij met echt en zelfs stromend water.

Op de voorgond de Type 022 Fast Attack Boat, China heeft er meer dan 80 en in die bulten achterop zitten acht raketten, vier voor iedere bult. De razendsnelle, 80 knopen, trimaranschepen zijn bedacht om als zwermen honginggeile bijen op een Americaans vliegdekschip af te vliegen en het ding compleet kapot naar de bodem te jagen met al zijn zielen mee. Een zeemansgraf, zo romantisch in de literatuur, maar de praktijk is anders hoor.

Het voertuig met de Grote Raket is een Type Dongfeng 21, nucleair in staat maar voor de relatief korte afstand, Guam haalt ‘ie maar Hawaii net niet, vooral bedoeld voor die luizen van een Americaanse bases op de Japanse eilanden die China al sinds jaar en dag een doorn in het oogje zijn.

De Type H-6 bommenwerper stamt oorspronkelijk uit 1956 en is ontworpen door zwangere beren uit de Vodka-Unie. China heeft het machien echter voor tot in den eeuwigheid doorontwikkeld en veel verder is men niet gekomen. De blauwe gloed onder het vliegmachien voorspelt veel goeds en indeed:

Een enorme wereldkaart aan balken die weer aan het plafond vast gemaakt waren. Duiven weer, jaja kom toch zeg, welke geit houdt nu wie voor de gek met dat vredesgedoe? Een en al eerlijke agressie en dan weer dit. Was wel mooi hoor, de wereldbol was interactief met zichzelf en eigenlijk een soort scherm, de wolken en de duiven bewogen en de wereld ook weer, allemaal door mekaar en rond mekaar en over, een verwarend gebeuren waar menig bezoeker bijna zijn nek op brak.

Vrede op Aarde zakte wel diep weg in Mijn Aars bij deze modellen van China’s eerste atoombommen, links de H en rechts de A. Voor de feestelijke gelegenheid geschilderd in rood en wit met nepplantengelukkig weer in plastieken potten voor. Ik controleer dat altijd even, details zijn namenlijk belangrijk in een lang verhaal als dit, gaat ook om geloofwaardigheid. China testte op 16 oktober 1964 haar eerste atoombom dus da’s binnekort alweer een feestje.

Men had ook levensgrote soldaten neergezet in de nieuwste uniformen, rechts benne gewone Wang soldaats, links is een arrestatie-eenheider die met zoveel geweld nabij natuurlijk geen klap te doen heeft. Immers als ‘ie dood is kan je ‘m niet meer arresteren. De arrestatie-eenheid was weer te laat, oh jee oh jee oh nee. Op de achtergrond een aantal plaatjes door mekaar die samen weinig verhaalden. Te zien een stilstaande vrachtwagen die een kanon trekt, een helikopter boven zee, een vrachtwagen die uit een boot rijdt, iets op een strand en nog wat boten.

Het gaf toch een wat treurige blik. De arrestatie-eenheider kent U al, daarnaast een heel sombere piloot die zijn bril ook op de grond maar liever niet afzet, kennelijk was hij uit zijn vliegtuig gesprongen want zijn zwemvestje was opgeblazen en hij is dus zijn kist kwijg geraakt! Schaam je, vent. Da’s het ergste dat een piloot kan overkomen, zijn kist, met wie hij liefde deelde en leed, die hij door en door kende, ja tot de laatste naad. Links nog een man met een te grote helm en midden een verregende baas die denkelijk ergens in een guuroord op wacht moet staan.

Na alle glamoer dan weer dit: een heerlijk knullige vitrine die China’s nieuwste communicatie apparatuur moet tonen. Links de satellietschotel die signalen, uit de ruimte natuurlijk!, kan opvangen en achter glas het platscherm waarachter analisten zich over de gegevens kunnen buigen. Het platscherm is gedeeltelijk gecamoufleert zodat het voor de vijand niet direct zichtbaar is. Misleiding immers, is ook vandaag, nog steeds belangrijk in oorlogsvoering.

Daar is ons Hu, hij inspecteert de troepen in zijn moderne Mao-pak op een kade ergens in het diepe diepe zuiden van het land. Het is op Hainan, dat eiland van vis en vreugde en het enige stukje subtropisch China. Vroeger lag bezoeker daar op het strand terwijl marineschepen recht voor zijn strandstoel met scherp oefenden. In 1998 was ik daar en zag dat, foto’s genomen met mijn mooie Kodak filmpjes-camera en wat waren mijn vrienden in Nederland verrast, kom daar eens om in Zandvoort!

