In het Tongzhou District in Beijing stortte een landbouw helikopter neer, de piloot overleefde met een gebroken been. De helikopter sproeide de sterke pesticide diflubenzuron over boerenlanden nabij het dorpje Luxinzhuang. De oorzaak van het ongeluk is volgens lokale autoriteiten een mechanish probleem aan de helikopter. Bewoners van het dorpje beweren echter dat de helikopter een elekrtiekkabel raakte en daardoor tegen de grond sloeg, de autoriteiten ontkennen dit. De centrale stadsregering heeft een onderzoek ingesteld.

Deel 1 hier. Nu ras Deel 2 van het verslag van Mijn Bezoek aan een grotendeels verlaten speeltuin in het Xihaizi Park in het immer frisse district Tongzhou in Beijing. Het liep toen teeg 1700, de meeste kinders waren hun lijsteblij aan’t binnenstokken, met de Gameboy aan’t spelen of dood. Iedere weg, het was goed dat ze weg waren want zo kon ik rustig mijn platen platen. Op de eerste plaat een kleine draaimolen met twee peerden en een eivormige koets met twee wielen.

Een Formule 1 racewagen met de voorspoiler op de neus, in de jaren ‘80 probeerden echte racewagenfabrikanten dat al eens, werd nix, spoiler zit teeg weer onder de neus. Alle machines werken op een muntstuk van 1 yuan voor ongeveer drie minuten vertier. In Beijing zijn, heel anders dan in bijvoorbeeld Shanghai, nauwelijx munten in omloop. Voor een spel moet speler dus eerst een bankbilliet wisselen bij een kassakantoortje, meest dichtbij de speeltoestellen.

Een blauwe kannoneerboot met een groot kanon midscheeps op het voordek en raket0lanceerbuizen aan bakboord en stuurboord. Het stuurrad is heel reecerig half. De machine beweegt de boot omhoog en omlaag en van links naar rechts.

Ja nu, voor de meisjes. Twee lichtblauwe pinguins die aan de twee korte kanten van een bootje dansen. Het bootje zelf bewoog niet.

Een zeer groot muntmachien, ik zag het type niet eerder. Het machien naar een rennende olifant. De olifant legt ongeveer een meter af, eerst vooruit dan achteruit.

Een schiettent, de geweren waren verdwenen, misschien op dat late uur al opgeslagen. Het systeem werkt geheel elektriek, zonder echte kogels. Speler richt zijn geschut op een der doelen in de kast. De doelen bestaan uit zorgvuldig gemaakte plastieken legervliegtuigen, soldaten en legervoertuigen.

Sommige doelen bewegen, andere niet. Boven het groen gespikkelde gedeelte zit een rails moet kleine voertuigen, de voertuigen bewegen van rechts naar links, het raken van deze voertuigen levert het meeste punten op. Bij een bepaald aantal punten wint de spelerschutter een prijs.

Op de voorgrond een fijne ringengooi-opstelling. Aardig genoed was daar niemand te zien, ook de uitbater was denkelijk bezig met zijn lijsteblij. Ik had de goedkope speelgoederen zo kunnen stelen maar dat is niet fastoenlijk, in plaats heb ik verschillende speelgoederen iets dichterbij de gooistreep gezet, dan winnen die kleinen wat makkelijker hun prijs. Op de achtergrond een mooie draaimolen met de stoelen naar dolfijnen.

Speler zit in de oopgesperde bek van de dolfijn. Het apparaat leek nog in werking want op diverse plaatsen branden lampjes. De dolfijn staat op een rond plateau, de ronde plateau’s staan verzekerd in het draaimolen oppervlak. De dolfijnen draaien over het oppervlakte met lichte hellingen omhoog en omlaag, tegelijkertijd draaien de dolfijnen zelf ook nog eens rond. In het midden van de draaimolen een zeemirmin, zij houdt haar dolfijntjes in de smiezen.

Opnieuw een machien dat ik niet eerder zag, en een heel fraai. Het machien bestaat uit een as die gewoon op de grond staat. Aan de as twee draagkoetsen voor ieder een persoon. De dragers van de twee koetsen, ik heb zo’n vermoeden dat het er ooit drie waren, zijn figuren uit oude Chinese sprookjes. Onder de twee draagstoelen zitten de wielen die ook simpelweg over de grond reden, hun sporen waren ingesleten, denkelijk staat het machien al even op die plek.

Het apparaat stond aan. Even rechts zat een man op een stoel met een cigaret in zijn bek. Naast hem een klein controlekastje. Toen hij zag dat ik platen plaatte van zijn machien zette hij het vlug uit. Een lage streek, ik nam wraak door hard op de grond te spugen en weg te lopen. Zo doen Chinezen dat ook altijd.

