Ja, het Jaar van de Draak raakt alles in China. Op de plaat een reclamestal voor gezonde melk in mijn lokale supermercado, de melk heet goed te zijn voor het poepen. Klanten kunnen deze bijzondere melk in geschenkverpakkingen kopen, om weg te geven, aan iemand in de familie.

Ha! Doen wij een stukje bijgeloof. Chinezen namenlijk, geloven dat zij rood ondergoed moeten dragen in Hun Jaar. Is iemand in bijvoorbeeld het drakenjaar geboren dan moet hij/zij de rest van het leven eens in de twaalf jaar, van de dierenriem, een jaar lang knalrood ondergoed dragen. Het Jaar van de Draak is juist vandaag 23 januari begonnen.

Dit geinige bijgeloof is ondanks de onloofelijke ontwikkeling van China over de laatste 30 jaar nog heelmaal niet verdwenen, oh neen, niets van dat al! Sterker, de rode gekheid lijkt juist de laatste jaren toe te nemen. Op de platen een paar platen van rood ondergoed, onderbroeken en sokken, BH’s doen gek noeg nie mee, uit de lokale suupmarkt in mijn buurt. Fabrikanten gebruiken veel Westerse modellekes, daar zijn de jonge Chinese meisje voelig voor.

Voorrr de stoerrre mannen. Een twee-setje doet hier 49.90. Oof het gemeen doet een rode broek onfeer 30 percenten meer dan elken andere kleur. De handel hier, weet precies waar de handel ligt.

Rode sokken voor de Draken-mannen.

Rode sokjes voor de meisjes, een koopje voor 6.90 yuannen het paar.

Varkenskoppen te koop op een openluchtmarkt in een verre buitenwijk van Xi’an in de provincie Shaanxi. De varkenskop is in die contreien nog steeds een populair gerecht, tot het laatste oortje verdwijnt de kop in d’ongerige kelen. Het is boofdien sjiek een varkenskop voor te zetten aan gasten want een goed geslacht vers koppie is het duurderste deel van het hele varken. Te duur? Geen probleem, keus genoeg:

Een lekker haantje, kakelvers net van het platt’n land bingefietst.

Diverse delen varken, met veel vet is goedkoper.

Of toch die kop?

Keren wij nog eef weder naar het kerstfeest in Beijing. In de lift van een reusachtige shopping mall hing deze fraaie poster met een heerlijk cheilmeisje in een kek kerstpakje. De poster verhaalt over een spannende kerstshow elders in de shopping mall. Op moment van platen was die show laas al geweest, toch ging ik even kijken op de lokatie.

Die was zeek impressief met een enorm paars kerstkasteel, de hoogste toren was wel 15 meters hoog, midden in de centrale hal van de shopping mall. Het moet me een festijn zijn geweest, zeg, met die meisjes in hun pakjes. Wel, misschien volgend jaar nog eens.

Commotie op straat in Beijing. Mooi, daar moest ik wezen. Een tiental meest vrouwlijke Chinamensen stond rond een driewielfietskar druk te wezen. Wat nu, was daar aan’t handje?

Bij inspectie bleek het te gaan on een heusche fietsdierenwinkel. Verkoper had konijntjes, parkieten en goudvissen, ook verkocht bij voet, kooien en kommen. De konijntjes gingen weg voor een lachlijk lage 10 yuannen voor afdingen, kooitje deed 5 en dat is dan wel weer wat aan de prijs. Maar nogmaals, da’s voor afdingen, denkelijk gaat de hele set voor 12 yuannen wel mee naar huis.

Best leuk meisje kocht een paar scheppen goudvis. De man midden met zijn sportieve Adidas-muts is de verkoper. Links een Chinaman die gewoon maar eens kwam kijken.

Daar is het meisje nog eens een keer. Wat een snuitje. Ging die middag natuurlijk helemaal natkut voor d’r nieuwe kom zitten, ik ken dat soort hoor, met hun goudvisjes.

Konijntjes, lekker warm in hun vacht. Het was die dag een krappe 1 graad.

Eerder dit jaar, in juni, vond ik in een restaurant in Beijing een watermeloenendoos met Donald Duck er op. De doos echter was laas leeg waardoor ik de meloenen niet kon inspecteren. Kort her had ik een gelukje op een groentemarkt.

Kakelverse meloenen van het merk Ding Guagua uit het altijd zonnige Hainan. De meloenen zagen er best uit en Donald was overal.

Op Hainan groeien de meloenen het hele jaar door. De meloenen gaan dan per boot, trein, vrachtwagen, minubus en uiteindelijk driewielfietskar naar de lokale markten in Beijing, lijk deze niet ver van mijn thuis. De meloenen komen heel in een netje of half in plastiek. Van de meloenen kan koper ook kerngezonde sap maken.

Donald Duck aan het netje.

Donald houdt een meloen, het gekke eendje heeft vast honger.

Chinese media hebben lucht gekregen van een nieuwe groeimarkt; eicellen van studentes, zwart verkocht tijdens bijeenkomsten in restaurants of hotels. Kopers zijn Chinese paartjes die geen kinders kunnen krijgen. Verkopers zijn jonge studentes tussen de 18 en 22 jaar.

Een goede set eicellen doet tussen de 40.000 en 60.000 yuannen, 4600 euro tot 6900 euro. Kopers en verkopers worden bij elkaar gebracht door speciale eicellen-makelaar-bureautjes die adverteren op het internet.