Richting eindezaal klommen nog twee neppe pandaberen in een neppe bamboeboom. Eigenlijk zijn panda’s veel te lui om te klimmen, die beesten krijgen zichzelf, of hun ding voor die materie, niet eens omhoog. Wat die panda’s daar opeens deden na al dat geweld weet ik niet, misschien waren zij om bezoeker af te leiden, maar van wat, oorlog toch is mooi.

China is trots op haar Hummer. Dit is de Dongfeng Mengshi en die was eigenlijk een beetje uit plaats op een tentoonstelling over wat China bereikte. Nu wist de organisatie dat stiekum ook wel een beetje want het ding was lichtelijk wegverstopt in een hoekje en er waren geen neplanten voor gezet. Een beetje een moetje denk ik, men kon het ding niet negeren maar de aandacht kwam niet van harte. Toch wilde iedere bezoeker met het machien op de foto, trots indeed.

Na de legerzaal kwamen twee zalen vol met de geschiedenis van China’s diplomatieke betrekkingen, want baas Von Clausewitz zei al eens eerder: “Oorlog is diplomatie met andere middelen” en daar heeft China weet van gekregen. Wij, van het Westen, moeten ook niet zomaar steeds alles maar op blijven schrijven, beetje geheim kan geen kwaad zeg, de geelmannen lezen alles mee hoor, in welke taal ook.

Het scherm nu, en hier is het, was het grootste van de hele tentoonstelling. Leest U deze delen louter voor de schermen dan kunt U nu afhaken. Het scherm telde zes vlakken en werd beschenen door drie schijners voor en zeker nog zoveel achter. Het scherm toonde beelden van staatsbezoeken van Chinese presidenten aan verre buitenlanden en al het moois dat men daar bereikte. Op de helling richting het scherm een wereldkaart, een vaste het was, niet zelf weer een scherm, met China in het midden.

De neppe planten in plastieken bakken oogden hier buitengewoon rommelig, er waren witte, rode, vaalrode en bijna allemaal van verschillende hoogte. Er leek ook geen systeem in te zitten. Bijvoorbeeld twee hoog/halfrood, twee laag/wit, twee middelhoog/vaalrood, zou op een gedachte duiden maar neen, en men gebruikte ook nog eens allerlei verschillende neppe planten. Een teleurstelling. Maar nu, ik beloofde U eerder, NEGERTJES!

Men wilde in dit gedeelte van de tentoonstelling laten zien wat China voor de wereld had gedaan en nu ja, dan kan men eigenlijk alleen in Afrika terecht want in Europa maakte men immers al bruggen over rivieren toen de Chinezen nog in hun kattenvel rondliepen. Op de plaat Mao in Peking met enige Negertjes en denkelijk wat Pakistanen.

Negertjes met een portret van Zhou Enlai en voor de plaat hebben zij hun hemden gewassen tot zij wit zagen.

Diverse kleine negertjes met Chinese vlaggen. In 2007 maakte Hu Jintao een ‘ik-geef-jou-een-brug-dan-neem-ik-jou-olie-mee’ reis langs acht landen op het verloren continent. Ze hebben het geweten hoor, de Chinezen maakten daar in twee jaar zoveel bruggen dat geen Afrikaan ooit nog brug kan zeggen. En ze zijn nog steeds bezig, zelf nu ik dit schrijf, om nog veel meer bruggen te bouwen over echte en bedachte rivieren. Wat immers, moet noord-Mali met bruggen? Toch komen ze daar ook, over dit en dat, en overlopen zullen ze, die lui in dat land.

Jiang Zemin boven een Mercedes limosine, het voertuig van keus in die contreiën en kennelijk is dit nog eens een arm landje want het is niet eens een 600 Pullman maar eerder een verlengde tachtiger jaren 240E, of een D misschien wel, godbetert.

Ha, boven staat Hu! Hij kan met iedereen overweg, zelfs met een negermeneer n bloementjeshemd en een witte pet op zijn hoofd. Het is, ssst, de Dictator. Midden, in pak, staat de man met de eigenlijke macht. Op de onderste plaat Wen Jiabao, het vriendelijke gezicht van China, en wat lacht de man toch mooi! Het ziet er toch een beetje raar uit, zijn Wen en zijn zwarte vriend niet in de plaat geplakt? Genoeg nu van al dit geaap, de tijgers beten al in mijn benen en het was tijd om weg te wezen naar de volgende zaal, daar was cultuur.

Het was weer een geweldig feest… Volgende keer meer, want dit verhaal is nog lang niet afgelopen, ik lijk het zoveel dat het tot een zesling is gegroeid. Na alles verjaart China maar een keer zestig en daar kan ik best wat extra aandacht aan besteden.