Botsauto’s! Een politiemotorfiets met zijspan. Voor twee personen. De botsauto stuurt over het voorwiel van de motorfiets. Het voorste gedeelte van het voorspatbord was afgebroken, vermoedelijk bij een wilde achtervolging. De botsauto’s op deze platen werken op elektriek, bij de politiemotorfiets zit de batterij onder de zetel op de zijspan.

Een tweepandabotsauto. De kop van de linkerpanda draait mee met het stuur, het stuur is een beugel vastgemaakt aan de achterkant van de pandakop. Het is niet te gek om te zeggen dat de pandakop het stuur ìs, maar gezien de constructie is dat toch niet het geval. Voor twee personen, de batterij onder de zetel achter de babypanda.

Een tankbotsauto met korte kanonsloop, misschien meer een howitzer bedoeld dan een echte tank. De loop draait mee met het stuur maar niet ver, het plastiek van de carrosserie zit al snel in de weg, de tankautobotsauto heeft daardoor een onnodig grote draaicircel. Voor een persoon, batterij onder de zetel.

Een rommelhoekje bij een draaimolen met strandbuggy’s. Op de driewielfiets een ingewikkeld samen van accu’s en draden, ik kon er weinig Chinees van maken, vermoedelijk een werkset voor een mobiel speeltuinmachien maar zeker niet voor de grote draaimolen op de plaat.

Daar hingen ook twee vers geplukte kippetjes te drogen, voor morgen bij de lijsteblij.

Na mijn bezoek aan de Randengfo Pagode in het schone verwegse district Tongzhou viste ik nog eef naar avontuur in het bijlegen Xihaizi Park (西海子公园, Xihaizi Gongyuan, West Lake Park), en avontuur was daar wel. Een bijna geheel verlaten speeltuin met de nodige kapotte machines, mijn ding. De toegang was gratis, nu nog mooier, naar binnen!

Op de eerste plaat een stoeltjesmolen, louter verticaal, bezoekers gaan zitten en maken rondjes op de stoelen, eigenlijk ovalen. Op de achterwant van het machien stond ‘I Love You’ en dawas een goed begin. De stoeltjes zelf waren versierd met prenten van personages uit de Japanse ‘Hello Kitty’ tekemfilmserie.

Mooie kapotte machines, roken nog naar elektriek het slopende Beijingstof. Links een machien waar bezoeker ballen kon schieten op onschuldige dierbeesten. Midden een ingewikkeld machien waar bezoeker op knipperende lichten kon dansen, de lichten gaan steeds rasser knipperen, kunst is dit zo lang mogelijk vol te houden. Een risiciovol machien, denkelijk was het na ene dag al stuxkie. Het machien rechts was van recenter datum.

De lampen van de puntendelling werkten nog, jaja, maar ik liet mij niet misleiden! Een 1 yuan muntstuk in de gleuf gegooid, het haalde niets uit, halve da’k een yuan kwijt was. Sparen maar weer. Het machien is gebouwd in de geest van de populaire Chinese tekenfilmserie Xi Yangyang yu Huitai Lang waar een twee wolven op een stel schapen jagen. Het spel zelf is een klassieker, bekend onder de Anglais naam ‘Smack It’. Bezoeker moet met een hamer wolven doodslaan. De wolfskoppen komen op ongezette tijdstippen uit de gaten tevoorschijn, eerder besprak ik hier een soortgelijk machien met mollen.

Een verlaten achtbaan, simpel model, meter of tien hoog. De vrolijke lampionnen hangen voor het Spring Festival, de Chinees Nieuwjaars vakantie, meest laten uitbaters de lampionnen het hele jaar hangen, eigenlijk hangen ze dus altijd.

De constructie zag weinig stevig, de palen roestig, bewoog met de wind. Het vehikel is een beste, vormgegeven naar een vlot met olijk gekleurde stootkussens rond, plaats voor zes zeelieden, het vlot had een draaifunctie, bezoekers moeten hier goed misselijk van zijn geweest! Het controlehuisje stond op een zelfs minder stevige constructie. In het huisje zag ik na een fixe klim nog een echte bel hangen, voor als het afgelopen is met het geachtbaan, heel mooi, klinkt veel beter dan zo’n nieuwerwetsch electriek digitaal signaal.

De controletoren van de speeltuin, die staan in veel oude Chinese speeltuinen, teeg is hun rol overgenomen door camerasystemen met een platscherm in een anoniem kantoor waar twee dikgebuikte ‘beveiligers’ niet naar kijken maar met een cigaret in hun bek naar pornographie op het reservescherm! Tuig. Vroeger dus, ging de bewaking uit de controletoren, een man met hart voor zijn speeltuin overzag het schoon toneel en riep door een roestmetalen toeter zo’n stoute bengel die op het dak van de draaimolen klom beleefd tot de orde.

