Tijdens mijn bezoek aan de pinguins in het Yuyuantan Park in Beijing vnd ik nog de hele oorlogsvloot voor anker. In de koude winter met het ijs op de sloten rust de vloot, in de hete zomer vaart zij uit in het eeuwige gevecht tegen de vrolijke toerist. Op de achtergrond de Beijing Television Tower die al mijn vorige meisjes van binnen en van buiten kennen. Zo romantisch.

De vloot bestaat uit snelle aanvalssloepen op de voorgrond, op de achtergrond landingsschepen en heelmaal achteraan de gevechtskruisers. Het is geen geringe macht die hier ligt, een vlugge tel leerde meer dan honderd schepen.

De schepen zijn elektriek en vallen de vijand zonder dat hij maar een ronkje hoort, trapmotoren zijn uit de tijd, ze maken te veel lawaai. Beijing is een stad zonder lente of herfst, de winter duurt vijf maanden en zo de zomer. Die laatste twee zijn voor die hele korte tussentijd. De vloot dus vaart maar vijf maanden in het jaar, maar dan ook iedere dag van acht in de morgen tot tien de avond.

Wel laat de vloot zo nog maar even rusten, het is al weer 18 maart, de arme schepen hebben nog anderhalve maand.

Om de feestvreugde in de Chinees Nieuwjaarsvakantie nog groter te maken organiseerde het Yuyuantan Park in Beijing een sneeuw en ijs festival en daar kwam een riedel pinguins bij. De vreemde dieren maken van ieder feestje een feest dus ging ik op inspectie.

Bij de poort. Op het bord staat ‘The First Ice and Snow Festival of Yuyuantan Park. Het was die dag een buitengewoon heldere met een blauwe licht en luchte noordenwind. Het Yuyuantan Park ligt aan de westelijke derde ringweg onder het oog van de reusachtige televisietoren. In de hete zomers is het park vol residenten die lui door de lanen kuieren en met electrieke waterfietsen over de meren varen. In de koude winters is er gewoonlijk niets te doen en daar wilden de parkbeheerders iets aan doen

Een aardig communistisch kunstwerkje, lekker kitch en fors uitgevallen. Het is een onderdeel van het ‘Monument voor de Jonge Helden’ dat de kinders eert die voor Mao’s linkse revolutie vielen.

De hoofdpilaar van het monument beeldt een vlam, bovenop een Rode Ster en een open hand, de communisten kwamen in vrede. Tegenwoordig hebben de Chinezen nauwelijx meer belangstelling voor soortige monumenten, vroeger oh toen ging iedereen er voor op de plaat.

Ha pinguins, de dieren leken in de buurt. Men had een gedeelte van het park met hekken afgezet, toegang tot het park doet 2 yuan, 20 eurocent, maar voor het ijsfestival diende bezoeker 80 yuan te dokken. Behalve als hij slechts de pinguins wilde bekijken en geen sleetje rijden, dat deed maar 20 yuan.

Binnen was het een olijke bende met duizenden kinders die schreeuwend van wat sneeuwbergen afvielen op rubberbanden. Door de speakers klonk hippe discomuziek en iedereen leek wel blij.

De banden kwamen in vele kleuren, ook in camouflage en kek roze.

Aan de rand van het sneeuwgebied stonden tafeltjes waar oude van dagen zich te goed deden aan enige koek en zopie. Men verkocht warme worstjes, instant noedles, thee en coca cola.

Een samenscholing, daar moest zeker iets te zien wezen. De pinguins misschien?

De pinguins indeed. Een 15 stux in een kraal van 20 bij 20 meter met in het midden een paddenstoel en verder eigenlijk niets. Rond de kraal forse hekken om de Chinezen buiten te houden. Het volk gedroeg zich wonderbaarlijk net, in dierentuinen is het een goede gewoonte allerlei rommel naar de beesten te smijten maar de pinguins leken veilig.

Behalve voor deze meneer, een viezige vent van een jaar of 25 die geen meisje krijgen kan en daarom vrijwillig voor dieren zorgt. Hij droeg een vettig Fila trainingspak zonder jas en spoot de pinguins nat met een plantespuit. De grappige diertjes vonden dat niet geweldig en sloegen op de vlucht. Dat was juist de bedoeling want zo renden ze keurig rond de kraal en konden alle bezoekers hun beste plaatjes platen.

Als een pinguin viel of iets anders gek deed juichte het publiek. Een pinguin probeerde steeds precies de andere kant op te rennen en de vrijwilliger moest daar dan achterheen. Dat vonden de Chinezen heel mooi. Rebels volkje, is het ook.

Na een paar rondjes hield de verzorger het weer voor gezien, uitgeput natuurlijk, en de pinguins zetten hun normale routine voort. Staan, hoofd links, hoofd rechts, hooft achterover, staan, hoofd links, piep zeggen, hoofd rechts enzovoort.

De pinguins lijken mij een geslaagde pruim op de wintertaart. Volgend jaar hopelijk een tweede sneeuwfestijn in Yuyuantan Park, met ijsberen bijvoorbeeld.