Warm Welkom Beste Lezer bij Deel 2 van mijn verslag van mijn bezoek aan de China 60 Jaar Tentoonstelling in Peking. Deel 1 hier. China viert feest en het mooiste komt samen in het Beijing International Exhibition Centre waar men een overzicht beoogt te geven van 60 jaar voorspoed door ontwikkeling.

Na eerder in de hoofdhal nu in de eerste zij, met al thema Industrieële en Agriculturele produktie. Daar valt veel onder en dat bleek, op de eerste plaat een Shenzhou Ruimteraket, een reusachtig mijnwiel, een even reusachtige lager, een nepplant en enige Chinezen.

Ook de mode is in zestig jaar met zijn tijd meegegaan, zo bleek ook in Deel 1. Hier had men voor de zekerheid nog een een vitrine met moderne kleding neergekwakt. De plant is nep. De man draagt zijn jasje buitengewoon hip met losse schouder en het kent lange mouwen. De vrouw lijkt zich niet goed op haar plek te voelen in haar modern-traditionele jurk, retro zo U wilt, naast haar veel hippere afspraak. Drank er in meneer, dan komt het wel goed. De vitrine stond ook nog eens scheef.

Een booreiland, een volk dat die kan maken heeft zich opgestoten. Neerland kan ook booreilanden maken maar Nigeria bijvoorbeeld niet, al die eilanden voor haar kust komen van buiten gesleept. De plant, is nep.

De plant is nep. Enige parfumerieën in een vitrine moeten laten zien dat geen Chinees nog hoeft te stinken als hij, of zij, dat tenminste niet wil. Het mooie meisje, een uitlegster, dook eerder weg voor mijn camera maar uiteindelijk wist ik haar fijne smoeltje toch te snappen.

China maakt ook vliegtuigen en bezoeker zou het weten met dit vreemde model van een tuig op ongveer 1:4. Een echte plane had mij niets verbaast maar dat was kennelijk net iets teveel van het goede. De weg naar de cockpit werd versperd door een aantal neppe planten op de treden van de trap. Boven de fuselage een blik op een industrieterrein zoals het van boven ziet, daar weer op een lucht met wolken zoals die vanuit het vliegtuig zien. Gecompliceerde installatie, ik moest er twee keer naar kijken voor ik hem had.

U, Beste Lezer, mag het zeggen: wat is dit? Ik had en heb werkelijk geen idee en de text boven, die ik gedeeltelijk kon lezen, bood ook geen soelaas. Het zou gaan om een communicatisysteem met de naam NC-32, maar wat is die dradenbende beneden? Deze vitrine stond scheef.

Schermen, men en ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik laat ze lang niet allemaal zien anders kon ik wel eenserie aparte artikelen over die schermen van de 60 Jaar China Tentoonstelling in Peking kunnen schrijven met, voor de leuk hoor, als titel ‘Schermen van de 60 Jaar China Tentoonstelling in Peking’ en dan met Deel 1, Deel 2 enzovoort. Er waren er genoeg en ik heb ze allemaal geplaat. Teveel van het goede indeed, ik dien bij de hoofdlijnen te blijven want daar is al meer dan genoeg te zien. Voor het scherm neppe planten en op het scherm enige geelmannen met vlaggen. Het scherm was een kromme en dat kreeg men, na zestig jaar weer, met vijf beamers nog niet recht.

Die plant daar links is nep. De maquette beeldde een reusachtig industrieterrein en er kwam ook geluid uit, zie de twee speakers bij de middelste paal. De geluiden beoogden een geluid te geven van de geluiden op een industrieterrein. Het ging zo van: “pssssst” “boem boem” “drk drk drk” “sisssss” “knal” “rrrrrrr” “dzzzzz” en dan begon het hele bandje weer opnieuw.

Nu agriculureel, een uitstalling met Chinees fruit. En het mooiste van, het waren geen neppe vruchten maar allemaal echte! Echt waar. Bezoekers streelden de vruchten en namen ze kort van hun stellage maar legden ze steeds weer braaf terug op hun plek zonder zelfs maar in het vlees te bijten. Ha, in Neerland waren die al na minuten weggestolen door die Marokanen! Zo blijkt toch eens dat een strenge opvoeding wel degelijk helpt.

Een meer algemene uitstalling van produkten die de loot van hun bestaan aan het land te danken hadden. Bovenaan enige flessen wijn maar gek genoeg helemaal geen bier. China kent de grootste bierproduktie per jaar ter wereld en toch was er geen blik te bekkennen. Een misser of doelbewust, alle opvoedingsverhalen daargelaten, als er bier staat gaan meestal toch de zinnen los.