Een vervaarlijk reuzenrad met twee vehikels voor elk vier bezoekers. Aan het open en lage hek is goed te zien hoe de veiligheidsmanie teeg pretvernietigend heeft toegeslagen. Wat een twijfel toch aan het gezond verstand van bezoekers! Wie nu, zou voor zijn plezier met zijn hoofd op een rails leggen als de machine draait? Het gebouw links is een gewone flat waar gewone mensen wonen die hun gewone kinderen gewoon naar de gewone speeltuin sturen. Het gebouw stamt uit de jaren ‘80, besproken machines uit diezelfde tijd.

De cabine van dichtbij bekeken. Het riempje ging rond de middel, de stang kwam tot de borst, en hop, muurvast zat bezoeker. De opbouw van de cabine was gemaakt van een harde plastiek, niet van staal. Het spul voelde buigbaar, bij hoge snelheden vervormd het, zo neemt de luchtweerstand af en gaat het nog harder. Ferrari pas een dergelijk systeem toe op de voorspoilers van de nieuwe 458 Italia en maakt daar nu een hele aap van maar in de speeltuinwereld bestaat het al eeuwen! Op de achtergrond de eerder besproken achtbaan.

Achter de schietautodraaimolen, stuxkie,  een leuk lokaal restaurant. De deur was op slot maar het leek wel te draaien, toen niet, en toen had ik honger. De Anglais naam is aardig; Mammy Baby Snack, lekker mama’s en baby’s eten, logo nog leuker:

Boeven!, zie ook de eerste plaat in dit verhaal. De ‘B’ zal wel van Baby wezen.

Een detail van de autodraaimolen. De auto’s rijden over een rails en zijn dus eigenlijk treinen. In de ‘auto’ ruimte voor twee bezoekers. Bezoekers kunnen met de pistolen elektriek schieten op de ronde grijze doelen op de rotswand. Bezoekers van het wagentje dat het meest raak schiet winnen een prijs. Dit machien is iets recenter, een vroege negentigger denk ik. Op de achterspoiler van de auto staan twee pnguins, de pinguin is het oude logo van China’s populaire instant-messenger computerprogramma QQ, een extra aanwijzing voor de geringe ouderdom van machine.

Chinezen zijn een best volkje, leuk en lachen, maar het benne me wel een stelletje ransapen! Ze keilen hun rommel overal op straat en schijten immer een meter naast het gat. De Chinese overheid weet dat en probeert al eeuwen het volk een beetje op te voeden, tot nu toe met weinig resultaat. Dit land heeft wat meer dictatuur nodig, dan ist zo opgelost. Op de plaat een voorbeeld van opvoedkunde, een plastiek eekhoornbeer met een politiepak over zijn vacht wijst met een stok naar een boomstronk, in de boomstronk zit een prullebak verstopt. Eekhoorns wonen in bomen. De eekhoornbeer is met een stuk eendteep vastgemaakt aan de lantarenpaal.

Vlakbij een eekhoornbeek met zijn stok vond ik een wel zeer schone draaimolen, een vroege tachtiger, met zo mogelijk nog schonere vehikels. Op de plaat een rensportwagen, model eenzitter, formule 1, en correct uitgevoerd met slechts ene bezoekersplaats.

Zie, dat geeft aan dat draaimolenbouwer ziel had in zijn kunst, hij had immers ook kunnen keizen voor een tweebezoekers zodat uitbater een extra kaartje zou kunnen verkopen, draaimolenbouwer had dan de prijs van zijn molen iets kunnen verhogen. Maar voor deze draaimolenbouwer wat de poet duidelijk niet alles, neen, de boel moest wel kloppen!

Een sportwagen met wilde vlammen, model naar de fameuze ‘muscle cars’ uit de jaren ‘60 en ‘70 uit de Verenigde Staten van Amerika. Vierkante koplampen doen denken aan een vroege Firebird en inderdaad hadden die ook vlammen op de motorkap geschilderd.

Een racewagen, model naar lange afstandsracers, rijden bijvoorbeeld de fameuze 24 uren van LeMans. Ha, en Beste Lezer, denk nu niet dat draaimolenbouwer hier toch aan de centjes dacht met het tweede stoeltje! Neen. Volgens de regelementen van LeMans en andere lange afstandraces moeten meeracende racewagens twee stoelen hebben.

Dit is een bizar overblijfsel uit vroegere tijden toen rijders elkaar afwisselden door tijdens de race even aan de kant te stoppen. Teeg wisselt men in de pitsstraat maar de regeling is immer overeind gebleven. Fabrikanten slaan er wel met de pet naar, bij veel moderne recwagens pas nog geen dwerg op die tweede stoel. De organisatie van de races keurt dit echter goed, het gaat om de idee.