Koper koopt niet zomaar wat eicellen. De studente moet eerst een medisch onderzoek ondergaan. Eenmaal goedgekeurd krijgt studente een week lang injecties die de aanmaak van eicellen moet stimuleren. Daarna worden de eicellen operatief verwijderd. De medewerking van ziekenhuizen is niet illegaal, zij krijgen gewoon betaald voor hun diensten.

Gezondheidsexperts waarschuwen in Chinese media voor de gevaren van dergelijke operaties. Het risico bestaat dat verkoopster zelf geen kinderen meer kan krijgen of ernstig ziek wordt, in het ergste geval kan verkoopster zelfs overlijden. Studentes trekken zich vermoedelijk weinig aan van deze waarschuwing, 40.000 yuan is voor veel jongeren nog steeds een fortuin dat zij moeilijk kunnen weigeren.

Platen komen van een eicel-markt in een cafe in Beijing.

Via: ChinaDaily.

Vlakbij een heel groot beeld bleek een leuke lokale hondenmarkt. Liefhebbers voor liefhebbers. Handelaren verkochten de beesten zo van achteruit de auto of rechtstreex van de driewielfiets. Op de eerste plaat een vrindelijke handelaar en zijn kekcheile vrouwtje, zij verkochten poedelhonden voor een krasse 200 yuannen het stuk. De poedelhonden waren keurig gepapt en hadden geinige pakjes aan.

Een al wat ouder hondenhandelarenpaar, duidelijk gelukkig met mekaar. De vrouw at juist een lekkere bak meeneemrijst en hondjes zijn in dromenland. Dit was een minder rasje, beestjes gingen weg voor 125.

Een keurige handelaar in driedelig pak, wel dan weer witte schoenen en een pet, tsk tsk. Zijn honden waren rommelig van verschillend groot en soort en zaten nog in hun kooi op de elektrieke driewielfiets. Zo’n bende, heb niet naar de prijs gevraagd.

Deze zaak werd gerend door twee heren, waarschijnlijk homofielen. Zij hadden een grote hond te koop voor 450 yuannen, de kleinen deden 200 het stuk. Die grote was een zeldzame zeiden zij. Ik vroeg of ik de tafel bijkreeg want daar leek de hond erg op gesteld. De heren lachten, maar de tafel zat niet in het pakket. Wel dan, geen deal.

Een denkelijk minder gelukkig paar, de man heel nadrukkelijk met zijn rug naar mevrouw. Hij zat maar wat te nixen, zij hard aan’t werk met de hondenkam. En het hielp hoor, de beestjes lagen prachtig bij te slapen. 300 yuannen. Geen goedkoopprijzen op dit lokale marktje onder een snelweg op een fokking parkeerplaats. Praalhonden daar allemaal, ras zus en zo, niet om op te vreten, neen, om de buren een oog mee uit te steken met hun zielige lapjeskat of nog erger; hun kind.

Een lief hondverkoopsmeisje at een bunnetje, links op de plaat een toevallige passant. In de winkel olijke zwarte hondjes voor een barre 350 yuannen het stuk. Toen!, iedereen was maar aan’t eten daar en indeed bleek het alweer 1300, ookkik moest dringend op zoek naar wat rijst met boontjes.

Beste Lezers!, ik ben de komende drie daag in Shanghai voor mijn suupgeheime dagbaan, tussen drukke dingen door hou ik U op de hoogte, hoor. Kort her aangekomen en dus tijd voor een korte verkenning van gebied rond mijn suupdeluuxe hotel. In een winkelstraat daar vond ik deze Tommy Welai zaak, een beste kopie van het bekende Americaanse merk Tommy Hilfiger. Gingen wij binnen…

Zaak werd verwarrend met dit kekke langmouw polosjirt van Clio Coddle, een kopie’tje van Lacoste, ze hebben ook in Beijing bisnis. Deed 169 yuannen.

Mooi blokhemd, kekke kleurtjes. En weet, d’is niet in een steet behind the block, maar in een van de meest bekende toeristietenstraten van Shanghai, vlakbij People’s Square in het hart van de stad. Sprak nog met een nep-horlogeverkoper die daar rondliep, Gucci-horloges enzo, hij vertelde dat ‘ie op goede dagen tot 100 euro in z’n zak kon steken. Bisnis met neppe CD’s was niet zo goed meer als vroeger door het illegale downloaden, dat zei de man echt zo, zonder een druppel snot aan zijn neus. Zie nu!, dat illegale downloaden, waar het allemaal toe lijdt!

Tommy Welai overhemden, vanaf 150 yuannen voor afdingen. En da’s eigenlijk duur, in Beijing koopt man dergelijke rommel voor 50 yuannen, maar da’s na afdingen.

Van Tommy Weilai en van Clio Coddle. Joint venture zeker. Hoe ook, toen verliet ik de zaak.

Hoe met winkeldiefstal om te gaan. Personeel betrapte een ondergoed-dievegge in een kledijzaak in Taizhou in de provincie Zejiang. De mooie jonge vrouw werd tot het bot uitgekleed, kreeg een winkelzak omgeslagen, karakters op haar rug geschreven en werd door de winkelier op straat heen en weer geparadeerd. Het volk keek lachend toe.

De politie deed nix en nam de vrouw na een paar rondjes door de winkelstraat mee naar het buro. Dit soort praktijken komen in de provincies nog reegmatig voor. De centrale overheid in Beijing probeert het oeroude Chinese gebruik al jaren zonder veel succes uit te bannen, men vindt het paraderen van misdadigers niet meer beschaaft. Wel, stelen is ook niet erg beschaaft, en deze deerde zal het denkelijk nooit weer doen.