De installatie was zo aardig dat ik U Lezer twee dichtbij-oppen doe. Hier melk van het merk Milk Deluxe dat bij veel Chinese spermarkten, niet bij allemaal, in het koelvak ligt.  De ranzigheid tussen de stapels is niet van mijn camera, vermoedlijk lekte daar eerder een pak. Deze doosjes zijn van het formaat ’schoolmelk’ in Nederland maar op deze modellen was geen rietje te zien.

Enige frisdranken die hun oorsprong van het frisse platteland weten. Helemaal links een fles ‘Halo C’ met grapefruit-smaak. Dit is een relatief nieuwe merknaam van het Chinese monsterconcern Wahaha, vaak gegrapt als Wahahahahahaha! Wahaha begon met water, niet drinkbaar uit de kraan, en ging daarna verder met allerlei onnodige doch buitengewoon lekkere energiedrankjes waar Halo C er een van is. Ik drink het spul graag en neem het vaak mee in mijn mandje op langere fietstochten. Mierzoet, maar je voelt je benen weer. Rachts nog een koppel flessen bakolie.

De grootste pompoen ter wereld zou dit moeten wezen en yep het was een echte en iedereen mocht haar aanraken. Het bordje zegt: “Niet aanraken” maar daar hebben Chinezen zo U ziet pompoen aan en bovendien was er geen hekje gemaakt.

Ook op de grond kon bezoeker niet aan het boerenleven ontsnappen. Niet vreemd natuurlijk, het is immers de grond die al god’s planten brengt. De doorzichtige tegels toonden diverse soorten gronden, zaden en zelfs, rechtboven, een laaghoogte plant.

De maquette beoogde een beeld te geven van een modern boerenbedrijf. De machines echter verschilden van schaal en dat oogt mij buitengewoon slordig, aan zulk soort missers heb ik een poephekel. Op de achtergrond op het fotoscherm een lössplatau uit midden-China aan de gele rivier waar juist echt en helemaal niet dat soort vlakke lanschappen uit de maquette te vinden zijn. Weer een fout, da’s twee, en die planten voor zijn nep.

Een bijzonder gevalletje en dus rijp voor een plaatje. Grote graansilo’s duiden op boerenactiviteit maar meteen rechts naast staat wat lijkt een overheidsgebouw met een voetbalveld achter. Links naast de silo’s een villawijk waaruit kennelijk moet blijken dat de boer’n het best hebb’n in Ch’na. Nu, dat zal dan wel.

Hier President Hu Jintao met enige boeren in de provincie Anhui. Naar goed bescheiden gebruik is Hu gestoken in hemdsmouwen, net als toevallig iedereen in de plaat behalve de koter die daar ook maar is omdat de jeugd de toekomst zou hebben. Op het brakke tafeltje enige produkten uit die provincie en Hu laat die zich zo te zien best smaken!

Beste Lezer, dit is het einde van Deel 2, Deel 3 binnenkort weer eens, als ik tijd heb hoor.

Warm Welkom Beste Lezer bij een splinternieuw verslag van een bezoek aan iets. Vandaag een buitenspeciaal bezoek aan de China 60 Jaar Tentoonstelling in Peking. Op 1 oktober is de verjaardag en om het goed te vieren organiseert men verschillende grootste festijnen, een hunner is deze tentoonstelling die beoogd een overzicht te geven van China’s fonemale groei tijdens de laatste 60 jaar.

De rest van de 500 millioen jaar geschiedenis vergeet men weer, dat waren allemaal brute landeigenaren en geen betrouwbare communisten. De tentoonstelling was in het Beijing International Exhibition Centre op een kloek uur fietsen van mijn thuis aan de westelijke Tweede Ring. Het werd indeed een reusachtig feest, op deze zaterdag zag het geel van de mensen en omdat ik mij buitengewoon vermaakte wordt dit verslag een vierdeler. Nu, vlug naar binnen.

Bijna, een plaatje van de prachtig gedecoreerde voorgevel is verplichte tofu. Men had het centrum voor het feest een flinke opknapbeur gegeven en die betaalde uit, het zag er allemaal keurig uit van buiten. Eerder was het ding door het kolenzwart slechts door een geoefend oog nog waar te nemen. Tot mijn verrassing had men de deur een midden-oosters tintje meegegeven, dacht aan Ali Baba en zijn grot met grote schatten, gelukkig stond de deur al open en met mijn gratis kaart mocht ik meteen binnen, nu echt.