De draaimolen was me nog een hele constructie. Eigenlijk een mix van een draaimolen en een achtbaan. De vehikels reden op een enkele rails en gingen van benee naar boof en weer terug. De palen van het bovendeel leken weinig solide. De draaimolen-achtbaan was overdekt door een groen pintdak, het leek wel een cathedraal.

Een overzicht van de situatie op dat moment. Wel, Beste Lezer, hier laat ik U even. Deel 2 volgt binnen enkele dagen.

Vlug verder!, het was alweer bijna een week her da’k daar was. Delen 1 ende 2 zie hier ende daar. Dichtbij de pagode nu met deze schone buddha op mijn weg. Het kleine tempeltje stond naast de pagode. Gelovigen moeten hier eerst een wierookstokje stoken voor zij naar de pagode mogen om daar wierookstokjes op te steken. Het tempeltje was in actief gebruik, ik moest me bijna vijf minutos wachten voor ik deze plaat kon platen, stond steeds weer een gelovige in weg.

Het tempeltje op afstand geplaat door een binnentempelmuur met een olijk ronde opening. De gelovigen steken hun wierookstokjes in de bak midscheeps, knielen op het oranje kussen en steken hun kont omhoog. De rode staketsels links en rechts zijn voor het branden van grote hoeveelheden wierrookstokjes tijdens festiviteiten.

Eindelijk een rechtstreexe blik op mijn doel zonder muren voor. Een gezinnetje keek in vree naar de toren. Man met grijige jas, vrouw in rolstoel en het ene kind. Ze dachten misschien wel dat de vrouw uit de rolstoel zou kunnen komen door een wondertje daar in het zonnetje. Wel, ik zag het niet gebeuren maar wie weet was het later nog gelukt.

De zuidzijde van de pagode teeg de prachtblauwe winterlucht. De tempel waar de pagode binnen staat stamt uit de Qing Dynastie, 1115-1235. De pagode zelf is echter jonger en werd gebouwd van 1661 tot 1679. De pagode is 49 meter hoog en telt dertien verdiepingen.

De pagode heeft een geschiedenis vol ellende! Ha, zij ook! Vlak nadat de bouw in 1679 was klaargekomen verwoestte een aardbeving de funderingen van de pagode, in 1691 werd zij herbouwd. In 1900 was het weer raak, tijdens de Boxer Oorlog werd de toren zwaar beschadigd door de gevechten tussen Chinese Yihetuan en de Eight-Nation Alliance.

Tijdens de Culturele Revolutie van 1966 to 1976 kreeg de pagode er van langs van de Rode Gardisten, in 1976 kreeg de pagode ook nog eens een schok van de Tangshan-aardbeving bij. De pagode lag daarna op apengapen tot zij in 1985 opnieuw werd gerestaureerd. Sindsdien heeft de toren in ruste gestaan.

Nu eef wat karaktertjes, dat hoort bij een ChinaBlog. De pagode heet voluit: 燃灯佛 舍利塔, Rendengfo Shilita. Rendeng, 燃灯, betekent lantaren. Fo, 佛, beteknt Buddha. Saam Lantaren Buddha. Sheli, 舍利, betekent Buddistisch relikwie.  Ta, 塔, betekent ‘toren’, Shilita saam vertaald als ‘pagode’. Heelmaal saam: Lantaren Buddha Pagode.

Detail der daken. Nog eens verder:

Langs alle daken hangen in totaal 2248 buddhistische bellen, tijdens de bouw geschonken door gelovigen die zich zo een ereplaatsje op de toren verzekerd wisten. Bij wind maken de bellen een zacht tingelend geluid dat zelf weer opgaat in die wind, da’s de idee, de wind neemt het geluid mee naar hoger oorden.

49 meter en 1679 maakt de Randengfo de op een na hoogste en op een na oudste pagode in Beijing. De hoogste en de oudste is de Tianning Si met 57.8 meter en 1271-1368. Ook een zeer fraaie, ik was daar al eens, toen onder een heel andere hemel.

De hoofdbidplaats aan de zuidzijde van de pagode. Een pagode heeft zes hoeken, op ieder windrichting staat weer een bidplaats. De rode doos is voor de collecte, gelovigen kunnen daar hun zuurverdiende centen kwijt. De wierrookstokjes kunnen in het rode staketsel. Het buddabeeld staat binnen het omhekte terrein rond de pagode.

Een veel schraler bidplekje aan de westkant. Geen gelazer met wierrookstokjes hier, dat mag alleen op zuid. Zie de zeer fraaie stenen lotusbladen aan de boofkant van de fundering.

De toren gezien van noord.

Een voorstelling van twee draken gehakt uit steen. Vergelijkbare prenten hingen rond de hele toren op zo’n drie meter hoog, hun doel is de pagode te beschermen tegen aards en hemels gespuis.

Daar ook de leeuwen, een op iedere hoek, vervaarlijk met grote open neusgaten en de tanden ontbloot.