Op de voorgrond een Jonge Pionier in het groen. Zaterdag is een schooldag en China en deze dag was net die dat bijna iedere school in Peking zijn kleinen naar de tentoonstelling nam. Ze waren met duizenden tegelijk aanwezig en anders dan in bijvoorbeeld Thailand (hoi), dragenChinese schoolkinderen een vormloos trainingspak.

Op de achtergrond de vier partijleiders, van links naar rechts: Mao, Deng, Jiang en Hu. Deng was vreemd genoeg niet plaatbaar door een spot precies op zijn gezicht gericht. Wat nu, zou dat weer beteken? Is Deng soms uit? Verdwijnt zijn naam binnenkort uit de officiële geschiedenis? Maandag lig ik in mijn slaapzak voor de krantenkiosk om als eerste de China Daily te kopen, dan zal ik het weten ook.

Aan de achterkant een plaat van al China’s minderheden die dolgelukkig lachen voor een paar bergen waar de zon op of onder gaat. Enige Jonge Pioniers lieten hun plaat platen door een Gastvrouw in een kek strak jurkje. Aan die gastvrouwen kan bezoeker daarnaast bijvoorbeeld de weg naar de plee vragen of uitleg over iets en dat geven ze dan via een microfoontje voor hun bek een een speaker in hun achterzak. Dat is hier niet zo goed te zien indeed, weet niet waar zij het ding verstopt had.

Tentoonstelingen kennen tegenwoordig nog maar een enkel toverwoord: interactief. Bezoeker moet Deel Kunnen Nemen want dat is Educatief. Overal stonden schermen waar bezoeker meer kon leren over het Chinese Mirakel. Deze Jonge Pionier was kennelijk goed thuis in computerkunde want hij wist binnen een minuut het Windows bureaublad op het scherm te toveren, later zag ik hem aan de gang met Messenger. Met zulke jeugd blijft China wel groeien.

Een groeigrafiek van enorme schaal. De kolommen bewogen heen en weer van bijna nix naar alles, de pijl maakt nog eens extra duidelijk hoe het zit: omhoog ging het, jaja omhoog, hoger en hoger zeg tot in de hemel toe. Geen idee waar het allemaal om ging hoor, deze tentoonstelling was een zeer Chinees feestje met werkelijk geen enkel woord Engels bij geen enkele uitleg. Handig toch als je je landje wil promoten. Wat een apen weer, ik kan nu wel de karaktertjes gaan opzoeken maar kijk, zij willen het zo, dus kunnen ze het zo krijgen. Het bord stond ook nog eens scheef.

Deze reusachtige vitrine gaf China’s vooruitgang weer aan de hand van enige voorbeelden. Nu naai ik U hier, Beste Lezer, een beetje. De plaat plaatte ik niet op dat moment maar een twee uur later toen het iets rustiger was. Bij mijn eerste doorgang was er door het geel geen te schieten. De voorbeelden zijn: televisies, speelgoed, fietsen en telefoons.

Hier de set televisies die eigenaardig met een radio begon. Steeds hoger steeds moderner, helemaal rechtsboven de nieuwste flatscreen. Links op de voorgrond, het is weer terug in de drukke tijd want ik wil U, Beste Lezer, niet blijven naaien, twee Jonge Pioniers. De schermen werkten allemaal en braakten video’s van eigentijdse televisieprogramma’s uit. Ha nu!, die videospelers had ik ook wel eens willen zien. Geen idee wat die kruisboot daar doet, daarboven een trein en daaronder enige gelukkige mensen.

Voor een mooi stuk speelgoed kan U mij dag en nacht wakkermaken. Links het hele oude, midden het spul wat ik soms bespreek in een andere categorie en rechts bijna het nieuwste: een Transformer en een Barbiepop en een horloge met een spelletje. Nou hoor, gefeliciteerd er mee!

China’s allernieuwste speelgoed, een radiografisch bestuurbare Ferrari Enzo en een helikopter met drie sets wieken boven mekaar. Het slot zorgt dat niemand de kostbare Enzo steelt. Zeg weer eens, had een Shuanghuan genomen voor deze vitrine, of een vette Roewe, of zo’n razendsnelle Geely maar toch niet dit symbool van het Westers Kapitalisme.

Ik fiets graag, de derde fiets rechts maar niet te zien was eigenlijk geen fiets want electrich en daarom laat ik het ding uit de plaat. Links China’s oude Vliegende Duif en rechts een modernere Voor Altijd met het klapschuim nog onder de achterdelen van de carosserie. Luie donders weer, dachten zeker dat niemand dat zou zien.