De pagode ligt aan het Grand Canal maar niet vlak naast, d’afstand is een kleine honderd meter west. De brug op plaat liep her naar het kanaal maar nu niet, aan de westzijde bleek de brug afgesloten met een zwaar nieuwbouwhek. Jammer indeed maar het was wel een mooi plekje voor een vlugge peuk en een plaat.

Onderweg terug naar de uitgang was bij het hoofdtempelgebouw een Temple Fair show begonnen. Een paar honderd vrolijke Chinezen klapten in hun handen voor deze twee acrobaten die heel handig waren met rode waaiers. Tussen het waaieren door maakten zij leuke grapjes. Het meisje was een knappe maar met zo’n eng hoog stemmetje.

Met helium gevulde balonnen van het Japanse tekenfilmfiguur Doraemon (links) en het Chinese tekenfilmfiguur Xiyangyang (rechts).

Een uit brons gegoten leeuw eenzaam bij de tempelmuur, daar had d’organisatie ook wel een paar slingers aan mogen hangen voor de Temple Fair, of wat lampionnen aan. Toen was het tijd de tempel te verlaten en ik verliet. Dag tempel.

Via de tempel bleek juist het Grand Canal niet bereikbaar. Via de buitenwereld wel, hier vanaf een brug. Het stuk bij Beijing is al opgelapt, binnen enkele jaren moeten hier weer schepen varen, met vracht maar teeg de tijd ook met toeristen.

De Chang’an-Suzuki Swift van vriending, mijn ‘98 Beijing-Jeep Cherokee was juist die dag in reparatie. Wel Beste Lezer, dit is het einde van het verslag van mijn Bezoek aan de Randengfo Pagode. Binnenkort weer een nieuw verhaal. Hou U haax.

Zo. De pagode kwam dichterbij. Deel 1 hier. De lokale community had echter een Temple Fair georganiseerd aan de oostkant van het tempelcomplex en daar moest ik eerst kijken. Op een veld bedekt met rode doeken buurtbewoners beeg met allerlei vrolijke activiteiten zoals spelen, lachen en kutten met hun kinderen.

Een leuke meid in de schiettent. Het geweer is elektriek. De leuke meid schoot op een klein en eveneens elektriek scherm met afbeeldingen van cijfers. Dat vond zij leuk want toen ik een uur later weer eens langswandelde voor nog wat platen zat zij nog op haar rode kruk, denkelijk nullosdekeros zelfs maar naar de plee geweest.

Rechts van de schiettent een goed ouderwetsche balonnenmuur, speler moet de balonnen kapotgooien met een dartpijl. Het was daar druk geweest, alle balonnen hingen dood aan hun spijker, kennelijk had de organisatie geen balonnen meer over.

Een fraaie basketballmachine gebouwd naar de Americaanse basketballer Kobe Bryant van de Americaanse basketbalvereniging De Lakers.

Uitbater verkocht lambbq en kipbbq. De bbq werd niet gebbq’d maar gefrituurd. Slim, da’s naamlijk veel sneller. De olie was goed schoon, een zeldzaamheid in China. Een stok bbq deed een zeer schappelijk drie yuannen en da’s bijna net zo goedkoop als on the street. Ik at vier kipbbq want ik had me al wat mijlen in de been’ zitten! De kok rechts draagt een schort met een afbeelding van Xiyangyang, een schaapje uit een zeer populaire tekenfilserie Xi Yangyang yu Huitai Lang.

Twee leuke meisjes met beste beentjes. Uitbaatster verkocht fijne rommel maar laas geen beste elektrieke konijnen. Later gelukkig vond ik in een ander kraam, nota bene buiten de tempel!, gelukkig nog wel een fraai exemplaar.

Verkoper verkocht windmolentjes, hij hield het molentje verkeerd vast. Ik vertelde dat aan verkoper, hij lachte maar wat, leefde in zijn eigen wereldje. Nu, mooi daar laten.

Organisatie had een heuse promenade gebouwd! Daar hou ik van, door een promenade lopen. Binnen en toch buiten, op avontuur en toch onder dak. De Chinezen vonden het ding ook prachtig, allemaal mee op de plaat, en kakelen als ze d’r doorheen liepen.

Aan de muren van de promenade een aantal platen over Tongzhou toen, nu en in de toekomst. Op de plaat het Tongzhou van de toekomst. Het district Tongzhou wordt de komende jaren omgetoverd tot een tweede Central Buisiness District met hoogwaardige woningen en bomen.

Da’s een hele aap voor het gebied dat nu nog vooral bestaat uit lege vlakten, verlaten fabrieken, grijze zeshogers en steegjes met kleine krotjes, die laatsten gaan trouweens in hoog tempo tegen de vlakte! Ha slopen, haast nix is mooier.

Tongzhou werd gesticht in het jaar 195 VC tijdens de Han Dynasty, pas in 1997 werd het onderdeel van de stad Beijing. Tongzhou telt vandaag zo’n millioen zielen en ligt 15 kilometers recht oost vanaf de oostelijke Derde Ringweg.

Tongzhou ligt aan het noordelijke eindpunt van het Grand Canal,1776 kilometer van Hangzhou naar Beijing. Het Grand Canal is het langste mensmatig aangelei kanaal ter wereld, bouw duurde in totaal zo’n 1100 jaar, van 500VC tot 600NC. Het kanaal was gemaakt voor de noord-zuid handel.

Vanaf 1850 raakte het kanaal in onbruik door achterstallig onderhoud, de communisten begonnen na 1949 met het herstel dat tot op de dag vandaag doorgaat. Grote delen zijn hersteld maar naar verwachting duurt het nog minimus tien jaros voor het kanaal weer over de hele route bevaarbaar is. Wiki heeft een mooi verhaal over het kanaal, zie hier.

Achter het hoofdgebouw van de tempel lag een ijsbaan met midscheeps een winters huisje. Het ijs was aan de bollige kant, de dikte gering.

Bezoekers sleeden over het ijs op kleine sleden aangedreven via twee stokken hout.

Vlakbij de ijsbaan deze fraaie gebedstoren. Bidder moet de trap open dan rondjes lopen tot ‘ie genoeg gebeden heeft. Torens komen oorspronkelijk niet voor in noord-China, wel in de barre Tibetaanse hooglanden. Het exemplaar op de plaat was dan ook geen echte maar ene gemaakt van een stalen staketsel met plastieken bekleding. Het trapje was afgesloten.

Een bijgebouw in de ver noordoostelijke hoek van de tempel. Fraai in’t zonlicht, een oude man deed rustig een droompje naast de trap.

In het gebouw een prima tentoonstelling over oude artefacten opgegraven en gevonden in de directe omgeving van de tempel. Op de plaat een vitrine vol oude olielampen, ietwat moeilijk te zien door het licht.

De curator had zijn dag denkelijk niet bij de samenstelling van deze hoek. Verschillende gebruixvoorwerpen liggen achteloos door mekaar. Potten en pannen, roermiddelen, stampers, een mobiele stoof en midplaats een klein geel stukje handwerk in een speciale vitrine, een speciaal stukje handwerk duidelijk! Kwam’r niet achter waarom, stond nix bij, geen mens te zien ook, ik was gelukkig weer lekker helemaal alleen.

Bijna heelmaal want buiten zat een vrouwmens op een krukje. Ze dronk thee uit een klein kopje dat ze vulde uit een thermosfles. Ze zat daar maar en keek met half gesloten ogen in het niets, net niet in het midden van het pad dat doodliep teeg de tempelmuur. Kleiner krukje naast voor de thermosfles en een aanknoopcapuchon voor haar jekker, had ze die dag niet nodig, blauwe lucht, geen wolkje te zien aan’t zwerk.

Beste Lezer, binkort Deel 3. Opdatum: Deel 3 hier.

Het was die dag een blauwe met een fijne plus zes graden. De hoogste tijd dus voor een bezoek aan de Randengfo Pagode in het schone district Tongzhou ten ver oosten van Beijing. De Randengfo Pagode is de op een na oudste en ook de op een na hoogste pagode in Beijing en leit aan het Grand Canal in de Wenmiao tempel. Meer over de pagode later want ik was er nog lang niet, oh nenen. Op de eerste plaat het doel achter een onneembare muur, daar was dus geen ingang.

De pagode was ondanks zijn niet geringe hoogte moeilijk te vinden. De weg leidde door een wirwar van stegen en kleine wegen. De pagode is niet bereikbaar door Tongzhou’s Xihai Park, geloof die reisgidsen niet, vroeger wel, nu niet meer, er staat een heel hoog hek. Later nog een apart verhaal over een avontuur in dat park, nu eerst door richting het torentje. Op de plaat een fraaie driewieler in een der stegen.

Een tweede, het park meerekent het derde, ingangspunt dat geen ingangspunt bleek te wezen. De muur was weliswaar neembaar maar na een korte klim bleek en ondoordringbare war van staaldraad en stenen meteen achter de kunstmatige heuvels. Stadsvernieuwers waren daar beez geweest met de afbraak van wat oude wijken. Nu, krotten afbreken prima hoor, maar haal dan wel de rommel weg.

Nu toch kwam ik in buurt. Op de opblaasbare banierpoort staat een aankondiging voor een Temple Fair. Ha leuk! Een Temple Fair is meest, maar niet altijd, rond een tempel. Op de kaart bleken eerder geen andere tempels in de wijde neighborhood. Ene plus ene = tweeë.