Even bellen. Telefoons door de eeuwen heen. Ik ken zo’n vitrine nog van eerdere avonturen want daar ging het net zo aardig toe. Men week hier af van de beneden-naar-boven methode en kwam met een hippere variant, van boven naar beneden en dan weer naar boven. De bouwer smokkelt hier wel een beetje want bijna alle telefoons rechtsboven zijn mobiel.

Aan de andere kant van dat al deze stellage: vooruitgang aan de hand van potten en pannen en kleding. Ik naai U, Beste Lezer, hier weer want deze plaat plaatte ik tijdens mijn rustige moment. Voor een eerlijk vergelijk de eerdere plaat hier onder:

U, Beste Lezer, ziet het;  zo is het bijna niet te doen. Toch komende de volgende platen weer wel van het drukmoment, na wat beuken door de massa kwam ik heus wel op mijn plaats. Wip, ik woon hier al zes lange jaren en leerde de kracht van een scherpe elleboog.

Een gezin uit de Oud-Communistische tijd. In die dagen trouwens, bestond het ene-kind-beleid nog niet dus had er wel eentje bijgepast. Dat dan, doet men weer niet want vandaag geldt het nog wel en voor regels van nu kan men beter het verleden grijpen, als alles al zo lang was is immers de kudde beter bereid te luisteren. De man, slordig, heeft het bovenste knoopje ban zij Maopak niet gesloten, de vrouw lijkt ongewoon sexy in haar groene hippie-bloemenhemd maar gelukkig klopt het plaatje van het kind helemaal en dat is, geschiedenis hoor, toch beter dan zij vandaag de dag dragen.

Het gezin links stamt uit de jaren zestig en dat boven moet vandaag voorstellen. Zo’n trekover draagt in Nederland alleen mijn vader nog maar in China is het kennelijk hipper dan hip en supermodern.

Het kookgerei. Links een ouderwetste kolenstoof, nog veel in gebruik bij de weg en zelfs in de buitenwijken van Peking, men liegt hier dus, en daarnaast de ‘ontwikkeling’ door zestig jaren heen. Naast de kolenstoof en gasgestookt toestel, daarnaast een electrisch en daarnaast een hogedrukpan die zijn energie kennelijk van de wind kreeg. Helemaal rechts en nog net te zien, dat wonder van techniek in America van de jaren ‘70: een magnetron, nu ook in China.

Meisje keek naar van links naar rechts: Mao, Deng, Jiang en Hu, allen tijdens sessies van het Volkscongres waar de leden eens per jaar hun macht mogen tonen door op afroep hun hand op te steken. Ja daar, is men na zesig jaar nog niet veel verder mee gekomen, een onderwerp natuurlijk dat verder zorgvuldig vermeden werd.

Waarlijk overal waren schermen, soms zoals hier met vier tegelijk met dezelde video. Hier toond men de kunsten van een Pekinese anti-terreur-eenheid die het de moslims ook vanuit de lucht moeilijk maakt. Sniekjepiekje: de schermen hier waren geen platten maar ouderwetsche bollen, die boegjes, maar men had wel weer een plat raamglas over het geheel gehangen zodat het nog wat leek. Luie donders weer, dachten zeker dat niemand dat zou zien.

Ha! Domme Negertjes, ze komen in later delen nog een aantal keren terug, hier in de klas om Chinees te leren want wie wil er nou Walebaba spreken? De negerin links heeft nog niets geschreven op de lege pagina van haar tekenboek, de rest van de bladen lijkt eveneens verdacht ongebruikt.

Arbeiders, 700 yuan (70 euro) per maand, geven met duizenden de hondertjes voor slachtoffers van de aardbeving in Sichuan vorig jaar. De plichtsgetrouwe heren houden zelfs bij het doneren hun helem op. Die aardbeving van ze, komt altijd weer en overal terug. Het lijkt wel een trauma’tje in een maatschappij die toch gezien de tentoonstelling in geheel zonder leeft.

Van een eerdere ramp in 2007: de rivieren in zuid-China overstroomden. Dat nu gebeurt ieder jaar maar toen was het wel heel erg bar en boos. Op de bovenste plaat Jonge Pioniers uit droge delen van het land die ieder 1000 yuan voor slechtoffers verzamelden, op de onderste test een vrouw het gehoorapparaat van een meisje dat een druppel water teveel in haar oren kreeg.