En indeed. Mid in de smalle steeg bleek daar de ingang van de tempel en het was me geen kleine aap. De poort stond goed in de verf en oogde net gerestaureert, op een groot bord rechts op de tempelmuur stond een plaat van de pagode. Aangekomen, immer een fijn gevoel hoewel het zwerven ook een feestje blijft. Een kaartje deed een zeer schappelijke drie yuannen.

Links naast de poort een olijke afbeelding met twee konijnen, het is hun jaar. De konijnen dansen rond een banier met het karakter ‘fu’, 福, geluk.

Binnen een speciaal voor het konijnenjaar neergezet extra staketsel met rode lampionnen en nog meer konijnen. In het Jaar van het Konijn moeten er veel konijnen zijn! De tempel heet Tongzhou Wenmiao (通州 文庙). Tongzhou van het district Tongzhou. Miao betekent ‘tempel’. Wenmiao tempel is dus eigenlijk een dubbelop maar done voor het gemak.

Wen staat voor ‘geleerde dienaar van staat’ als in teegstelling tot ‘krijgsdienaar van staat’. Een geleerde dienaar deed bezig met papieren staatszaken als wet en filosofie, een krijgsdienaar met oorlogsvoeren. In vroeger tij moesten aanstaande geleerde dienaren de tempel in Tongzhou bezoeken voor zij aan hun belangrijk werk mochten beginnen. In de tempel eerden zij de beroemde Chinese wijsgeer Confusius. De tempel werd gebouwd in de Qing Dynastie, 1115-1235, een oud besje het is, immer mooi om over zulke oude grond te kunnen dwalen.

De indeling van Chinese tempels is immer gelijk. De tempel is geheel ommuurd en de gebouwen liggen op een as van zuid naar noord, van klein naar groot. Aan de west en oost zijden liggen bijgebouwen, oorspronkelijk voor de huisvesting van monniken, voorraden en vee. De ingang is immer aan de zuidkant, grotere tempels hebben vaak ook ingangen aan de west en oostkant. De meeste tempels hebben geen ingang aan de noordkant, enkele uitzonderingen daarlaten.

Bij de tempel in casu is de poort, zie plaat 5, is het eerste ‘gebouw’. Het gebouw op de plaat het tweede gebouw en daarachter het derde en grootste gebouw. Daar weer achter staat de pagode.

Monikken zijn teeg zeer schaars en in veel tempels zijn de bijgebouwen omgetoverd tot tentoonstellingsruimten. Daar kan een mens de gexte dingen vinden, zo zag ik eens een pokermuseum in een tempel, en ook hier was het weer feest. Het bijgebouw op plaat huisde naamlijk een Olympische Spelen tentoonstelling, komt dat kijken!

In het district Tongzhou waren tijdens de spelen geen wedstrijden. Toch leefde het volkje kennelijk mee met de handballers en speerwerpers. Aan de muur hingen platen van roemde Chinese atleten. Twee fuwa’s sierden de achterwand en in vier kasten kleine parafernalia.

Wij zien van boof naar benee: olympische eetstokjes, een olympische pet, een model van het Bird’s Nest olympisch statdion omringd door vier olympische speldjes, olympische oorversieringen in de vorm van vier van de vijf Fuwa’s (de olympische mascottes) en heelmaal benee een geschenkdoos met vijf Fuwaberen.

Twee fraaie tempelschalen, gebruikt voor het langbranden van kooltjes waar tempelgangers hun wierook in aansteken. Tijdens de olympische spelen gebruikt voor van al en wat. Echte tempelschalen zijn gemaakt van hard koper, de exemplaren op de tentoonstelling van plastiek. De schalen zijn verrijdbaar voor feestelijkheden buiten de deur.

Eerst links, van boof naar benee: olympische Fuwamunten, olympische speldjes, olympische gedenkmunten (bladgouden), vijf uit de doos gehaalde geschenkfuwa’s. Rechts, weer van boof naar benee: een (andere) geschenkverpakking met de vijf Fuwa’s, olympische spelen sleutelhangers, een (andere) geschenkverpakking met de vijf Fuwa’s. Een leuke tentoonstelling, met zorg samengesteld.

Een overzichtplaat van de situatie ten noorden van het tweede gebouw met zicht op het derde gebouw. Precies midscheeps een standbeeld van Confucius. De rode opblaasboog staat normáliter niet voor de tempeldeur, de boog staat nu slechts een paar daag voor de Temple Fair.

Bij de noordmuur van het tweede gebouw een fraai van bamboe gevlochten kraanvogelvaas. Volgens Chinee traditie is een kraanvogel een ‘boodschapper van wijsheid’, de vaas symboliseert het kraanvogelnest waar het dier zijn wijsheid brengt. Geen grapjes nu, Beste Lezer, over het uitschijten van de wijsheid, volgens d’overlevering vervoerde de kraanvogel de wijsheid op zijn rug.