De Jonge Pioniers ook verheerlijkt op een reusachtig scherm met trapreden voor waar bezoeker echter niet op lopen mocht. De film, op een platscherm, toonde de opmars van een jonge pionier door de rangen van de Chinese samenleving. Hij/zij zat op school, studeerde, deed iets in het leger, studeerde verder, was wat op kantoor en kreeg zijn/haar enig kind. Daar nu, stopte de film en begon weer opnieuw. Hoe het doodging weet ik dus niet, denkelijk hoor gewoon onder een bus gekomen.

Jonge Pioniers en een Oude op een interactieve dansvloer met fotoherkenning via camera’s die het licht waren verborgen. De mensen op vloer keken allemaal naar beneden waar dus slechts hun eigen stomme kop te bekijken was, en een stukje van hun schoenen als ze snel waren. Ik probeerde het maar niet, zulke dingen duizelen mij en ik was vandaag al wankel genoeg.

Tijd Beste Lezer, om U iets te verklappen: dit hele schrijven gaat nog slechts over de allereerste zaal die ‘Overzicht’ heette. De verschillende thema’s werder vervolgens uitgewerkt in net zo grote secundaire zalen met namen als ‘Technologie”, “Leger”, “Milieu” en zo nog een tiental meer. U krijgt Alles te zien maar geef mij een week of twee…

Binnenkort meer.

Tijd voor Deel 3 van het verslag van Mijn Bezoek aan de “Fast Progress of Inner Mongolia, Xinjiang, Guangxi, Ninxia and Tibet” Tentoonstelling. Deel 1 staat hier en Deel 2 hier. Vandaag trekken wij naar de moslimprovincie’tjes Guangxi en Ninxia.

Die had men verwarrend in ene zaal gestopt met een overlopend gedeelte achterin waardoor bezoeker nooit wist of hij op een moment nu in Guangxi of Ninxia was. Voor het gemak noem ik de gebieden daarom samen Guangninx.

Meer warrigheid bij dit boek met nepplantjes voor. Boven het boek hing een beamer die de plaat projecteerde. Voor ik kon kijken keek daar een oudere man die met zijn hand door de beamstraal waarde waardoor een nieuwe plaat op het boek kwam. Dat leek mij een aardige nieuwerwetsigheid en toen de man elders zwierf probeerde ik het ook maar bij mij werkte het niet. Er kwamen wel nieuwe platen maar niet door mijn handgebaar.

Twee museumbeakers lachten mij uit en toen snapte ik het plots: de plaat veranderde helemaal niet door mijn hand maar door een voorgeprogrammeerde powerpoint op een verborgen computer. Dat het bij de oude man wel werkte kwam gewoon omdat hij de sequentie onthouden had! Wijzer ging ik heen. Op de plaat op de plaat een toen en nu’tje, links een arme moslimvrouw uit de jaren vijftig en rechts een vet moslimkind uit de jaren 10 met een rood jasje van de Jonge Pioniers.

Al die planten zijn vet nep. Op de lichtplaat een blije muzelman die een kopje Chinese thee drinkt. Een goede bak blad brengt culturen bij elkaar, dat weet men immers ook in Nederland. Op de achtergrond enige platen van de hightech in Guangninx met wegen, fabrieken en vol vruchtbare velden.

Wat dit daar deed weet ik niet. Het viel volkomen uit de plaats en er was geen bordje bij. Het is een maquette van een keizerlijke tijds Guangninx’ huis, denkelijk van een rijke landeigenaar met eigen oprijlaan. Tijdens Tibettentoonstellingen wil men dergelijke dingen nog wel eens gebruiken om aan te tonen hoe het gewone volk zuchtte onder het juk van die vreselijke rijke mensen die gelukkig door de communisten om zeep waren geholpen. Bij zo’n Tibettentoonsteling zou men allemaal platen van uitgemergelde gewone volkers rond de maquette hangen en alles in een donker licht. Hier niet, de maquette stond daar gewoon.

Een Guangninx’s huis. Het zijn moslims daar dus geen bier op tafel zoals bij die dexelse Tibetanen. De Guangninxiaan woont in een twee-kamer-appartement met een inheemse neppe palmboom op het balkon. De Guangninxiaan markeert zijn territorium met rode nep plantjes in plastiek plantenbakken die op stenen plantenbakken moeten lijken. De Guangninxiaan slaapt in een houten bed met een lege plantenbak er op en kijkt uit een moslimdesignraam naar Mekka.

Een kijkje dichterbij en dit was het, bezoeker mocht anders dan in Tibet en Binnen Mongolië het huis niet binnen. Weinig gastvrij en het voedt toch weer de geest met wantrouwen, want wat spoken die moslims allemaal uit in hun huisje dat ik niet weten mag? Geen televisie of radio, enge korantexten aan de muur en enig schrijfgerij op een tafeltje.

Dit Guangninxiaanse huis echter was vol vreugd, het beeldde een typische plattelandswoning aan een rivier compleet met neppe visjes die drogen aan het balkon en neppe pepers die drogen aan de buitenwand. De plattelandsGuangninxiaan heeft wel een prachtig uitzicht zeg, dat gaat nooit vervelen.

Reuzemaquette van een nieuwe haven ergens in Guangninx. Het kreng mat vier bij twee en op de televisie een beroemde Guangninxiaande zangeres die voor haar liedjes van twee minuten steeds een staande ovatie van vijf minuten kreeg. Ja nu, zo zing ik ook mijn uurtje wel vol.

Een dichtbij-op van de maquete. De haven was minstens drie keer Shanghai en de kranen kwamen in alle vrolijke kleuren van de regenboog. De schepen stonden bol van de containers en in het achterland vriendelijk ogende kantoorgebouwen en een groen veld.

Een cigarettenfabrikant uit Guangninx had zich denkelijk een plekje in de tentoonstelling gekocht. De vitrine stond eenzaam en alleen tegen een muurtje dat scheef stond waardoor de vitrine ook scheef kwam te staan. Jammerlijk gaf men geen gratis rookwaar weg wat op promotiemomenten toch de gewoonte is. De cigaretten trouwens zijn beroemd door een een of ander kruid uit  Guangninx dat door de tabak gedraaid is.

Een doorsnee uit de Guangninxiaanse bevolking op een groot banier hoog aan de museummuur. Daar ook wat karakters van hun eigen taaltje, het Guangninxiaans.  Het stelt: “Gefeliciteerd oh Moederland China met je 60 jaar”, ik ben die taal niet machtig hoor maar gelukkig stond het naast ook in Chinees.

Binnen Guangninx wonen weer tientallen verschillende stammen die ieder op zondag hun eigen apenpakjes uit de kast halen om naar de kerk te gaan, meest opvallend de rare hoedjes die denkelijk behoorlijk in de weg zitten als de kont omhoog moet tijdens het gebed.

Een lekker Guangninxiaans wijf. Ze heeft haar halsband al om, kinky la, baasje-hondje spelen met dit meisje. Kettingen van haar halsband naar haar hoed, heel kinky, kopje hard naar achter trekken als baasje hondje van achteren te grazen neemt.

De oude man, hij wist ook de sequentie van dat boek, heeft weer iets moois gevonden. Een lekker kontje van een echt Guangninxiaans meisje dat in een plastic Guangninxiaans jurkje uitleg gaf over Guangninx aan hen die daarom vroegen. Hier vertelt ze over enige dozen die op een plankje lagen. Alle planten in dit plaatje zijn nep. Op de achtergrond enige platen van de voorspoed in Guangninx, ze beelden vooral agricultuur en wat leek op een theekopjesfabriek.

Een detailshot van zo’n lichtplaat. Deze beeldt een melkfabriek, de man in zijn smetteloos witte hemd en hoed heeft geen oog voor de machine die achter hem de pakken melk met duizenden tegelijk uit de produktie blaast. Rechts enige verpakkingsvarianten van de melk, veel Chinezen drinken hun melk graag uit die platte kartonnen waar in de bovenkant een rietje past. Het melkpak zoals het westen dat kent, helemaal rechts, is een relatieve nieuwiteit in China.

Ha betrapt! Al die mooie moslimverhaaltjes over Mekka dit en dat. Alcohol stond in verschillende flessen open en bloot voor het grijpen. Wees dan eerlijk zeg en zet zo’n flesje in dat huis. Het zijn natuurlijk luxeflessen die het hoofd der familie alleen open trekt bij een groot feest als een huwelijk of een besnijdenis. Jaja, aars dat, ik geloof er niets meer van. Die moslims in hun stille huisjes zuipen zich de ziekte ’s nachts. En dat, gelukkig, maakt hen mensen.

Oude Guangninxiaanse muzelman met wijze baard op weg naar de fietsenmaker draagt een koddig blauw bowlingjasje met de Chinese vlag er in genaaid. Achter de oude de niewe tijd, een duidelijk Han-Chinese op haar snelle rode scooter. Maar geen getoeter of een ander probleem, neen, men leeft vreedzaam samen met mekaar.

De laatste plaat uit dit laatste deel van mijn bezoek beeldt premier Wen Jiabao tijdens een bezoek aan Guangninx met een Guangninxiaans kindje dat in zijn broek schijt. Wen, de goede, kan er wel om lachen.

Binnenkort weer een nieuw verslag van een bezoek aan iets.