Een schoon versierde boom. De stam met stroken zilverkleuring slingerpapier en de takken met kleine rode lampionnen.

Een model van een oude draagstoel, klein model, teeg denkelijk in gebruik voor het spelen met kinderen tijdens bijvoorbeeld Temple Fairs. Op moment van platen werd de stoel echter niet gedragen, wellicht deden dragers ergens even een snel cigaretje.

Een tentoonstelling over het werk van Jie Hu, een beroemde Chinese creative artist geboren in ‘43 en nog steeds in leven. Ze maakt ingewikkelde werkstukjes van glas, steen en jade. Hier is er een:

Prachtig, maar ook erg heftig. Mijn hoofd tolde d’r van en het is me daar al druk. Flux dus weer naar buiten voor een schep frisse lucht!

Daar liep ik bijkans tegen Confusius aan, die ‘wijsgeer’ met zijn vage prietpraat! Geheim van wijsheid: hou het zo vaag mogelijk en trek een een arrogante bek bij. Zo deed confuusman het ook en zie; de man leefde van 551 tot 479 en de Chinezen vinden z’n wawa nog steeds interessant. Nix aan mij besteed die tegelspreukerij, ik moest eerst nog eens naar m’n pagode toe!

Een blik op het hoofdgebouw (derde gebouw), hier lei in de vroeger tijden de geleerde dienaren hun eed af voor zij naar de pagode trokken voor het gebed. Wel, Beste Lezer, het uur loopt tegen 0100 nacht in Beijing, tijd om het schrijven even te stoppen voor een snel wipje en wat dromen. Morgen of overmorgen deel 2 van dit verhaal. Opdatum: Deel 2 hier.

Zondag bracht ik en bezoek aan het Grand Canal Cultural Park, meest afgekort als Canal Park, in het Tongzhou District in Beijing, men organiseerde daar een popfestival, en vond een mooi beeld met leeuwen en draken. Het beeld moet het park en zijn bezoekers beschermen tegen onheil.

Tongzhou was tot de communistische machtsovername in 1949 een aparte stad, na 1949 werd het een district onder de Beijing Municipality. Tongzhou ligt ongeveer 18 kilometer ten oosten van Tiananmen en was vroeger de enige oostelijke toegangsweg naar Beijing, het was ook het noordelijk eindpunt van het beroemde ‘Grand Canal’, 1776 kilometer van Hangzhou naar Beijing, en de naam van het park verwijst naar die historie.

Delen van het kanaal en zijkanalen zijn op diverse plaatsen in Tongzhou te zien, sommige delen dienen als kanaal, andere delen zijn in gebruik voor viskweek en recreatie.

Buiten Beijing zijn grote delen van het langste kanaal ter wereld nog steeds in gebruik, en sterker, men werkt hard aan herstel, binnen zo’n 20 jaar moet het hele kanaal weer bevaarbaar zijn.

Het district Tongzhou telt rond de 1 millioen inwoners, een deel van het district is aangewezen voor de bouw van een tweede business center, vergelijkbaar qua grote met het Central Business District aan de derde ring. Voor de plannen moeten ongeveer 100.000 woningen verdwijnen en de sloop is begonnen. Tijdens de autorit richting het park waren de sloopwerkzaamheden overal te zien. Kleine huisjes gingen tegen de vlakte, strax staan daar fraaie wolkenkrabbers.

Het Tongzhou van nu is eigenlijk een overloop gebied voor arm volk dat de centrale stad uit is gejaagd. Veel arme mensen in sombere flats van maximaal 10 verdiepingen hoog, door de industrie en nabijheid van het vliegveld is het district ook nog eens zwaar vervuild. Sommige delen langs de nieuwe metrolijn zitten wel duidelijk in de lift en sinds enige jaren is KFC in het gebied doorgedrongen. Sinds de plannen voor het nieuwe business district zijn bekend gemaakt, ongeveer een half jaar her, stijgen de prijzen van woningen in centraal Tongzhou sneller dan in het centrum van Beijing.

Door het ver-weg-karakter heeft Tongzhou ook wel aardige dingen die in de meer centrale delen van Beijing niet meer mogen. Zo is er nog overal barbeque op straat, zijn er duizenden kleine winkeltjes met mooie nep-artikelen en stikt het er van de illegale taxi’s die klant voor niets naar d’andere kant van de wereld brengen. Dat allemaal, zal verdwijnen.

Zeven jaar geleden woonde ik drie maanden in Tongzhou, toen snel weggevlucht natuurlijk. Maar met met eerste maandsalaris had ik in die tijden daar wel een flatgebouw kunnen kopen en was ik nu schatrijk geweest. Och arme, kon ik soms de tijd maar terug draaien.